Released

Dreamcatchers

Cédric Bourgeois & Xavier Séron
Intro

een film van Cédric Bourgeois & Xavier Séron

In co-productie met Novak Prod en RTBF, met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, en CBA.

Mini-foto voor intro: 
Info

a film by Cédric Bourgeois & Xavier Séron, in co-productie met Novak Prod en RTBF, met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, en CBA.

Een groepje leerling-catchers, gedreven door de energie van Salvatore Bellomo (60 jaar), traint met volle overgave in het achterzaaltje van een café in de Borinage, een oude mijnstreek in België.
De Gigolo, Tarzan, Andynamite, Priscilla, De Dolle, Eddie Dark,... Allen dromen ze ervan professionals te worden, net zoals hun leraar. Meer dan dertig jaar lang heeft Salvatore tegen de grootsten gecatcht, voornamelijk in het kader van de prestigieuze WWF.
Vandaag heeft hij beslist om zijn beste leerlingen mee te nemen naar de Verenigde Staten in de sporen van zijn verleden. In afwachting van de grote dag beleven ze samen hun grote passie en nemen ze af en toe onbezonnen risico's om het lokale publiek te bekoren en de toekomst naar hun hand te zetten.

Director

Xavier Seron

Xavier Seron is regisseur en scenarioschrijver. Hij werd in 1975 geboren in Brussel. Na zijn rechtenstudies gaat hij in 2001 naar het Institut des Arts de Diffusion. In 2005 valt ‘Rien d'insoluble’, de film die hij voor zijn eindwerk maakt, meerdere malen in de prijzen en wordt hij geselecteerd voor een vijftigtal festivals over de hele wereld (waaronder het filmfestival van Venetië). In 2007 schrijft en realiseert hij samen met Christophe Hermans een kortfilm genaamd ‘Le Crabe’. De film wordt geselecteerd op het Festival Premiers Plans d'Angers en wint meerdere prijzen: de prijs voor de beste film op het Festival International du Film Francophone in Namen en op het Festival International du Court Métrage in Teheran.

In 2008 schrijft hij mee aan de langspeeldocumentaire 'Les Parents' van Christophe Hermans alsook aan de kortspeelfilm 'En compagnie de la poussière', van Jacques Molitor (geselecteerd op het festival van Locarno). Voor Bouli Lanners realiseert hij 'L’Eldorado selon Jean-Jacques', de making of van de film 'Eldorado'. In 2011 maakt hij met Meryl Fortunat-Rossi de ethologische en 'alcoholische' kortspeelfilm 'Mauvaise Lune'. Op het Brussels Short Film Festival sleept hij de publieksprijs en de prijs voor beste mannelijke vertolking in de wacht (uitgereikt aan Jean-Jacques Rausin). Op het festival 'Le court en dit long' van Parijs wint de film opnieuw een prijs voor beste vertolking en krijgt hij een speciale vermelding van de jury.
Voor het ogenblik bereidt Xavier zijn eerste fictielangspeelfilm voor, 'Je me tue à le dire', en een documentaire over Belgische catchers, 'Dreamcatchers', in samenwerking met Cédric Bourgeois.



Cédric Bourgeois

Little ones (2009), clip-fictie, Super 8, 5mn. Eigen productie
Officiële selectie categorie clip Festival International du Film de Namur (2009)
Officiële selectie Fantasporto (2010)


Il n’y a pas d’ailleurs (2008), fictie, HDCAM, 12 mn. Eigen productie met
steun van Chocolat-Noisette Studio, Backlight Studio en BATC
Officiële selectie buiten competitie Festival International du Film d’Amiens (2009)
Officiële selectie Festival International du Film Policier de Liège (2010)

In productie

Dreamcatchers,

documentaire, Co–réalisatie met Xavier Seron. Een productie van Novak in
co-productie met Off World, met steun van: Communauté Française de Belgique,
CBA en RTBF

La mort du loup,
kortfilm, super 16. Een productie van Come and See met steun van la région
Auvergne en France 3.

La bête entre les murs
,
kortfilm, video. Eigen productie

( ... )

Reveka

Christopher Yates & Benjamin Colaux
Intro

EEN FILM VAN CHRISTOPHER YATES EN BENJAMIN COLAUX

de hachlijke dagdagelijkse realiteit van een groep Boliviaanse mijnwerkers

Mini-foto voor intro: 
Info

een film van Christopher Yates & Benjamin Colaux, in co-productie met Playtime Films, met steun van le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de VOO,  WIP en het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Door vijf mijnwerkers van Potosí van 21 tot 54 jaar oud te volgen in hun relatie met de geesten en legendes, laat "Reveka" de kwetsbaarheid van de mens en zijn omgeving aan bod komen.
Door zich diep in de duivelsmijnen te wagen, verlaten deze mannen het prachtige decor van de Boliviaanse Andes elke dag opnieuw voor de afzondering en de duisternis van de mijn. Wanneer ze deze met geschiedenis en geesten beladen plek bereiken, wordt hun identiteit uitgewist. Door stil te staan bij de lichamelijke en materiële details die het werk in de mijnen tastbaar maken, vertrekken we op zoek naar vervlogen tijden die hun sporen hebben nagelaten in de herhaling van de fysieke handelingen van de mijnwerker.
Zowel oppervlakkig als zintuiglijk reist de film door de angsten, dromen, legendes en bijgeloof van de autochtonen om ze met de dagdagelijkse werkelijkheid te confronteren.

