Released

PANAMAJUMBO

Elise Nys
Intro

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Elise Nys

in coproductie met Vivi Film, Riche, Riche & Riche en Canvas,
met steun van het VAF, released in 2005.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Elise Nys, in coproductie met Vivi Film, Riche, Riche & Riche en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

In Panamajumbo huwelijkt een boerengezin haar dochter uit aan Vlaanderens meest beroemde kunstenaar, Panamarenko. Een portret over de soms flinterdunne scheiding tussen kunst en commercie.

Credits

SCENARIO & REGIE ELISE NYS

CAMERA JEAN-FRANÇOIS BOUCHER
MICHEL VAN LAER, RENAAT LAMBEETS, DIDIER HILL-DERIVE

GELUID DAN VAN BEVER, LUC CUVEELE
MARC ENGELS, PEDRO VANDEREECKEN

MONTAGE FREDERIC CASTIAU
ORIGINELE MUSIC AD COMINOTTO

Director

CV regisseur ELISE NIJS

Geboren te Leuven 1981

Opleiding

1999-2004: Erasmushogeschool Brussel, Departement Rits,
Meester in de Non- Fictie ( reportage-documentaire), afgestudeerd met
onderscheiding

Kortfilmprojecten

2003  Sen Nana :
reportage over Tsjetsjeense vluchtelingen|
2004   Pascal
II:   reportage over een
geconditioneerde jonge wielrenner

2004   Une tombe à Seraing: documentaire over een rouwende Italiaanse familie

Ervaring


2004 Stage (regie) Kanakna Productions
2003 Stage (regie) TV Brussel
2003 Stage ( research) De Televisiefabriek

Trailer
( ... )

FERNAND HUTS - DE KOOPMAN

Manu Riche
Intro

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Manu Riche

in coproductie met Vivi Film, Riche, Riche & Riche en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Manu Riche, in coproductie met Vivi Film, Riche, Riche & Riche en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

Deze documentaire laat ons doordringen tot in het hart van de Antwerpse haven en haar economie via de persoon Fernand Huts, directeur van de Antwerpse Katoennatie. Huts en zijn vrouw Karine zijn naast een zeer machtige en succesvolle zakenkoppel ook notoire kunstverzamelaars. Ze zijn als het ware het toonbeeld van een renaissancekoppel van de 21ste eeuw.

Credits

WRITTEN & DIRECTED BY MANU RICHE  
DIRECTOR OF PHOTOGRAPHY RENAAT LAMBEETS,
MICHEL VAN LAER, JEAN-FRANCOIS BOUCHER
SOUND ENGINEER LUC CUVEELE, DAN VAN BEVER
EDITED BY FREDERIC CASTIAU
ORIGINAL MUSIC BY AD COMINOTTO
PRODUCED BY ERIC GOOSSENS, VIVIANE VANFLETEREN, MANU RICHE

Trailer
( ... )

STEVE STEVAERT - DE POLITICUS

Manu Riche
Intro

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Manu Riche

in coproductie met Vivi Film en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Manu Riche, in coproductie met Vivi Film en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

Steve Stevaert, de politicus toont hoe politiek in onze tijd eigenlijk vooral een media-realiteit is geworden, met zijn goede en slechte acteurs. We krijgen toegang tot de coulissen van het politieke theater en zien de achterkant van de rol die de media spelen.

Credits

SCENARIO & REGIE MANU RICHE 

CAMERA JEAN-FRANÇOIS BOUCHER, MICHEL VAN LAER, RENAAT LAMBEETS, DIDIER HILL-DERIVE
GELUID DAN VAN BEVER, LUC CUVEELE, MARC ENGELS, PEDRO VANDEREECKEN
MONTAGE FREDERIC CASTIAU
MUZIEK AD COMINOTTO

Director

MANU RICHE

Filmmaker. Geboren in Hasselt in 1964.


Voor het magazine Strip Tease RTBF:

CONVERSATIONS:
1989 – 13 minuten in 16 mm. Het verhaal van twee dames in een Brussels
café (de ene pakt de tram 81 en de ander de 26). Geselecteerd voor het
filmfestival van San Sebastian.

LA PÊCHE: 1990 – 13 minuten in 16 mm. Het verhaal van een showroom en de autoverkoper die droomt van vissen…

LES AVENTURES DE LA FAMILLE DE BECKER: 1991 – 15 minuten in 16 mm. Het
verhaal van een corridor en de gelukkige familie die erin overleeft...

Documentaires:

ETAT FORT CIVIL: 1992 – 15 minuten in 16 mm. Het verhaal van het kantoor van de burgerlijke stand in 1000 Brussel.

THE FLEMISH CULTURAL LANDSCAPE IN SEVEN EPISODES: (RTBF) 1992 – 52 minuten
in 16 mm. Het Vlaamse culturele landschap in 7 afleveringen. Een blik
op het culturele leven in Vlaanderen met Wim Vandekeybus, Paul Goosens,
Paul Bottelberghs, …

ANVERS93: (RTBF/FR3/WDR) 1993 - 40 minuten in 16 mm. Een culturele hoofdstad ?

DE MISANTROOP: (KVS/VRT) 1994 – 52 minuten in 16 mm. Een televisie essay over de theaterregie van Franz Marijnen.

BRUSSELS 25 NOVEMBRE: (VRT) 1996 – 52 minuten in super 8/betacam. Het verhaal van een faits-divers.

THE BLACK STAR (NPS/VRT/RTBF/Vlaams filmfonds) 1998 – 52 minuten in super
16. Het verhaal van een jonge Nigeriaanse voetballer in Belgenland
geselecteerd voor INPUT 98 en IDFA 98.

WELCOME TO MY WORLD: 2000
(VPRO/RTBF/Vlaams filmfonds) – 80 minuten in super 16. Het verhaal van
Pol Debaeremaker, sponsor coach, van een klein wielerteam in
Vlaanderen. Geselecteerd voor het IDFA.

BAUDOUIN I/ BOUDEWIJN 1: 2001 (FR3/RTBF) – 52 minuten in Beta Digi. Het verhaal van Koning Boudewijn verteld door hemzelf.

L’HOMME QUI N’ÉTAIT PAS MAIGRET: 2002/3 (France2-TSR-RTBF) - 50 minuten in
betadigi/16mm. De uitvinding van het personage Simenon.

DE POLITICUS: 52 min HD: Spa – voorzitter Steve Stevaert voor de reeks Hoge Bomen I. (VRT/canvas, VAF)

DE PRESIDENT: 52 min in HD: De voorzitter van voetbalclub Brussels. Voor de reeks Hoge Bomen I. (VRT canvas, VAF)

DE KOOPMAN: 52 min in HD: Katoennatie Fernand Huts. Voor de reeks Hoge Bomen I (VRT canvas, VAF)

PAUL DUJARDIN, DE LANGE MARS: 80’ en 52’ in HD (VAF, RTBF,ARTE Belgique, VRT
canvas): Paul Dujardin, direkteur van ‘Het Paleis van Schone Kunsten’.

GHISLAIN LIBART, BOOMHAKKER: 55’: in HD (VAF, VRTcanvas, Comm.française, Simple
Production) G. Libart exporteert bomen naar China via Congo...

PORTRAIT OF A YOUNG MAN AS AN ARTIST: (VAF/Riche/filmnatie) in co-regie met
Renaat Lambeets (camera) het portret van Tom Barman, frontman van de
groep Deus. Release op festival van Gent in oktober 2009

Trailer
( ... )

WAREGEM KOERSE

Mieke Struyve
Intro

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Mieke Struyve

in coproductie met Vivi Film, Riche, Riche & Riche en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Mieke Struyve, in coproductie met Vivi Film, Riche, Riche & Riche en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

Eind augustus is het feest in Waregem, een klein stadje in Vlaanderen: Waregem Koerse. Al bijna 160 jaar worden er jaarlijks internationale paardenrennen georganiseerd, met als hoogtepunt de Grote Steeple Chase. Maar Waregem Koerse betekent meer dan paardensport en folklore. Het is ook een hoogtepunt voor de zakenwereld en high society in Vlaanderen. Deze documentaire biedt ons een blik achter de schermen van dit unieke evenement met zijn rijke traditie, en vertelt het verhaal van ouderwetse klassen, van tradities en vriendschap.