Director

Christopher Yates

TRAINING

2003:Graduated in editing, cinema school, IAD, distinction
1999-2000: one year in directing, cinema school, IAD
1997-1999: Bachelor in Philosophy, ULB
1996-1997: one year in piano, Jazz Studio at Anvers  
 
DIRECTING
 
'The Age of Death', 90’ creative documentary, coLdirector with Benjamin Colaux. In  
development
 
'Passionate Kiss', choregraphic shortfilm in collaboration with Edith Depaule. Director,
camera operator and editor. In  post-production
 
'Retour à l'école ', a 26’ documentary in collaboration with the Tof Theatre. Director
and camera operator. In  post-production
 
'Libre comme l'R' &   'Eric Durnez ' two commercials for the theatre “Le Rideau de
Bruxelles”, may 2011 and October 2011, director, camera operator and editor.  

'Not here ' creative documentary about   'Girls in Hawaii' Belgian rock band, camera
operator and director. 2009
 
Live performance recording live of 'Girls in Hawaii', director. 2008.
 
Scenography (video & shadows theatre) for the Belgian band tour 'Austin Lace'. 2008-2009.

Our dynamic earth' multimedia project for an environment museum at Edinburg.
Director of the multimedia team, director of promotional videos, editor. 2006.
 
'Netdays' commercial for an electronic art festival, director. 2003.
 
'L’âge nu': final study work, shortfilm by Shadi El-Haj, co-director & editor. 2003.



COLAUX Benjamin


Etudes Institut des Arts et Diffusions Louvain –La-Neuve Belgium
2003-2004: dissertation :  'cinema in a natural way' (Distinction)
2000-2003: Graduated in editing section (Grande distinction)
1999-2000: Graduated in directing


Professional experience
2009-2010 :
- Camera operator for a live performance at Woluwe Shopping : Bruno Cattrysse
- Photographer et camera operator for events : ALGOREL (Disneyland Resort Paris )
- 'Trainer' Canon 5D Workshop : MOSTRA
- Editor (reportages, video clips, corporate films) : MOSTRA, WATCH, KILOU.BE
- Editor for 'Six couleurs' : NATO
- technician & editor: Parliamentary sessions at Strasbourg
2003-2008 :
- Producer, director & editor for corporate films 'Echos de la terre' : ARSIA
- Editor (ESA, COE, various reportages, ...) : WATCH TV
- Editor for 'Kopernic' : KILOU.BE
- Compositing & news editing (europalTV) : MOSTRA
- Editor (trailers) : RTL TVI
- Editor (sport trailers) : BELGACOM TV
- 'Trainer' Final Cut Pro & motion : SOFTRON
- Editor (corporates) : ARJUNA PRODUCTIONS
- Editor (CPAS corporates : 5 topics, 30’ ) : TAMTAM FILMS&TV
- Editor for weekly short programm 'ça roule' : JANIC VIDEO PRODUCTION.
- Location manager ('Question d'argent', commercials) : TAMTAM FILMS TV
- Editor assistant : TAMTAM FILMS TV
- Camera operator (corporate : Expo Brussel Kart) : TITLE FILMS
- Producer, director & editor for corporates : PHYTOPHAR
- Director & editor (commercials) : TIC TAC PHOTO (steadycamer : Oliver Merckx)
- Director, camera operator & editor (corporates) : BMW concessionnaires
- Editor (video clip 'Dian B') : LA PRODUCTION
- Editor (trailers, concerts) : LA PRODUCTION
- Shooting - a documentary about a prison in Madagascar
- Shooting – a reportage about Nicolas Philibert’s actors : 'Etre et avoir'
- Editor (fiction, final study work : ' Loin des Yeux ') by Serge Mirzabekiantz
- Editor (documentary, final study work : ' En de tijd gaat') by Sebastien Willemans

Trailer
( ... )

RED STAR LINE

Daniël Cattier & Fabio Wuytack
Intro

EEN FILM VAN DANIËL CATTIER EN FABIO WUYTACK

Mini-foto voor intro: 
Info

een 3-delige documentaireserie van Daniël Cattier en Fabio Wuytack, in coproductie met VRT-Canvas, Eklektik Production, RTBF, Casakafka Pictures, het Red Star Line Museum. met steun van VAF-Mediafonds, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, Wallimage-Bruxellimage, De Tax Shelter van de Belgische Federale Overheid het Media+ programma van de Europese Unie.

Tussen 1873 en 1934 vervoerde de Belgische scheepvaartmaatschappij Red Star Line om en bij de 2 miljoen migranten van Antwerpen naar New York.
Wat de Red Star Line uniek maakt is dat deze maatschappij tijdens haar rijke geschiedenis vooral Oost-Europeanen naar de Verenigde Staten vervoerde, waarvan velen van joodse origine waren.
Hierdoor was Antwerpen in die dagen de belangrijkste passagiershaven van Europa.
De documentairereeks brengt een mozaïek van menselijke migratieverhalen. Op Ellis Island, het eiland voor New York waar destijds alle migranten aankwamen, worden audiotapes bewaard met meer dan 2000 interviews met mensen die getuigen over de belangrijkste reis van hun leven. Met deze originele geluidsopnames bezoeken we de nazaten in Amerika van deze Red Star Line- passagiers. Samen met hen ontdekken we waarom ze hun hebben en houden verlieten, hoe ze naar Antwerpen reisden, hoe de RSL hen over de oceaan naar New York bracht, en hoe ze een nieuw leven probeerden op te bouwen aan de andere kant van de oceaan.

Credits

een film van Daniël Cattier and Fabio Wuytack
camera Cloin Leveque
montage Simon Arazi, Thomas Vanderkasteele

Press

Review Humo
Tv-review: 'Red Star Line ' op Canvas
In de eerste aflevering bleek al snel dat het verhaal van die scheepsreus al die aandacht meer dan waard is. De kleine verhalen van de miljoenen migranten die eind 19de eeuw en begin 20ste eeuw de oversteek waagden naar het Beloofde Land bieden een onschatbare inkijk in een verleden dat we anders alleen maar van droge geschiedenislessen zouden kennen. Hun overtocht was in de meeste gevallen allesbehalve een plezierreisje, maar werd ingegeven door nopende redenen die wij ons – badend met ons gat in de spreekwoordelijke boter – nauwelijks nog kunnen voorstellen. Extreme armoede bijvoorbeeld, niet alleen in het verre Oost-Europa, maar evengoed hier in België, waar kinderarbeid een vanzelfsprekendheid en houten vloeren een overbodige luxe waren voor het gros van de bevolking. Ook abstracte termen die wij ons enkel vaag uit de lessen geschiedenis herinnerden als de ‘pogrom’, de Jodenvervolging in Rusland aan het begin van de 20ste> eeuw, kregen door de getuigenissen uit ‘Red Star Line’ een nieuw, glashelder gezicht. Hoewel er achter de meeste immigratieverhalen pure miserie schuilging, werden ze door de makers met verrassend veel sereniteit gebracht. De getuigenissen die de kern van de reeks uitmaken zijn dan ook behoorlijk uniek: ze gaan vaak meer dan 100 jaar terug, maar zijn dankzij het Oral History Project, dat duizenden migranten nog bij leven hun verhaal op tape liet vertellen, van de vergetelheid gespaard gebleven. De makers hebben er wijselijk voor gekozen om die verhalen voor zich te laten spreken. Een slimme zet, want door die kleine, hyperpersoonlijke getuigenissen uit eerste hand wordt de kijker automatisch mee in de grotere geschiedenis erachter gezogen. ‘Red Star Line’ is een kostbaar geschiedenislesje vermomd als zorgvuldig gemaakte toptelevisie. Eentje dat daarenboven nopend actueel is: elke politiek partij die zijn zegje wil doen over migratie, een term die ondertussen holler klinkt dan een echo in het gat van onze Reetman, weet waar hij de volgende dinsdagen op moet afstemmen. De rest hopelijk ook.

Quote:
‘Voor de meesten was de reis er niet eentje ergens naartoe. Ze wilden in de eerste plaats ergens van weg.’ Carole Malkin, dochter van een joodse immigrant uit Rusland.

Humo interview  - 1 oktober 2013
Vóór de schietpartijen op scholen, de extreme ongelijkheid en de export van credit crunches, hamburgers en haat, moet Amerika best een aantrekkelijk land geweest zijn. Tussen 1873 en 1934 emigreerden ongeveer 2,5 miljoen Europeanen vanuit Antwerpen naar de Verenigde Staten.

red star line
Off World, het productiehuis achter doorwrochte documentairereeksen 'Hoge bomen' en 'Arm Wallonië', heeft een driedelige documentaire klaar over Red Star Line, de Belgische rederij die de overtocht verzorgde.

Fabio Wuytack (samen met Daniel Cattier coregisseur) «Een anderhalf jaar durende zoektocht doorheen 's werelds archieven heeft ons een schat aan nooit eerder in België vertoond materiaal opgeleverd. We gebruiken unieke beelden uit Oost-Europa, Oekraïne, Rusland en de Verenigde Staten. We hebben zelfs samengewerkt met het archief van Steven Spielberg.

»Het meest trots ben ik op de bijdragen van het Oral History Project van Ellis Island, het eiland voor Manhattan waar de immigranten ontscheepten. Hun archief bevat tweeduizend interviews met passagiers die na hun aankomst vertellen over het hoe en waarom van hun oversteek. Björn Soenens doet dan wel de voice-over, deze stemmen zijn het kloppende hart van de documentaire.

HUMO Er wordt weleens gezegd dat de Red Star Line de Verenigde Staten heeft grootgemaakt. Hoe schat u het belang ervan in?

Wuytack «Het is alleszins een onwaarschijnlijk stuk vaderlandse geschiedenis dat uit ons collectieve geheugen was verdwenen. Deze scheepvaartcompagnie heeft het leven van miljoenen mensen veranderd. Al was Red Star Line in de eerste plaats een hardcore immigratiebusiness: de bloeiende Amerikaanse industrie zoog miljoenen arbeiders uit Europa aan.

»In de docu volgen we zo Louis Wallot, een glasblazer uit Charleroi die België verliet na de onlusten van 1886 over onmenselijke werkomstandigheden. De arbeiders hadden genoeg van hun uitzichtloze situatie in België en zochten hun geluk elders. Na de oversteek met de Red Star Line vestigde hij zich in de staat Pennsylvania, in een dorpje met de naam Charleroi. Dat bestaat trouwens nog steeds.»