Credits

SCENARIO & REGIE MIEKE STRUYVE

CAMERA JEAN-FRANÇOIS BOUCHER
MICHEL VAN LAER, RENAAT LAMBEETS, DIDIER HILL-DERIVE

GELUID DAN VAN BEVER, LUC CUVEELE, MARC ENGELS, PEDRO VANDEREECKEN
MONTAGE MICHELE HUBINON
ORIGINELE MUZIEK AD COMINOTTO

Director

Mieke Struyve (1979) woont in Brussel.

Documentaires:
• Monseigneur Leonard
Regie auteursdocumentaire, 52min op HD, voor de reeks !Hoge Bomen"
productie: Canvas, OffWorld, Riche&Riche, VAF
• Waregem Koerse, de paardenkoers (2005)
Regie auteursdocumentaire, 52min op Dvcam, voor de reeks !Hoge Bomen"
productie: Canvas, Off World, Vivifilm, Riche&Riche, VAF
• The Blessed House: The Myriam Fuks Story (2004)
Research en productie-assistentie voor de opnames in België,
productie: Periscope Productions/Danaproductions (Israel)
• White King, Red Rubber, Black Death (2002)
Research en productie-assistentie, productie: Periscope Productions/BBC
• Tintin et moi (2002)
Archiefresearch, productie: Periscope Productions
• Opa zit op de stopnaald (2001)
Regie korte documentaire, productie: RITS

Trailer
( ... )

Johan Vermeersch - de president

Manu Riche
Intro

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Manu Riche

in coproductie met Vivi Film, Riche, Riche & Riche en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN) geregisseerd door Manu Riche, in coproductie met Vivi Film, Riche, Riche & Riche en Canvas, met steun van het VAF, released in 2005.

Johan Vermeersch is manager en voorzitter van voetbalclub FC Brussels. Na een carrière als speler bij RWDM (de failliet gegane voorloper van FC Brussels) werd hij één van de meest succesvolle projectontwikkelaars in het Brusselse. In deze film volgen we Vermeersch in het jaar dat hij FC Brussels net weer in de eerste voetbalklasse heeft gebracht, een bijzonder hard en moeilijk jaar.

Credits

SCENARIO & REGIE MANU RICHE

CAMERA JEAN-FRANÇOIS BOUCHER, MICHEL VAN LAER, RENAAT LAMBEETS, DIDIER HILL-DERIVE
MUZIEK AD COMINOTTO
GELUID DAN VAN BEVER, LUC CUVEELE, MARC ENGELS, PEDRO VANDEREECKEN
MONTAGE FREDERIC CASTIAU

Director

MANU RICHE

Filmmaker. Geboren in Hasselt in 1964.


Voor het magazine Strip Tease RTBF:


CONVERSATIONS:
1989 – 13 minuten in 16 mm. Het verhaal van twee dames in een Brussels
café (de ene pakt de tram 81 en de ander de 26). Geselecteerd voor het
filmfestival van San Sebastian.

LA PÊCHE: 1990 – 13 minuten in 16 mm. Het verhaal van een showroom en de autoverkoper die droomt van vissen…

LES AVENTURES DE LA FAMILLE DE BECKER: 1991 – 15 minuten in 16 mm. Het
verhaal van een corridor en de gelukkige familie die erin overleeft...

Documentaires:

ETAT FORT CIVIL: 1992 – 15 minuten in 16 mm. Het verhaal van het kantoor van de burgerlijke stand in 1000 Brussel.

THE FLEMISH CULTURAL LANDSCAPE IN SEVEN EPISODES: (RTBF) 1992 – 52 minuten
in 16 mm. Het Vlaamse culturele landschap in 7 afleveringen. Een blik
op het culturele leven in Vlaanderen met Wim Vandekeybus, Paul Goosens,
Paul Bottelberghs, …

ANVERS93: (RTBF/FR3/WDR) 1993 - 40 minuten in 16 mm. Een culturele hoofdstad ?

DE MISANTROOP: (KVS/VRT) 1994 – 52 minuten in 16 mm. Een televisie essay over de theaterregie van Franz Marijnen.

BRUSSELS 25 NOVEMBRE: (VRT) 1996 – 52 minuten in super 8/betacam. Het verhaal van een faits-divers.

THE BLACK STAR (NPS/VRT/RTBF/Vlaams filmfonds) 1998 – 52 minuten in super
16. Het verhaal van een jonge Nigeriaanse voetballer in Belgenland
geselecteerd voor INPUT 98 en IDFA 98.

WELCOME TO MY WORLD: 2000
(VPRO/RTBF/Vlaams filmfonds) – 80 minuten in super 16. Het verhaal van
Pol Debaeremaker, sponsor coach, van een klein wielerteam in
Vlaanderen. Geselecteerd voor het IDFA.

BAUDOUIN I/ BOUDEWIJN 1: 2001 (FR3/RTBF) – 52 minuten in Beta Digi. Het verhaal van Koning Boudewijn verteld door hemzelf.

L’HOMME QUI N’ÉTAIT PAS MAIGRET: 2002/3 (France2-TSR-RTBF) - 50 minuten in
betadigi/16mm. De uitvinding van het personage Simenon.

DE POLITICUS: 52 min HD: Spa – voorzitter Steve Stevaert voor de reeks Hoge Bomen I. (VRT/canvas, VAF)

DE PRESIDENT: 52 min in HD: De voorzitter van voetbalclub Brussels. Voor de reeks Hoge Bomen I. (VRT canvas, VAF)

DE KOOPMAN: 52 min in HD: Katoennatie Fernand Huts. Voor de reeks Hoge Bomen I (VRT canvas, VAF)

PAUL DUJARDIN, DE LANGE MARS: 80’ en 52’ in HD (VAF, RTBF,ARTE Belgique, VRT
canvas): Paul Dujardin, direkteur van ‘Het Paleis van Schone Kunsten’.

GHISLAIN LIBART, BOOMHAKKER: 55’: in HD (VAF, VRTcanvas, Comm.française, Simple
Production) G. Libart exporteert bomen naar China via Congo...

PORTRAIT OF A YOUNG MAN AS AN ARTIST: (VAF/Riche/filmnatie) in co-regie met
Renaat Lambeets (camera) het portret van Tom Barman, frontman van de
groep Deus. Release op festival van Gent in oktober 2009

Trailer
( ... )

The boy is gone

Christoph Bohn
Intro

een documentaire film van Christoph Bohn

in coproductie met Simple Production, RTBF en Serious Film
met steun van het VAF, Nederlands Film fonds, le centre du cinéma de la communauté française de Belgique

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Christoph Bohn in coproductie
met Simple Production, RTBF en Serious Film
met steun van het VAF, Nederlands Film Fonds, le centre du cinéma de
la communauté française de Belgique


Een jongen droomt ervan piloot te worden. Zijn droom verstikt in de nachtmerrie van de Tweede Wereldoorlog.


Bij de dood van zijn vader herinnert de regisseur zich een foto die hij als kind ontdekte. Op de foto staat zijn vader op 13-jarige leeftijd in uniform met een swastika- armband rond zijn linkerarm. Verbouwereerd door deze herinnering gaat hij op zoek naar de waarheid over zijn vaders verleden. Hij reist naar zijn vaders geboorteplaats, Eupen, een Belgische stad op de grens met Duitsland.

Hij ontmaskert hoe sport- en cultuurverenigingen – in het bijzonder een zweefvliegvereniging – als dekmantel dienen voor de Nazi-propaganda in Oost-België en zo de Belgische staat ondermijnen. Hij ontdekt dat jongens vanaf de leeftijd van 12 jaar door de plaatselijke fascisten op de loonlijst van het Derde Rijk, gelokt worden om zich lid te maken van de ‘Eupener Segelflugverein’. Deze jongeren op zoek naar een identiteit in een tijdsgeest van nationalisme en patriottisme, zijn gemakkelijk te overtuigen dat Duitsland opnieuw hun vaderland zal worden. 1940. De Tweede Wereldoorlog breekt uit en Hitler valt België binnen.

Vanaf 1941, na de Duitse annexatie van Eupen, worden deze jongens, soms amper 15, in het Duitse leger ingelijfd en massaal naar het Oostfront gestuurd. Slechts de helft keert - na jaren oorlogsellende, ontbering of krijgsgevangenschap - terug. Duitsland verliest de oorlog. De jongens verliezen hun vaderland en worden slachtoffer van de Belgische repressie. Ook de vader en de familie van de regisseur worden niet gespaard. Aan de hand van het verhaal van zijn vader, vertelt de regisseur het complexe en verzwegen verhaal van een stad die in een periode van 25 jaar tot vier maal toe gedwongen wordt om van nationaliteit te veranderen. Hij doorbreekt uiteenlopende taboes over de subversieve zweefvliegclub, de plaatselijke Hitlerjugend, gebroken idealisme, desertie, kindsoldaten, collaboratie, Siberische gevangenschap en de - in dit geval - heel willekeurige Belgische justitie.

Credits

SCENARIO & REGIE CHRISTOPH BOHN



CAMERA PHILIPPE THERASSE, CLAUDE ESSELEN
GELUID YVES GOOSSENS BARA

MONTAGE PETER DANIËLS

ART DIRECTOR ANIMATIES STEVEN HERMANS

HOOFD ANIMATIES ANTON ROEBBEN

ANIMATIES JORIS BERGHMANS

CO-PRODUCENTEN KATHLEEN DE BETHUNE, MARC THELOSEN

Press

Interview op Cobra.be


De Standaard
'De oorlogstrauma's zijn nog lang niet verwerkt'

3 mei 2012

BRUSSEL - In 'The boy is gone' toont de regisseur Christoph Bohn hoe Eupen zijn collaborateurs hardnekkiger vervolgde dan andere steden.
Van onze redacteur

Kortrijk, 1969. Terwijl zijn ouders gefascineerd de maanlanding volgen op tv, ontdekt de veertienjarige Christoph Bohn iets wat hij misschien liever niet te weten was gekomen. Op zolder vindt hij een jeugdfoto van zijn vader in nazi-uniform. Dat is de aanleiding voor The boy is gone, de auteursdocumentaire van de inmiddels volwassen geworden regisseur Christoph Bohn. In de film probeert hij een antwoord te bieden op de vraagstukken uit zijn jeugd.

'Mijn vader is nooit een nazisympathisant geweest', vertelt Bohn. 'Integendeel zelfs, in zijn boekenkast stonden Das Kapital van Karl Marx en biografieën van Lenin en Che Guevara. Hij had enkel de pech in Eupen geboren te zijn.'

Bohns vader droomde ervan piloot te worden. Hij sloot zich aan bij de Eupener Segelflugverein, een zweefvliegtuigclub die als dekmantel diende voor nazipropaganda in Oost-Europa. In 1941 werd Eupen, dat pas na het Verdrag van Versailles werd toegewezen aan België, geannexeerd door Duitsland.

'Veel jongeren uit de stad werden verplicht om zich na hun veertiende verjaardag aan te sluiten bij de Hitlerjugend. Mijn vader trok op zijn zestiende naar het Oostfront om mee te vechten met de bezetter. Hij vroeg zich zijn hele leven af waarom het zo moest lopen.'

In de documentaire doorbreekt Bohn verschillende taboes en wordt, naast zijn persoonlijke verhaal, een beeld geschetst van de woelige oorlogsjaren die de bevolking van Eupen doormaakte.

'Wat mij tijdens het creatieproces enorm verbaasde, is dat een volledige generatie het zo moeilijk heeft gehad om met dat oorlogsverleden om te gaan', zegt hij. 'Er zijn mensen die nog steeds hun trauma's niet hebben verwerkt.'

Dat de regisseur het enorm moeilijk had om generatie- en stadsgenoten van zijn vader aan te sporen om over het onderwerp te getuigen, hoeft dus niet te verbazen. Bohns vader heeft gedurende zijn leven nooit met een woord over zijn oorlogsverleden gerept.

'Er heerst nog steeds een enorme sfeer van geheimhouding. Tijdens de vervolging na de oorlog, die in Eupen overigens veel grootschaliger was dan in Vlaanderen of Wallonië, hebben veel mensen alle mogelijke bewijzen van collaboratie vernietigd. Een van de getuigen wilde mij enkel zijn foto's tonen als zijn naam niet zou worden vermeld, hij had zijn moeder immers die belofte gedaan toen ze stierf.'

Naast getuigenissen en archiefmateriaal houdt de documentaire een verrassende troef achter de hand. In de film gebruikt de regisseur namelijk animatiebeelden.

'Enerzijds dient de animatie om de omgeving van Eupen tijdens de Tweede Wereldoorlog te reconstrueren, anderzijds worden aan de hand van die beelden mijn persoonlijke ervaringen verteld.'

COBRA.BE
EINDE VAN DE KINDERTIJD

do 26/04/2012 - 19:18

Als kind ontdekt Christophe Bohn een foto van zijn vader in Duits nazi-uniform met hakenkruis. Na de dood van zijn vader maakt hij er een documentaire over, 'The Boy is Gone', waarin hij dat verleden ontrafelt.

Foto
Christophe Bohn is een jaar of tien, als hij in een oude doos een foto vindt van zijn vader in een Duits nazi-uniform met swastika-armband. Als kind voelt hij instinctief aan dat die armband iets "boosaardigs en misdadigs" heeft, maar hij spreekt er zijn vader nooit over aan. Zijn vader die hij omschrijft als "een zwijgzame man die schijnbaar innerlijk gekweld werd door een groot verdriet".

Twee jongens
Na de dood van zijn vader besluit Christophe Bohn om diens verleden uit te spitten, naar zijn geboortestad Eupen te reizen en er een documentaire over te maken. "Iedereen wil weten wie zijn ouders zijn, wat ze gedaan hebben, waar je vandaan komt. Dat is eigenlijk een zoektocht naar jezelf."

De documentaire 'The Boy is Gone' is dan ook het verhaal van twee jongens, zegt Bohn. Het is het verhaal van de vader maar ook van de zoon, die allebei op een bepaald moment in hun leven hun kinderlijke onschuld verliezen: vader in de oorlog, zoon als hij die shockerende ontdekking doet.

Gesloten deuren
Christophe Bohn ontdekt dat zijn vader ervan droomde om piloot te worden, maar dat die droom hem regelrecht in de armen van de Nazi's dreef. Dat hij zich als 17-jarige vrijwillig meldde bij het Duitse leger, als kanonnenvlees gebruikt werd en uiteindelijk krijgsgevangene genomen werd.

Die puzzel bleek niet eenvoudig te leggen: veel materiaal is verdwenen, mensen willen er niet over spreken, zelfs de vrienden en de broer van zijn vader niet. Om de ontbrekende stukken in te vullen gebruikt Bohn (veelvuldig) animatiebeelden. Animatiebeelden zijn trouwens heel geschikt om de naïviteit en de imaginaire wereld van het kind weer te geven.

Therapie
"Ergens is deze film ook een vorm  van therapie geweest," zegt Bohn. Hij ziet zijn vader nog niet als een held, maar heeft wel begrip voor wat hij gedaan heeft in het verleden. En met 'The Boy is Gone' vraagt de filmmaker ook begrip -én eerherstel- voor alle inwoners van Eupen en omstreken, die te lang -en geheel ten onrechte- afgeschilderd zijn als Nazi's.