HUMO De Red Star Line heeft ook bekend volk naar de Nieuwe Wereld gebracht, zoals Albert Einstein en Irving Berlin.

Wuytack Dat waren passagiers uit de eerste klasse. We hebben de vipzijde van het verhaal doelbewust links laten liggen en gefocust op de mensen uit de derde klasse, zij die op de vlucht sloegen voor de grote maatschappelijke veranderingen van die tijd.»

HUMO Zijn er nog passagiers in leven?

Wuytack «Jawel. Op basis van de getuigenissen uit het Oral History Project kwamen we terecht bij de nu 100-jarige Morris Moel in Florida. Hij was negen jaar oud toen hij samen met zijn familie de oceaan overstak.»

HUMO Klopt het dat onze toenmalige regering van de gelegenheid gebruik maakte om ook zwervers, weeskinderen en gedetineerden op de boot te zetten?

Wuytack «Zulke verhalen ben ik niet meteen tegengekomen. Maar 't is wel zo dat de immigratiepost op Ellis Island de opdracht kreeg om bedelaars tegen te houden. De restricties werden ook steeds strenger. Zo mochten op een bepaald moment alleenstaande vrouwen het land niet meer binnen: de autoriteiten vreesden dat het om prostituees ging.

»Er was ook een bijzonder strikt onderscheid tussen de verschillende klassen. Zo stootten we op het verhaal van een jongetje uit derde klasse dat naar eerste klasse was geslopen, op zoek naar voedsel. Toen de crew hem betrapte, kreeg hij er flink van langs.»

HUMO In de film 'Titanic' sluipt derdeklassepassagier Leonardo di Caprio ook naar eerste klasse, om er met de nette Kate Winslet te dansen.

Wuytack (lacht) «Ook van zulke taferelen hebben we jammer genoeg geen bewijzen gevonden. Maar die grandioze periode van de stoomscheepvaart leent zich natuurlijk wel heel erg tot filmische romantiek.»

HUMO De televisiepremière is één week na de opening van het Red Star Line Museum in Antwerpen. De laatste jaren sprongen de migratiemusea in Londen, Bremerhaven, Cherbourg en Hamburg als paddenstoelen uit de grond. Hebt u daar een verklaring voor?

Wuytack «Migratiestromen zijn een voortdurend weerkerend fenomeen en het is fascinerend om te zien hoe men dat probleem in de loop van de geschiedenis heeft aangepakt.

»In onze documentaire wil de Rus Abraham Spiwak zijn lief naar Amerika achternareizen, maar als dienstplichtige in het Russische leger mocht hij dat niet. Hij vluchtte naar Antwerpen en maakte alsnog de oversteek. Zijn verhaal deed me denken aan dat van een Iranese familie in mijn geboortedorp Wachtebeke: de vader wilde zijn zoon voor diens achttiende verjaardag in België krijgen, omdat hij anders als dienstplichtige geen kans meer zou maken. Dat resulteerde in een gelijkaardige onderneming op leven en dood. In wezen is er dus weinig verschil tussen een Rus uit de 19de eeuw en een Iranees uit de 21ste eeuw. De drang om ergens anders een beter leven op te bouwen is van alle tijden.»

 

Director

Daniel Cattier stortte zich zes jaar geleden op het regisseren en produceren. Hij is van oorsprong Belg en Zoeloe. Na zijnb kandidatuur in de rechten aan de Université libre de Bruxelles studeert hij Politieke Wetenschappen en Geschiedenis aan de School of Oriental and African Studies van de Universiteit van Londen. Hij begint zijn carrière als assistent-researcher voor de dienst West-Afrika en Zuidoost-Azië van het Internationaal Secretariaat van Amnesty International in Londen. Daarna richt hij zich op documentaire en werkt hij als productiecoördinator en als documentalist voor Channel  4, BBC en ARTE.  Hij is de maker van twee kortfilms « Paradoxes de l’Assassin » en « Africains Poids Moyens » die de prijs van de beste film in de wacht sleepte op het Sithengi Filmfestival in Kaapstad in Zuid-Afrika. De twee projecten kregen steun van de Franse Gemeenschap van België.


Fabio Wuytack studeerde aan de Sint-Lukas-Hogeschool en de Manchester Metropolitan University. Tijdens zijn studies behaalde hij 3 master diploma's, waarvan in de audiovisuele kunsten (documentaire, Sint Lukas Brussel), het “Social inclusion through access to the media industries'-programma (Manchester Metropolitan University) en een pedagogische master in audiovisuele kunsten (Sint Lukas Gent).

De focus van Fabio z'n werk ligt op zowel sociaal als historisch relevante onderwerpen, zoals blijkt uit verschillende van zijn documentaires. Fabio heeft verscheidene geprezen documentaires gerealiseerd, zoals zijn eerste film Made In Italy waarin het verhaal van een 100-jaar oude film van de gebroeders Lumière wordt verteld, en Persona Non Grata, een reis doorheen het leven van de vader van Fabio: Frans Wuytack. Zijn meest recente project is Expecting, het verhaal van een koppel dat ontsnapte uit hun geboorteland, verliefd werd, en vechten om te overleven nu ze een kind verwachten. Zijn huidige project is Red Star Line. Hij beperkt zijn talenten niet tot de wereld van de film, en exploreert ook de wereld van de kunst als beeldhouwer, net zoals zijn vader.