LA LIBRE BELGIQUE, 17/07/2012
Bouleversant

The Boy is Gone**** Jeudi 19. La trois. 21:h05
"Je m'appelle Christoph Bohn. Je suis ne dans une petite ville bourgeoise du fin fond de l'ouest de la Belgique, à deux pas de la frontière française. Là, on parle Ie flamand, mais pas chez moi. chez nous, on parlait l'allemand. Mon père était originaire d'Eupen. [...] il avait un coté taiseux, comme s'il avait en lui une grande tristesse qui l'empêchait de parler. Ie Ie savais depuis longtemps, quelque chose clochait chez moi. Parfois, je me sentais Belge. parfois, Allemand. Parfois, les deux. Parfois, rien du tout [...] Moi, Ie petit gamin en culotte de cuir, je n'arrivais pas a comprendre, jusqu'à ce jour ou j'ai fait cette terrible découverte."
Lors de cette nuit de juillet 1969, l'homme marche sur la lune, mais Christoph Bohn - enfant - n'est pas devant la télévision. II fouine dans la chambre de ses parents et découvre une vieille photo de son père, décoré de la croix des jeunesses hitlériennes. A la foi  quête identitaire et familiale, "The Boy is Gone" dresse Ie portrait d'une région, Eupen, écartelée entre deux nationalités a travers une chapitre peu connu et encore tabou de l'histoire de la communauté allemande de Belgique. Cuite du corps et de la race aryenne mise en place par Ie me Reich a travers les clubs sportifs eupennois, enrôlement dans l'armée d' outre-Rhin de jeunes adolescents des rage de 16' ans: Christophe Bohn interroge les derniers témoins vivants.
Le magazine "Fenêtre sur docs" s' est souvent illustré par la qualité de ses documentaires, mais celui-ci est exceptionnel.
Au-delà de la richesse du témoignage historique, de la diversité des moyens techniques utilises (images d'animation, archives locales et familiales, interviews,
lettres et cartes postales d'époque, etc.) et de la poésie désarmante du récit, Christophe Bohn signe une déclaration d'amour bouleversante, celle d'un fils a son
père aujourd'hui disparu. "Men père a clairement balance entre son sens du devoir, son envie d' aventure et un idéalisme compris de travers. [ ... ] jamais, il ne lui est venu a l'esprit qu'Hitler l'avait utilise comme de la vulgaire chair à canon.
[ ... ] Je n'ai jamais eu l'occasion de Ie comprendre, d'accepter ses choix et de partager sa douleur. Apres ce voyage dans Ie passe, les choses me semblent plus claires. Son passe ne l'a jamais lâché. II a baigné dans Ie culte de la patrie. Moi,
pas. Je sais désormais pourquoi, et je dois I'en remercier. Pour lui, Eupen a toujours été allemande. c'est la qu'il est enterré, et j' espère qu'il y a trouve son salut."
An. M.

FENÊTRE SUR DOCS, 17/07/2012

Pour  le  deuxième  documentaire  de  la  série  "Fenêtre  sur  Doc",  La  Trois  revient  sur  une  page  sombre de  l’histoire  de  la  Belgique.  Un  cinéaste  originaire  des  cantons  de  l’Est  découvre  le  passé  trouble  de son  père  pendant  la  deuxième  guerre  mondial  et  dresse  le  portrait  d’une  région  écartelée  entre  deux nationalités. The Boy is Gone, un documentaire de Christophe Bohn à voir sur La Trois le jeudi 19 juillet à 21h05.

Sur base de ses souvenirs personnels, le réalisateur raconte ici  un chapitre peu connu de l'histoire de la communauté allemande en Belgique. En 1969, alors qu’il n’était qu’un jeune enfant, Christophe Bohn a découvert dans une boite en carton, une photo-portrait de son père portant un uniforme nazi décoré de la croix gammée. Mais il n’a jamais trouvé le courage d  affronter son père. Ce n'est qu'après sa mort que Christophe Bohn a pu explorer cette page sombre de l'histoire de la famille.
 
Il entame alors un travail pour apprendre la vérité sur le passé de son père et part dans sa ville natale. Il y découvre comment des jeunes des cantons de l’Est avaient été enrôlés par la propagande nazie. L’armée allemande envahit la Belgique en 1940 et entraîne dans son sillage  de jeunes gens âgés parfois de moins de 16 ans. Le père du cinéaste, Karl Bohn, avait alors  13 ans. Il  est actif dans les mouvements de jeunesse noyautés par les nazis et  est passionné de vols en planeur jusqu’au moment où  éclate la guerre. Certains de ces jeunes ont été enrôlés dans l’armée et envoyés sur le front de l’est.  Après la guerre et la défaite de l’Allemagne, la moitié d’entre eux  sont rentrés au pays. En explorant l’histoire familiale, le réalisateur explore ainsi une  page sombre de l’histoire belge encore taboue. Il signe ici un
film original, un voyage mêlant images d’archives, animation et témoignages émouvants.
Marianne De Muylder et Anne Schiffmann

Director

training

1986   Lic. Sociology, RUG, Gent
1988   Film, Sint-Lukasschool, Brussels
1989   London Film School, London, UK

professional

till 1992
feature and short films, commercials,… (Brussels, London, Paris,...)
Director  ‘Sanseveria’ (10 episodes television series)  

1993 – 2008
Director commercials, musicvideo’s, corporates,…
Marc Moulin (QUASIMODO / EMI / BLUE NOTE), Wynn’s (BANANA SPLIT), KBC (BOHSTEN), Bru (BOHSTEN), Citroën (PIX & MOTION), Nieuwsblad (BOHSTEN), GB (ZIA), DH (BOHSTEN), Lords Of Acid (ANTLER / BOHSTEN), Guylian (BOHSTEN), Tiger Tiger (SHORT ATTACKS / EMI), Charlie (QUASIMODO / SONY), JBC (BANANA SPLIT), Honda (GUESS), Ogalo (ARIZONA), Sara (EMI / NOVAK), Sara&Clouseau (EMI/POOPOOPIDOO), BUG (SHORT ATTACKS), Jan Leyers (POOPOOPIDOO/EMI), Focus Magazine (SEVEN), Philips (SEVEN), Babyliss (Poopoopidoo), Ricoh (Poopoopidoo), Truckpoint (Dentsu), Bridgestone (Dentsu), CONAIR (Dixon USA), UGC (Poids Plume), Nationale Bank (Keyline)…

DOP and sound engineer for documentaries in India, Pakistan, Senegal, RSA, Bolivia, Egypt, Brazi,…

(PRODUCO PRODUCTION (Amsterdam), BOHSTEN (Brussels), OVIEDO (Barcelona), STILLKING (Prague), …)

First A.D. music video’s London (production : Oil Factory, Mad Cow, La Vie Est Belle, …) for U2, 7XNITE, UNCLE, Sinead O’Connor, The Pogues,…
Production manager ‘L’Instit’ (K2)
First A.D. ‘ELLEKTRA’, feature film COSMOKINO, Rudolf Mestdagh
Director TV-soap feuilleton ‘Wittekerke’

Trailer
Awards / Festivals

Official Selection Docville 2012

Official Selection Filmfestival oostende 2012

Presskit
( ... )

My future

Lieven Corthouts
Intro

een documentaire film van Lieven Corthouts

met steun van het VAF en DGOS.

Mini-foto voor intro: 
Info

Een film van Lieven Corthouts, met steun van het VAF en DGOS.

Hagere Selam, een dorp in de hooglanden van Noord-Ethiopië. Een meisje van 17 wacht al maanden op haar uitslag ven het nationaal examen. Een uitslag die de rest van haar leven zal bepalen...

In My Future volgt regisseur Lieven Corthouts een 18-jarig meisje, Tsega, meer dan 3 maanden tijdens de meest belangrijke periode van haar leven: ze heeft zojuist haar nationaal examen beeindigd en ze wacht met ongeduld op de resultaten die haar verdere toekomst zullen bepalen. Samen met haar moeder, broers en zussen woont ze in erbarmelijke omstandigheden in een klein, geïsoleerd dorpje in het Noorden van Ethiopië, waar de oude religieuze tradities hun leven bepalen. Als ze slaagt krijgt ze een kans om haar talenten te ontwikkelen, zoniet zal ze in het dorp moeten blijven, trouwen en kinderen maken...

Tsega droomt van een betere toekomst en hoopt om te kunnen studeren aan de universiteit in de hoofdstad. Daarom moet ze abosluut slagen voor het nationaal examen, maar op de dag dat de resultaten worden bekendgemaakt blijken haar gegevens te ontbreken...

My future vertelt het pakkende verhaal van een jong intelligent meisje dat dezelfde verwachtingen koestert als de Westerse adolescenten van haar leeftijd. Gesitueerd in het wondermooie landschap van het prachtige Ethiopië en haar cultuur, dit verhaal schudt ons onzacht wakker met de harde realiteit waarin Tsega moet overleven in haar kleine dorp.

Credits

SCENARIO & REGIE LIEVEN CORTHOUTS 

CAMERA LIEVEN CORTHOUTS

GELUID STEVE THIELEMANS, SIEN VERSTEYHE, WIM HELSEN 

MONTAGE NATHALIE COOLS                           

MIXAGE PETER VAN LAERHOVEN

Director

Lieven Corthouts
 
Date of Birth: 15/01/1975

DOCUMENTARY (FUNDRAISING VIDEO) FOR SIDDHARTA AND YENEGA TESFA
(BOTH ETHIOPIA)  (NGO), NOVEMBER 2009 - FEBRUARY 2010  
Script, camera, editing

SCRIPT, DIRECTOR (CAMERA) AND EDITOR - CGIAR (ILRI) — SEPTEMBER 2008 -
SEPTEMBER 2009  

Documentary on Apiculture in Bure (Amhara), Ethiopia  
Web films (15) for the Gene Bank and Forest Diversity in Addis Ababa  
Documentary about Fodder in Debre Zeit (Oromo), Ethiopia  
 
SCRIPT, DIRECTOR AND CAMERA — OFF WORLD, JANUARY 2007 - FEBRUARY 2009  
Documentary film ‘My Future’  

Funded by Flemish Film Fund and the Belgian Development Cooperation 
 
SCRIPT AND DIRECTOR , SEPTEMBER 2005 - AUGUST 2006  
Reportage film ‘A long distance dream’  

Broadcasted by VRT (Belgium), ZDF (Germany) and the Swiss television

DIRECTING, CAMERA AND SOUND - ENFRENTE ARTE, NOVEMBER 2002 - MAY 2003  
‘The Curo show’, a Belgian rock band is recording a disk in Andalusia, Spain.  
The influences of gypsy flamA kind of making of...

Trailer
Awards / Festivals

FIRST AWARD BEST DEBUTE FILM, Miradasdoc, Sancta Cruz de Tenerife, Spain (2009)
Official selection New York independent film festival (New York and Los Angeles), 2009
Official selection Edic Doc, Edinburgh, UK, 2010
Official selectionDocville, leuven, Belgium, 2009
Official selection International film festival of Huesca, Espagne, 2009
Official selection Two riverside International film festival (first film). Waschau, Pologne, 2009
Official selection Ethiopian film festival, addis Abeba, 2010
Official selection Addis Ababa international film festival, Ethiopia, 2009
Official selection Belgrade international short and documentary film festival, Belgrado, Serbia
Official selection Trois continentes Film festival, Nantes, France, 2009
Cinema release in Addis Abeba, 2009
special screenings for students, teachers,...


broadcasted by ARTE (France, germany), TV3 (Spain), CIRTEF/TV5 MONDE (Conseil International des Radios-Télévisions d’Expression Française), TVI24 (Portugal)

Presskit
( ... )

Ghislain Libart, Boomhakker

Manu Riche
Intro

een documentaire film van Manu Riche

(uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met Canvas, Simple Production, met steun van het VAF en le centre du cinéma et de l'audiovisuel de la communauté française de Belgique.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN II) een film van Manu Riche, in coproductie met Canvas, Simple Production, met steun van het VAF, le centre du cinéma et de l'audiovisuel de la communauté française de Belgique

Deze houthakker uit de Ardennen die hoog mikt met zijn bomen. Hij beoefent ogenschijnlijk een traditioneel, ambachtelijk beroep, maar heeft zijn houthandel uitgebouwd tot een multinationaal bedrijf. Libart exporteert Europese den naar China, laat Franse eik zagen in Egypte en velt dure wengé in Congo en Siërra Leone. Bomen zijn ‘big business’ geworden en dat weet Ghislain Libart als geen ander. De grote bedrijven overal ter wereld kunnen niet zonder hout en dus ook niet zonder hem. Een ongemeen bloeiende business, maar ook de houthandel ontkwam niet aan de wereldwijde crisis: de mondialisering van onze economie, tastbaar gemaakt door een houthakker van bij ons.

Manu Riche ontmoette Ghislain op de luchthaven van Beijing. Hij viel op. De Chinezen noemen hem Buddha. Hij is een forse Ardennees van 56 uit Bastogne. Zijn ouders woonden in een geïsoleerde boerderij op een hoogte buiten de stad. Zij zijn al lang overleden, en de oudste broer heeft de boerderij overgenomen. Ghislain is de tweede, en sinds zijn zestiende houthakker. Hij heeft al in geen 30 jaar niet meer gesproken met zijn broers. Ruzie vroeg ik hem? Neen, was het antwoord. Daar bleef het toen bij.

Het was midden jaren ‘70 dat Ghislain begrepen heeft dat de wereld groter was dan Bastogne. Dennenhout uit de Ardennen was toen niets waard, er moest eik en beuk geveld worden. Ghislain is toen naar Joegoslavië getrokken en heeft de West-Europese meubelmakers eik en beuk verkocht. In de jaren ‘80 was den weer ‘in’, dan is Ghislain naar de Sovjet-Unie getrokken, en heeft vandaag Russisch hout geëxporteerd.

Ghislain praat niet meer over zijn geschiedenis, maar hij weet dat hij niet kan ontkomen aan zijn lot. Zijn vrouw heeft hem laten zitten. 25 jaar getrouwd is genoeg. Met zijn kinderen praat hij ook niet meer. Ze begrijpen hem niet. Ghislain wil geen huis meer met een tuintje.

Ghislain woont nu dan ook in het AC hotel boven de snelweg van Luxemburg naar Aarlen. Gemakkelijk, zegt hij. Altijd open, altijd parkeerplaats en je kunnen er op elk moment van de dag eten. Het is ook makkelijk als de Chinezen komen.. “Zij heeft het huis gehouden, en ik mijn vriendin”. Hier ontvangt hij zijn klanten: Russen, Chinezen,...

 

Credits

met: GHISLAIN LIBaRT

scenario & regie:

MANU RICHE

camera:

Didier Hill-Dérive, Renaat Lambeets

Jean-François Boucher

Geluid:

Dan Van Bever, Luc Cuveele

montage:

MATYAS VERESS

COPRoDuCTEUR DÉlégué: kathleen de béthune

mixage: Yves De Mey

( ... )

Glenn Audenaert, de superflik

Steve Thielemans
Intro

een documentaire film van Steve Thielemans

(uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met Canvas, Riche, Riche & Riche
met steun van het VAF.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN II) een film van Steve Thielemans, in coproductie met Canvas, Riche, Riche & Riche met steun van het VAF.

Glenn Audenaert is de belichaming van de vernieuwde politie: hij is de eerste directeur van de federale gerechtelijke politie Brussel, de flamboyante superflik, maar ook het centrum van het conflict traditie versus vernieuwing. Deze documentaire schetst het portret van deze vaak bekritiseerde en tegelijk moelijke organisatie die hij leidt. Een kijk achter de schermen van de autoriteit van politie en gerecht.

Na de Dutroux-affaire en de vele andere mistoestanden bij de Belgische politiediensten, na de federale regering het besluit

alle politiediensten één te maken, en de federale geïntegreerde politie zag haar levenslicht in 1998.

Vandaag zijn we 11 jaar later, en het lijkt ons het geschikte moment om de werking van het huidige politiesysteem te evalueren. Niet door de grote en kleine dingen die we van de media vernemen, maar van binnenuit.

Glenn Audenaert is de flomboyante directeur van de federale gerechtelijke politie Brussel, en staat aan de top van 640 man sterk korps, dat dag en nacht over onze hoofdstad waakt.
De eerste federale gerechtelijke directeur van de nieuwe geïntegreerde politie heeft dus alles om deze documentaire film te dragen. Via de ‘superflik’ in maatpak kijken we voor de eerste keer achter de schermen van de federale gerechtelijke politie in Brussel.

Audenaert is niet alleen verstandig maar vooral iemand met een visie en kijk op het gerechtelijke politieapparaat, dat volgens hem zoveel mogelijk moet aansluiten op de realiteit van onze maatschappij. Audenaert een geboren communicator is, die zegt waarvoor hij gaat, en soms zelfs meer…

De moderne aanpak en soms flamboyante stijl maken van Glenn Audenaert een sterk en dankbaar personage. Want Audenaert is een doorzetter, die zijn politie kost wat kost tot een professionele en efficiënte organisatie wil hervormen, en bereid is hiervoor desnoods tegen de schenen van het ancien regime te stampen.
Het is dan ook niet toevallig dat Audenaert vaak op de voorgrond komt bij strubbelingen, afrekeningen en schandalen binnen het systeem zelf

Credits

MET: GLENN AUDENAERT, ERIK JACOBS, FRANK DE WITTE, MICHELINE MAISON
SCENARIO & REGIE: STEVE THIELEMANS
CAMERA: RENAAT LAMBEETS, BRUNO PEETERS, JAN MESTDAGH
GELUID: LUC CUVEELE, JEVON LAMBRECHTS, JAN VAES
MONTAGE: JAN DE COSTER
MIXAGE: YVES DE MEY

Director

Regisseur Steve Thielemans kwam ooit zelf als zeventien jarige jongeling onterecht in aanraking met de politie. Hij werd zwaar verhoord, bijna tot bekentenissen gedwongen, en raakte daarbij zijn vertrouwen in het politieapparaat kwijt. Was het hen alleen om macht te doen? Of bestond er toch zoiets als de heldhaftige strijd voor een betere wereld?