 

 

Trailer
Awards / Festivals

Pitched at Sunny side at the Doc (2012)
Pitched at Dragon Forum (2012)

Presskit
( ... )

Archibelge!

Sofie Benoot, Gilles Coton & Olivier Magis
Intro

een 3-delige documentaireserie van Sofie Benoot, Gilles Coton & Olivier Magis

Mini-foto voor intro: 
Info

een 3-delige documentaireserie van Sofie Benoot, Gilles Coton & Olivier Magis, in coproductie met Playtime Films, VRT-Canvas en RTBF.
Met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, Screen Flanders en Agentschap ondernemen, le centre du Cinéma et de l'audiovisuel de la Fédération Wallonie-Bruxelles, Wallimage/Bruxellimage en het Media-prodgramma van de Europese Unie.

Is België het Lelijkste land ter Wereld?
België heeft op zijn zachtst gezegd een bijzondere look. Aan welke kant van de taalgrens je ook staat, welke steenweg je ook berijdt, welke stad of regio je ook doorkruist, nergens anders ter wereld kom je deze bizarre en intrigerende vorm van urbanisatie tegen. Of beter geformuleerd: elk gebrek aan urbanisatie. Deze bijzondere kijk op architectuur heeft België haar unieke uitzicht van vandaag gegeven. Ons architecturale landschap is dan ook moeilijk te vatten, is alles en niets tegelijkertijd.

De 3-delige documentaireserie Archibelge benadert de typische fenomenen van onze Belgische architectuur vanuit onszelf. Het vertrekpunt is telkens de Belg die de fascinerende diversiteit aan gebouwen dagdagelijks gebruikt. We vragen ons af hoe België is kunnen evolueren tot hoe het er vandaag uitziet en stellen de vragen hoe het verder moet.

BRUSSEL OP ZOEK NAAR ZICHZELF - is waar de Belg werkt, en liefst alleen verblijft om te werken. Maar de stad is minder zielloos dan ze lijkt. De permanente bewoners vechten voor hun identiteit en erkenning.

DE STEENWEG is waar de Belg woont en zijn eigen zin doet. Hacienda's en fermettes staan liefdevol zij aan zij. Maar de Belg bouwt het liefst aan de achterkant, waar koterijen een surrealistisch en ordeloos geheel vormen.

DE KUST is waar de Belg ontspant. het is een langgerekte stad van 65 km lang en vaak maar 100 meter breed. Een Atlantic Wall, waar elke tijdelijke bewoner een stukje zicht op zee opeist.

 

 

 

 

Credits

1 / BRUSSELS OP ZOEK NAAR ZICHZELF

regie: Olivier Magis
scenario: Gilles Coton, Sofie Benoot, Olivier Magis et Frederik Nicolai
montage: Mathieu Pierart & Tom Denoyette
DOP: Joachim Philippe, Jean-Francois Metz & Jonathan Wanyn
geluidsopnames: Rainier Buidin & Guillaume Berg

2 / DE STEENWEG

regie: Sofie Benoot
scenario: Gilles Coton, Sofie Benoot et Frederik Nicolai
DOP: Jonathan Wanyn
montage:: Tom Denoyette
geluidsopnames: Gedeon Depauw et Kwinten Van Laethem

3/ MET ZICHT OP ZEE

regie: Sofie Benoot
scenario: Gilles Coton, Sofie Benoot et Frederik Nicolai
DOP: Grimm Vandekerckhove
montage: Tom Denoyette
geluidsopnames: Kwinten Van Laethem

Press

Preview Archibelge in De Wereld Draait Door (6 mei 2015 - VARA)

Trouw (Nederland)
Het valt niet mee om Belg te zijn. Dat vermoedde u waarschijnlijk al, maar het is nu dubbel en dwars bevestigd door de tv. Er wonen de dikste mensen, en het is de lelijkste staat ter wereld. Over dat laatste ging het in ‘De wereld draait door’. Aanleiding was een nieuwe serie op Canvas: ‘Archibelge, het lelijkste land’.
Die reeks trapte overigens genuanceerd af. Brussel (want daar draaide aflevering één om) is een spiegel van de menselijke ziel, vond schrijver Thierry Demey. “De stad reflecteert de dingen die ons optrekken en die ons neerhalen.”
In ‘DWDD’ legde NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch uit waarom het in zijn vaderland zo’n ratjetoe aan bouwstijlen is. “België is altijd bezet geweest, en daardoor hebben wij totaal geen idee van publieke ruimte. Mijn woning is modern, maar die van mijn buurman is opgetrokken in Oostenrijkse stijl.”
Volgens Vandermeersch is het ergste scheldwoord voor een Brusselaar ‘architect’. “Omdat zij onze hoofdstad hebben beroofd van haar sociale weefsel en haar identiteit.”Auteur Dimitri Verhulst kwam met een praktisch voorstel: “We moeten onze lelijkheid uitventen als toeristische troef.”
Waarom is het zo troostend om te kijken naar Vlamingen op tv? Niet alleen omdat zij zo schoon spreken, om het maar even op z’n Vlaams uit te drukken, maar ook vanwege hun berusting, zelfspot en relativering. Ze aanvaarden het menselijk tekort met een gelaten glimlach. “Je kan de aanblik van lelijke bouwkunst vermijden door er zelf in te gaan wonen”, klinkt het in ‘Archibelge’. Ach, in een land waar ‘architect’de ernstigste beschimping is, kan het nooit slecht toeven zijn.

Het geluk van bouwen naar eigen inzichten (Hans Beerekamp - NRC Handelsblad (Nederland) 7 mei 2015
Het heeft vaak iets ongemakkelijks, die pogingen om de verschillen tussen België en Nederland te verklaren – alsof een gemeenschappelijke taal een automatisch gedeelde cultuur zou impliceren.
Gisteren knetterde het in maar liefst twee talkshows: op basis van een weinig overtuigend rapport werd in Pauw de verwachting uitgesproken dat van zeven Europese landen Nederland het laagste en België het hoogste percentage vrouwen met overgewicht te wachten stond. De dictatuur van de frituur? Een paar centimeters lengte minder? Nee, bioloog Midas Dekkers vermoedde dat het verschil te maken zou hebben met katholicisme versus protestantisme, want we kennen allemaal pastoors met een dikke buik en graatmagere dominees.
Grappig is ook dat in zulke beschouwingen altijd de onuitgesproken vraag ligt besloten naar morele superioriteit. Toch was ik heel blij met de aanwezigheid van twee Vlaamse romanschrijvers en een journalist in De Wereld Draait Door om de vraag te beantwoorden of België echt het lelijkste land ter wereld is. De aanleiding vormde namelijk een documentaireserie op Canvas waarin die stelling daadwerkelijke ter discussie staat. En Archibelge, een Waals-Vlaams-Brusselse coproductie van regisseur Olivier Magis, kan niet genoeg publicitaire aandacht krijgen.
In drie delen (Brussel, de kust en de steenwegen op het platteland) verkent Magis de eigenaardigheden van de bebouwing van zijn land. Het aangename is dat de vormgeving – een grabbelton van archiefbeeld, interviews, utopische pleidooien, soms bijna abstracte plaatjes van gevels en interieurs – net zo eclectisch en surrealistisch aandoet als het onderwerp.
Brussels straatbeeld in ‘Archibelge’ (Canvas). Want meer nog dan de anarchie van de burger die zijn overheid niet vertrouwt en al sinds Poelaert het enorme Justitiepaleis in Brussel bouwde van ‘architect’ een scheldwoord maakte, is het eigenzinnige bouwen een kwestie van surrealisme, meer Magritte en Hergé dan opstandigheid. De Duitse kunstenaar David Helbich, die ongerijmde Belgische straatbeelden verzamelde, beschrijft het gevoel in het eerste, Brusselse deel van Archibelge : „Niemand heeft hier ooit opgeruimd, voordat je komt.” Dat is niet wat huisdichter Nico Dijkshoorn in DWDD „de schoonheid van goudeerlijk, ontroerend verval” noemt, maar een weldadige afwezigheid van de Nederlandse behoefte aan ordening, aanharken en van bovenaf stroomlijnen.
Individualisten, ongeacht hun paspoort of religie, worden altijd gelukkig, als ze de grens overschrijden en de kasseistroken, de rails van allang niet meer rijdende trams, de reclameborden en de lintbebouwing weer voor zich zien oprijzen.
Wat ik ook leerde van Archibelge is dat Brussel door veel mensen van buiten de stad als vies en gevaarlijk ervaren wordt: niet omdat dat zou kloppen, maar omdat voorstadbewoners net als overal elders de Stad vrezen. En ook dat er nu al zoiets bestaat als ‘de Bakfietsvlaming’, die zich wel in de nieuwe stadsomgeving waagt. Misschien eet die ook meer ‘groentjes’ dan sauce tartare.