Steve Thielemans staat dus enigszins kritisch ten opzichte van zijn hoofdpersonage, en wil via Glenn Audenaert te weten komen of de nieuwe politiecultuur sterk genoeg is om daadwerkelijk een betere wereld de creëren.

Want Audenaert is letterlijk en figuurlijk het scharnier tussen de oude en de nieuwe politiecultuur. Hij is de nieuwe politie, dat zie je aan hem. Zijn stijl, de maatpakken die hij draagt, de openheid waarmee hij zijn organisatie runt. Maar vooral omdat Glenn Audenaert overkomt als een ‘mens’. Een ongewone combinatie.

( ... )

Looking for Dragone

Manu Bonmariage
Intro

een documentaire film van Manu Bonmariage

(uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met Canvas, RTBF, Riche, Riche & Riche met steun van het VAF.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN II) een film van Manu Bonmariage in coproductie met Canvas, RTBF, Riche, Riche & Riche met steun van het VAF.

Een documentaire over het oude en nieuwe Wallonië, het verhaal van de Italiaanse migrant die met zijn circuscapriolen La Louvière op de wereldkaart heeft gezet. De film is een catch-match tussen deze Italiaan en de Ardennees in Manu Bonmariage, in woord en beeld.

LOOKING FOR DRAGONE is een minutieuze zoektocht naar de persoon achter de droomwereld die de groep Dragone zo beroemd maakt. Meer dan een jaar lang beet Manu Bonmariage zich vast in de persoonlijkheid van deze wereldberoemde regisseur en spektakelmaker en volgde nauwgezet elke stap en elke beweging: van Las Vegas over Hong Kong naar Macao, tot in... La Louvière, het Waalse stadje waar Dragone zijn hoofdkwartier vestigde, bakermat voor al zijn nieuwe creaties : A NEW DAY voor Céline Dion, LE RÊVE,… en OTHELLO, LE PASSEUR, een nieuwe creatie van Franco door en voor de streek rond la Louvière waar hij zo veel aan te danken heeft.

Manu Bonmariage volgde de gehele productie van Othello vanaf de eerste lijn, en portretteert van daaruit Franco Dragone op zijn eigenzinnige, unieke manier en gaat daarbij de confrontatie nooit uit de weg. Deze film is een catch-match op het scherpst van de snee tussen twee bijzondere temperamentvolle persoonlijkheden...

SELECTED FOR:

DOCVILLE. international Documentary Festival Leuven, belgium 2010,

FESTIVAL DES FILMS DU MONDE, Moréal, Canada, 2009

 

Credits

met Franco Dragone
Edwige Baily Desdémone, Thierry Herman Roderigo
Dieudonné Kabongo Othello, Karine Kapinga Bianca
David Kazembe l'ombre, Sylvie Landuyt Emilia
François Sikivie Iago, Dominique Thomas Lodovico
Arieh Worthalter Cassio


scenario & regie MANU BONMARIAGE

originele muziek AD COMMINOTTO
montage GEOFFROY LE GRELLE
mixage YVES DEMEY

Press

DE REDACTIE - ma 10/08/2009 - 18:00
3 Belgische films mogen naar Montreal


Drie Belgische films zijn geselecteerd voor het 33e Wereldfilmfestival
van Montreal, dat van 27 augustus dat 7 september plaatsvindt. Het gaat
om "Meisjes" van Geoffrey Enthoven, "SM rechter" (foto) van Erik Lamens
en "Soeur Sourire" van Stijn Coninx.

De documentaire "Looking for Dragone", gemaakt in het kader van de
Canvasreeks "Hoge bomen" zit in de "Documentaires du monde"-selectie.
Het is een portret van Franco Dragone,maker van spektakelshows voor
o.m. Cirque du Soleil. "Soeur Sourire" loopt in de officiële selectie,
buiten competitie. "Meisjes" en "SM rechter" worden vertoond in het
"Regards sur les cinémas du monde"-programma. "Meisjes" komt in ons
land op 19 augustus uit in de zalen. De film gaat over Claire (70) die
met haar zoon Sid muziek gaat maken.


FOCUSKNACK - 10/06/2009
Docu 'Hoge Bomen: Looking for Dragone'

Woensdag 10/6, 23.05 - Canvas. De reportage is op 8/6 in avant-première
te zien in Bozar. Info: Bozar.be. Vorig jaar streek ex-Cirque du
Soleil- regisseur Franco Dragone weer neer in zijn Henegouwse bakermat
om er met Waalse acteurs zijn bewerking van Othello te maken. Regisseur
Manu Bonmariage maakte van de gelegenheid gebruik om hem een jaar lang
op de hielen te zitten, van La Louvière over Las Vegas tot in Macau.

Het resultaat is Looking for Dragone , een documentaire die deel
uitmaakt van de nieuwe reeks van Hoge Bomen. Die serie komt pas in
oktober op het scherm, maar Canvas biedt de reportage van Bonmariage nu
alvast aan als smaakmaker.

En Looking for Dragone bezorgt je in ieder geval honger naar meer, want
het is een erg sterke film, waarin Dragone van zijn troon tuimelt en
zich van zijn meest autoritaire kant laat zien. Dat het hoofdpersonage
niet echt opgezet is met het resultaat, blijkt uit het interview in de
inleiding, waarin hij zijn oordeel velt. Manu Bonmariage is niet langer
'een vriend', maar een 'kwaadwillige, criminele engel'. Dragone zegt
het met de glimlach. Bonmariage lacht terug. In zijn vuistje.

Manu Bonmariage: Ik laat een documentaire normaal nooit nazien door het
hoofdpersonage, omdat we tenslotte niet met een verborgen camera
werken. Maar omdat het productiehuis van Hoge Bomen wel die gewoonte
heeft, had ik gezegd dat Dragone de film mocht zien. Hij had
geantwoord: 'We doen het enkel voor de vorm. Ik ga er naar kijken,
samen met jou. Als ik tevreden ben, gaan we naar een goed restaurant en
drinken we champagne. Als ik niet tevreden ben, laten we het zo en
vertrek ik.'

En?

Bonmariage:
We zijn naar een Italiaans restaurant gegaan en we
hebben gedronken tot drie uur 's nachts. Hij zei: 'Het is een
meesterwerk. We komen er niet meer aan.' Maar hij had u wel een
misdadiger genoemd.

Bonmariage: Meerdere keren zelfs. Kijk, iedereen kent mijn reputatie.
Niemand uit Dragone's omgeving vond het een goed idee dat hij zich liet
volgen. Zelfs tijdens het filmen hebben ze geprobeerd om hem ervan te
overtuigen dat hij het moest stopzetten. Maar we zijn eraan begonnen
zonder afspraken te maken, een beetje instinctief. Ze hebben wel nog
getracht om dingen te veranderen, onder het mom dat de acteurs die erin
voorkwamen, beschermd moesten worden. Die mensen vreesden dat ik
Dragone zou verheerlijken. Toen bleek dat dat niet het geval was, waren
ze juist tevreden dat iemand de sfeer tijdens de repetities had
geregistreerd.

Uw oorspronkelijke titel was 'Time is Money'. Waarom is die veranderd?

Bonmariage:
Hij was te hard en hij klopte ook niet helemaal. Maar
ik toon wel hoe Dragone in de eerste plaats een businessman is. De
passage waarin zijn zoontje hem aan de keukentafel vraagt hoe hij rijk
kan worden, is daarom veelbetekenend. Hij wou dat er liever uit, maar
ik vond dat belangrijk. Othello bewijst ook dat hij het moeilijk heeft
om met echte theateracteurs te werken. Ik denk dat hij zich beter
blijft toeleggen op de vertaling van dromen in grote spektakels. Daar
is hij een meester in.

Waarom laten bekende gezichten zich nog altijd overtuigen tot een
portret? Uw reputatie kennende had Dragone er niets bij te winnen.