Humo -review aflevering Brussel op zoek naar zichzelf
En toch. 'Het lelijkste land': zo luidt de ondertitel van 'Archibelge'. Een naamgeving waar vast wel enige zin voor drama is bij komen kijken, maar in de eerste aflevering van het drieluik werd er alvast weinig aan ironie gedaan. Brussel, hoofdstad van onze gemeenschappelijke morzel, werd als eerste onder de loep gehouden. En dat er in good old Broekzele weinig schilderachtigs te bekennen valt, hoeven we u vast niet te vertellen. De doorsnee Belg is dan ook bekend met Brussel, zo werd uitgelegd, maar dan als transitplaats - als koppelteken in de vleugellamme term 'woon-werkverkeer'.
Brussel is een stad op zoek naar zichzelf, klonk het in de voiceover. Aan de basis lag naar verluidt Leopold II, die Brussel wou volbricoleren als de hoofdstad van zijn imperium, maar geen eigen stijl had - toen je het vernam ging je die Leopold nog minder vinden deugen dan al het geval was. Opgewekt werd je niet van 'Archibelge': België was een ongeluk van de wereldgeschiedenis, zonder eigen identiteit. Een melting pot van buitenlandse invloeden was het accidentele gevolg, en al die invloeden hadden ook hun eigen bouwstijl meegebracht. We zagen ze uitgebreid voorbijkomen in 'Archibelge', stillevens in hoofdstedelijk grijs - pas als er iemand door het beeld liep, besefte je dat je niet naar een foto zat te kijken.
Zo kwam het dat in de jaren zeventig Brussel twee eigen WTC-torens kreeg. 'Naar Amerikaans model', sprak zo'n pief opgetogen in zwart-wit. Het vooruitgangsoptimisme straalde ervanaf. Dat optimisme hield toen ook in dat zo'n 14.000 mensen moesten verhuizen om plaats te maken voor de torens. Eén van hen was onder auspiciën van de camera teruggekeerd naar de torens, die zo'n veertig jaar later heel wat minder optimisme stonden te verkondigen. 'Dit zou de wijk van de toekomet worden, vertelden ze ons', zo zuchtte ze. De gangen rondom haar waren leeg, en ze leek zich bekocht te voelen.
Toen daagde het: 'Archibelge: het lelijkste land' ging niet per se over spuwlelijke bouwsels, maar ook vooral over de schepsels die zich er op dagelijkse basis tussen voortbewegen - u en wij - en wat die bouwsels te zeggen hebben over wie ze er neergepoot heeft.
Voor wie zat te kijken om gewoon te lachen met lelijke huizen vertoonde de eerste aflevering van 'Archibelge' wellicht iets te veel zijsprongetjes, maar wie tussendoor iets wou bijleren over zichzelf bleef gewoon waar hij was - in een niet nader genoemde sofa, in het lelijkste land.
Quote
'De Brusselaar is niet gecultiveerd. Maar dat is niet zijn schuld, hij hééft gewoon geen cultuur'.


DeMorgen -review uitzending De Wereld Draait Door
"Onze architectuur is onze meest geslaagde vorm van meertaligheid"
De driedelige documentairereeks 'Archibelge', waarin Sofie Benoot het wanordelijke lappendeken der Belgische architectuur onder de loep neemt, zorgde de laatste dagen al voor redelijk wat commotie. De vraag of België al dan niet het lelijkste land ter wereld genoemd mag worden - en of dat dan erg is - doet de meningen danig uiteenlopen.
Schrijfster Griet Op de Beeck lijkt de schoonheid van het bonte, maar karaktervolle Belgische stedelijke landschap wel in te zien. "Ik omarm de zogenaamde lelijkheid van onze architectuur volkomen", zei ze vanavond in De Wereld Draait Door op Nederland 1. "Het is toch heerlijk om zien hoe mensen zichzelf proberen uit te drukken door een zalmroze gevel of een foute tuinkabouter in de voortuin."
Ook schrijver Dimitri Verhulst kan de diversiteit van onze ruimtelijke ordening wel smaken. Volgens hem is onze architectuur dan ook "onze best geslaagde vorm van meertaligheid." In een land waar solidair samenleven door culturele en talige verschillen van tijd tot tijd al eens danig wordt uitgedaagd, kan het bonte allegaartje van keurig langs elkaar huizende gevels, misschien wel het goede voorbeeld geven.

Geschiedenis
Dat de ruimtelijke ordening in België - in tegenstelling tot de ordentelijk
georganiseerde Nederlandse eenheidsworst - er al eens wat diverser en minder esthetisch durft uitzien, heeft volgens Peter Vandermeersch, hoofdredacteur van NRC Handelsblad, overigens veel te maken met de geschiedkundige achtergrond van onze natie. "In tegenstelling tot Nederland is België in de loop der eeuwen vrijwel altijd bezet gebied geweest." Belgen hebben dan ook veel minder dan Nederlanders de neiging om de publieke ruimte als hun (gemeenschappelijke) eigendom te beschouwen.
"De gemiddelde Belg beperkt zijn aandacht tot de tientallen vierkante meters van zijn private eigendom", zegt Vandermeersch. "We mogen er dan wel voor zorgen dat onze tuin en ons huis aan onze esthetische eisen en wensen voldoen, wat onze buurman vervolgens met zijn stuk grond doet, is zijn zaak. Op die manier krijg je natuurlijk scenario's waar de bouwstijlen absoluut niet op elkaar aansluiten."
Bovendien haalt Vandermeersch aan dat de ruimtelijke ordening in een land, maar de afspiegeling is van de wettelijke structuren die er in dat land in zwang zijn. "Ruimtelijke ordening valt in België onder de bevoegdheid van een veelvuldigheid aan overheden, en dat heeft zijn weerslag."

DeMorgen 24 april 2014

Is België het lelijkste land ter wereld?
Het was de bekende architect Renaat Braem die ons landje ooit wegzette als het lelijkste dat hij ooit zag. De architectuur in ons land is op z'n minst opmerkelijk te noemen.
'Archibelge' vraagt uitvoerig de mening van onder anderen Hannes Coudenys (auteur van 'Ugly Belgian Houses'), schrijver en regisseur Eric De Kuyper en Geert Van Istendael, auteur en journalist. Op zoek naar de schoonheid van het lelijke.
De docureeks bestaat uit drie delen: Brussel, het platteland en de kust. In elke aflevering gaat men na hoe de Belg er werkt, woont en ontspant, en hoe zich dat vertaalt naar architectuur en ruimtelijke ordening.