Bonmariage:
Hij heeft er wel iets bij gewonnen: menselijkheid. Het
feit dat hij de uitdaging aangedurfd heeft, maakt hem veel menselijker
dan het beeld dat de meeste Walen van hem hebben: een ware God diezich
heeft opgewerkt uit de miserie van La Louvière. Voor zijn imago is het
positief dat ook zijn kleine kanten eens getoond worden. De film toont
zo nogmaals aan dat roem zeer bedrieglijk is.

Hannes Cattebeke



MONTREAL GAZETTE - 30/08/2009

Documentary unmasks and demystifies visionary Cirque creator

By BILL BROWNSTEIN, The Gazette, August 30, 2009




Franco Dragone has altered the boundaries of theatre. The visionary
creator and director behind a dozen Cirque du Soleil productions -
Saltimbanco, Mystère, Alegria, Quidam, O and La Nouba among them -
Dragone dreams in three dimensions.
Dragone brought an avant-garde element to Céline Dion's A New Day in
Vegas. He has had ballet dancers bring new meaning to underwater
erotica in La Rêve, a non-Cirque revue also staged in Vegas.

But there is another side to the man who has had contortionists
contorting body parts never contorted before in mega-glam, mega- budget
spectacles.
Dragone feels a huge debt of gratitude to the small Belgian
working-class town that welcomed his Italian immigrant family when he
was just a kid.
Dragone's base of operations is now La Louvière, Belgium, an area once
rich in steel and coal mines, but now experiencing hard times and high
unemployment. He also seeks to bring some world-class culture to the
place by staging a surreal take on Othello.
But while he wishes to eschew the glitz so indigenous to his Vegas/
Cirque du Soleil offerings, Dragone is no less a hard-driving
perfectionist in breathing life into Othello than he was in O.

Though most concur Dragone is one of the most creative souls in the
universe, consensus is that he is also one of the most complex.
Manu Bonmariage, a fellow Belgian and documentary director, had set out
to unmask and demystify the man in Looking for Dragone, which makes its
local debut Tuesday at the Montreal World Film Festival.

And he succeeds. What transpires is a fascinating, warts-and-all peek into the inner workings of the dynamo that is Dragone.

Bonmariage spent two months tailing Dragone, from Las Vegas to La
Louvière to Macao. The gloss of Las Vegas is much in evidence. But it's
the grit of La Louvière that stands out most.

Bonmariage is on hand from the get-go as Dragone mounts Othello, Le
Passeur in La Louvière. It's a challenge. Dragone has high expectations
from his charges. They rebel against his modernist, Vegas-like
approach. He is undaunted. Ever the taskmaster, he brings his actors to
tears in conveying his vision. This is the sort of behind-the-scenes
interplay that rarely surfaces. But Dragone and his cast are only too
willing to share their feelings with Bonmariage, who was also the doc's
cameraman. It all makes for most compelling and instructive viewing. While Dragone may have strong
socialist leanings, he makes no bones about trying to inject a little
capitalism into economically depressed La Louvière. His mantra is:
Profits create investment and employment.
So while he wants to bring a little theatre to the town, he also plans
on making his Othello a financial success. Unlike most artistic
visionaries, Dragone believes culture and commerce can co-exist - quite
happily.

Dragone remains surprisingly unaffected by the excesses to which he has
been exposed in Vegas. He appears totally devoted to his wife and young
son, to whom he imparts this message: "Without love, there is no life."
It goes without saying that the same applies to no life without dreams
in the Dragone home.
Bonmariage has long been intrigued by Dragone. "He is such a unique
individual," he says, in Montreal for the doc's festival debut. "He is
a man of the people who never changed in spite of becoming one of the
biggest figures on the world stage. He had dreams and he followed
through on them. Yet he never turned his back on his community. His
concern for his fellow man far outweighs his desire for fame and
fortune." Bonmariage admits he's in awe when perusing Dragone's CV As
one of Dragone's friends, the head of the Belgian Socialist party, mentions in the doc: "If I were to
read his resumé, we'd be here all night." But Bonmariage feels
Dragone's gift is in having brought a little culture to the masses as
well as the elite.
"There is no question that he is tough on his actors and collaborators,
but he has a vision of what he wants to create and he won't compromise
on that level," Bonmariage notes. "But that doesn't mean he's a tyrant.
He's simply a passionate man." As is rather evident in the doc, Dragone
gave Bonmariage carte blanche in shooting.

"I was very clear with him," Bonmariage says. "I told him my goal was
not to make a movie about a saint, but rather just to make a movie
about a man. Which is precisely what he wanted, too." Though Dragone
had no say in the film's final cut, Bonmariage screened it for him
first. So how did Dragone feel about the doc? "He told me that if he
didn't like it, he would simply say: 'Thank you and goodbye.' But that
if he did like it, we would eat fine Italian cuisine and drink
champagne all night long." Dragone must have given the flick two thumbs
up. The two ended up eating fine Italian food and knocking back the
champers all night long.

Looking for Dragone screens Tuesday at 9:30 p.m., Thursday at 11 a.m.
and Friday at 2:40 p.m. at the Quartier Latin, 350 Émery St.


LA MEUSE - 08/06/2009
Dragone filmé par le stripteaseur Bonmariage
publié le 08/06/2009 à 06h34


Un portrait yin et yang: Dragone en mi-Diable, mi-Bon Dieu

Présenté ce lundi aux Beaux-Arts à Bruxelles, le film “ Looking for Dragone”

sera diffusé le 11 juin sur la Une à 22 h. Portrait non censuré assuré:
malgré les craintes de son entourage, Dragone a accepté de se laisser
filmer sans filtre par le “stripteaseur” Bonmariage

>Franco Dragone a-t-il été difficile à convaincre?

D’emblée, je lui avais dit que ce portrait ne serait pas à sa gloire.
Que ce ne serait pas une hagiographie. Que je filmerais à la fois ses
côtés “ Bon Dieu ” et “ diablotin ”. Ses aspects yin et yang. Qu’en
tant que réalisateur, je garderais le “ final cut ”. Il a accepté. Il a
vu le film. Mais il n’a exercé aucune censure. Franco a joué franc jeu.


>Pourquoi cette prise de risque?

Je pense qu’il était curieux à mon propos. Il voulait voir ce qui se
cachait derrière le “ mythe ” Bonmariage. Dans son spectacle “ Othello
Passeur ” qui sert de fil rouge au film que je lui consacre, il a
d’ailleurs utilisé des images de mon film “ No chance ” que j’avais
tourné à Calais.

>Était-il aussi curieux sur lui-même? Sur la façon dont l’extérieur le perçoit?

Je pense oui. Franco Dragone ose, mieux, aime s’exposer.

>Vous l’avez suivi pendant un an?

C’est beaucoup dire. Je l’ai côtoyé pendant deux mois à La Louvière,
dix jours à Las Vegas et dix jours à Macao. Je voulais garder une même
unité de lieu et de temps avec la création de l’Othello de Shakespeare
à Mons. Un projet osé, original, qui lui tenait énormément à cœur. Une
manière pour lui de rendre hommage à sa région d’origine et de la
remercier pour toute l’aide donnée. Or, la Critique a été très
virulente.

>Dans ce contexte, il paraît que votre film montre le “ monstrueux pétage de plomb ” d’un Franco Dragone “ presque tyran ”?

Franco ose affronter ses comédiens. Il y a des frottements et des heurts. Je le montre.

>Il n’a vraiment rien censuré?

Rien. Il a tout laissé en l’état. Mais il trouve que je ne montre pas
assez les bons moments qu’il a aussi avec ses acteurs. Il le déplore
ouvertement d’ailleurs.

>Vous l’avez filmé à Las Vegas, à Macao et... à La Louvière. Une région qui ne vous est pas inconnue...

Il y a longtemps j’ai réalisé un reportage très acide sur Artibano et
sa curieuse vision du logement. Un autre sur les travailleurs de Boël.
La Louvière, avec sa manufacture Boch plantée en pleine ville, est un
réservoir inépuisable d’images surréalistes.

>Le dramaturge louviérois Jean Louvet a refusé de se laisser filmer par vous?
Oui. Cela m’a beaucoup déçu. À mes yeux, ce n’est pas vraiment un “ grand monsieur ”.

>Revenons à Dragone. qu’avez-vous appris sur lui?


J’ai tout découvert chez lui. Ce qui m’a frappé, c’est que ce créatif à
la fibreentrepreunariale, qui tire à hue et à dia entre Paris, Montréal
et Dubaï, reste très proche de ses parents, de ses racines. Il n’hésite
pas à inviter ses amis d’antan. Un chômeur et un ancien syndicaliste
communiste au spectacle de Céline Dion. Et c’est une démarche
profondément sincère.

Director

MANU BONMARIAGE

Born in Chevron, Belgium, on 29th march 1941
Graduate of Communications sciences (IHECS)
Cameraman - DOP for fiction and Tv-series.
Cameraman/director for the RTBF (Belgian national broadcast) since 1966
Professor ‘direct cinéma’ and documentary at IAD university (Louvain-La-Neuve) from 1969
to 2004.
Documentary film director (RTBF) and independent cinematographer with « Azimut
Production ». Workshop professor "Acteur face caméra" at the summer academy of Neufchâteau
Seminar leader « Réel et représentation » at the Michel de Montagne university of Bordeaux


FILMOGRAPHY



1979 | HAY PO L'DJOU avec les derniers mineurs de Wallonie
Grand Prix de la critique TV 1980
Prix Jeune Talent, Province de Liège
1980| C’ETAIT L’BON TEMPS  avec Steve Houben, Guy Cabay  et les autres

Dans la série UN HOMME, UNE VILLE  (RTBF Liège)
1980 | MEETING POINT avec Jean-Luc Godard
1980 | RUE DE L'AMOUR DES AMIS avec Hugo Pratt
1981 | PARIS POUR LE REVE avec J-M Folon, Michel Legrand et Yves Montand
1981 | PARRIGATO TOKYO avec Julos Beaucarne
1982 | NEW YORK, NEW YORK avec Michel Legrand

Pour le magazine À SUIVRE - C'EST A VOIR (RTBF Bruxelles)

1983 | AVOIR 20 ANS EN PRISON (coproduction CBA)
1983 | DOKTA MEDOKO (moyen métrage au Cameroun 55’)
1983 | APPELEZ-MOI MAITRE (court métrage)
1983 | LA VIE  CONTINUE    Sélection INPUT 1983
1984 | MOSAÏQUE (moyen métrage 52’)


Pour PLANETE DES HOMMES (avec Jean-Paul COLLEYN)

1985 | N'KPITI, LA RANCUNE
 Mention spéciale au Festival de Nyon 1986
1986 | TWI-WARA
1986 | FUNERAILLES MINYANKA
1986 | JOUR DE FETE
1986 | POSSESSION
1990 | BABYLONE   long métrage de fiction pour le cinéma


LONGS METRAGES  (coproduction)

1979 | HAY POL D'JOU    Grand Prix de la critique 1980
1980 | DU BEURRE DANS LES TARTINES (coproduction CBA)
Grand Prix du Festival de NYON 1981
Prix du meilleur FILM SOCIAL
Antenne de Cristal 1981
1983 | J'OSE (coproduction CBA)
Prix du meilleur FILM SOCIAL, Sélection INPUT
1984 | AVOIR 20 ANS EN PRISON
1984 | MALAISES (coproduction WIP)
Sesterce d'argent au festival de NYON 1985
1987 | ALLO POLICE (coproduction CBA)    
Mentions spéciales, jury international et jury œcuménique, NYON 1987
Mention spéciale du jury FILMER A TOUT PRIX  1987
Sélection TREMPLIN, Festival de BRUXELLES 1987
Sélection INPUT 1988
Sélection PRIX ITALIA 1988
Sélection 1ère BIENNALE EUROPEENNE de LYON 1988
Sélection LE DOCUMENTAIRE SE FETE (Montréal) 1988
1992 | LES AMANTS D'ASSISES (coproduction WIP)
Prix spécial du jury PRIX ITALIA 1992
Sélection INPUT 1992 (Baltimore)
Prix SACD pour la meilleure création audiovisuelle 1992
Antenne de Cristal 1992
Joseph Plateau Award : Best Television Film 1991-1992 (Gand)
Prix du Meilleur Documentaire aux 7es Rencontres Européennes de Télévision à REIMS
1993 | THE WILL OF GOD (coproduction CBA)
Festival VUE SUR LES DOCS 1993 (Marseille)
Festival DEI POPOLI 1993 (Florence)
Prix spécial du Jury "VUES D'AFRIQUE" 1994 (Montréal)
1994 | EN QUETE DE BANLIEUE (coproduction Canal +)
Nominé pour le FIPA d'or 1995 (Nice) et pour le PRIX ITALIA
1996 | HAMSA, LA RAGE AU VENTRE
Trois mentions spéciales : Festival VUES SUR LES DOCS 1998
1998 | LES LIONS INDOMPTABLES  (Cameroun Mondial 98)
1999 | AMOURS FOUS
Prix ITHEME 99 du Meilleur Documentaire
1999 | TOUT EN CAMION
2001 | BARIA ET LE GRAND MARIAGE
1er Prix du Jury Jeune Public au Festival VISION DU REEL de NYON 2001
Grand Prix du Meilleur Documentaire au Festival du FILM FRANCOPHONE de NAMUR
2002 | LA TROISIEME GUERRE  MONDIALE (Fourons 2001)
1er numéro pour le magazine « TOUT CA (ne nous rendra pas le Congo) » de la RTBF
2002 | DIVORCE A L’AMIABLE
Sélection INPUT 2003
2003 | LE MAJORDOME
2004 | LE CHOIX DE MINO
2004 | NO CHANCE
Grand prix URTI (Union Radio-Télé  Intern.) Monaco 2004 : Médaille de Bronze
2005 | CHEMIN FAISANT VERS COMPOSTELLE
2005 | STUKJE PARADIJS (Un p’tit coin de paradis)
2006 | Dans la série « Gens d’Europe » (Arte)
Bienvenue chez  « Père Jean » (Belgique)
Bienvenue chez Alex (Allemagne)
Pour le Docu-fiction « La honte de la République » Canal+ France
Tournage des séquences documentaires : « Vies carcérales »

Pour le magazine STRIP-TEASE

1986 | GUSTAVINE ET KHELIFA
1987 | PUTE ET PEINTRE            
1987 | PLES PETITS DES PETITS « DE »
1988 | RIEN NE VA PLUS
1988 | LE BARON
1988 | EMILE
1988 | LA VAISSELLE
1990 | DANCING PALACE    
1991 | LE DIABLE ET LE BON DIEU
1991 | JE T’AIME MOI NON PLUS
1991 | PAS SI FOU
1991 | URGENCES
1992 | PRISONS D’AMOUR
1992 | UNE BELLE HISTOIRE D’AMOUR
1992 | NOBLESSE OBLIGE
1992 | VALEURS SURES
1992 | FANTOME A VENDRE
1993 | NEZ  ROUGES ET GLOBULES BLANCS
1993 | LE PROCEDURIER
1993 | LES FILLES C’EST COMME LES MOBS
1993 | LE COQ ET LES POULETS
1994 | ACTES NOTARIES
1994 | VOYAGE AUX PORTES DE L’ENFER
1994 | UN PAS DE SENATEUR
1995 | PRINCESSE MINA
1995 | MEURTRE AUX CHAMPS   Documentaire de cinéma direct (52’)
1995 | DORES SUR TRANCHE
1995 | SANS LOGIS
1996 | TOUR DE FRANCE
1996 | NOTAIRE ET NOS MERES
1996 | REPAS DE FAMILLE
1996 | LA CIGALE
1996 | AIMEZ-VOUS LES UNS LES AUTRES
1997 | TEL QU’EN LUI-MEME ENFIN
1997 | FEMMES VOILEES
1997 | C’EST GRAVE, DOCTEUR ?
1997 | LE VEAU D’OR
1997 | CELA M’INTERPELLE
1998 | MERCI PATRON
1998 | AMOURS FOUS  Documentaire de cinéma direct (68’)
1999 | ALAIN AU SOLEIL
1999 | ALAIN A L’OMBRE
1999 | ARTIBANO NON E MAFIOSO
1999 | UN BON PROPRIETAIRE
2000 | EN ATTENDANT VAN DAMME
2000 | MARC ET RENE
2000 | LES FILLES DU NORD
2001 | TRIBUNAL DE POLICE
2001 | LE SERMENT D’HYPOCRITE

Awards / Festivals

selectioné pour le  FILM FESTIVAL DU MONDE, Monréal, Canada, 2009
selectioné pour DOCVILLE, Louvain, Belgique 2009

Presskit
( ... )
Syndicate content