Het Parool - review door Han Lips
In de Brusselse verkeersbordenjungle is het Nederlandse bordje afgetapet
'België is een lappendeken, aan elkaar genaaid door gekken,' zei de architect Renaat Braem ooit. Daarmee begon op Canvas de boeiende eerste aflevering van de serie Archibelge - het lelijkste land ter wereld? over de op zijn minst merkwaardig te noemen Belgische architectuur. In de eerste aflevering lag de focus op Brussel, de stad die van koning Leopold II imperiale grandeur moest krijgen; het moest het Belgische zusje van Parijs worden.
De stad kreeg appartementen, maar Brusselaars, gewend aan huizen, vonden dat degradatie. 'Een Brusselaar wil Parijs nabootsen, maar wel een armetierige Brusselaar blijven,' legde schrijver Thierry Demey uit.
Later moest Brussel meer Manhattan worden. Als een idioot stampte men kantoorpanden uit de grond. Tussen 1973 en 1976 verrees er meer dan een miljoen vierkante meter kantoorruimte. Het gevolg: Brussel staat nu vol lege kantoorruïnes. 'Brussel is een modelstad van hoe het niet moet,' was de conclusie. Veel Belgen gebruiken de stad, maar wonen er niet.
Toch waren er Brusselaars die de mogelijkheden van de stad zagen, zoals het groepje dat de wooncommune Brutopia had opgericht. Brussel lijkt daarmee niet op Parijs of New York, maar eerder op het Berlijn van twintig jaar geleden. 'Het is een doe-het-zelfstad,' zei Demey.
Treffend was het beeld van de jungle van verkeersborden waarop het leek dat Franstaligen rechtsom werden gestuurd en Nederlandssprekenden linksom. Alleen was het Nederlandse bordje zo afge​tapet dat de pijl toch naar rechts wees. Het begin is er.

Director

Sofie Benoot (Brugge) is een jonge getalenteerde filmmaakster. In 2007 behaalde ze haar master in de audiovisuele kunsten in de richting documentaire aan het Sint-Lucas-Instituut te Brussel. Sinds 2003, het jaar dat ze aan haar studie begon, investeert ze al haar passie en talent aan zeer eigenzinnige en beklijvende documentaireprojecten.
Haar afstudeerfilm Fronterismo (2007) won de VAF Wild Card tijdens Leuven Kort en werd wereldwijd vertoond op gerenommeerde festivals zoals Cinéma du Réel (Parijs, Frankrijk), Festival International de cine de la frontera (Juarez, Mexico), Alexandria Film Festival (VA, US), DocsDf (Mexico D.F, Mexico), Leeds international Film Festival (Leeds, Verenigd Koninkrijk), Torino Film Festival (Torino, Italië), International Women’s Film Festival (Dortmund & Keulen, Duitsland) en in kunsthuizen zoals Argos en de  Beursschouwbourg in Brussel. Blue Meridian was haar eerste filmproject na het beëindigen van haar studies. Het was één van de 13 geselecteerde projecten voor de eerste editie van FIDlab gedurende FID Marseille 2009 waar het de eerste prijs behaalde. In tussentijd breidde ze haar ervaring uit als creatief coordinator bij ‘Berlin’, een gerenommeerd theater- en filmcollectief, en als productie-assistent en regie-assistent voor diverse theater- en filmprojecten. In de weinig overblijvende tijd, geeft Sofie gastcollege’s en lezingen over aspecten en onderwerpen van het genre documentaire die haar erg na aan het hart liggen. Haar recentste film Desert Haze startte een veelbelovende carrière eind april 2014 in de competitie van het internationale festival Visions Du Réel (Nyon, Zwitserland) en werd daarna op verschillende belangrijke festivals over te wereld vertoond. (DokLeipzig,Docpoint, Camden IFF,Docville,…)  

Olivier Magis studeerde in 2004 af in filmproductie aan het IAD (l’Institution des Arts de Diffusion). Zijn eindproject, de film ‘The Secret of the Gods’ werd vertoond op meer dan 65 Europese festivals en werd meermaals bekroond. In 2013 regisseerde Magis de documentaire ‘Ion’, die eveneens meermaals in de prijzen viel. de documentaire was daarna te zien in de Belgische bioscopen en op de Belgische televisie. In 2014 kwam Magis’ laatste documentaire ‘Flowers in the Shadows’ uit. Daarnaast regisseerde hij voor de televisiezenders ARTE en RTBF e werkte hij als assistent-regisseur. Olivier Magis geeft les in ‘documentaire’ aan het SAE Film Intstitue in Brussel.

Trailer
Presskit
( ... )

REINHOUD, mijn beeldhouwer

Blaise D'Haese
Intro

een film van  Blaise D'Haese

In coproductie met VRT-Canvas en RTBF.

Mini-foto voor intro: 
Info

een film van Blaise D'Haese

In REINHOUD, mijn vader beeldhouwer, reveleert Blaise D’Haese, zoon van Reinhoud D’Haese (Geraardsbergen, 1928 - Parijs, 1 juli 2007), het leven van deze bijzonder kunstenaar uit de tweede helft van de 20ste eeuw.
Hij maakte deel uit van de Cobra-beweging die in de jaren veertig in Parijs ontstond en hem de beginselen van vrije spontaniteit en experiment boden. Vanuit Cobra en zijn fascinatie voor Jeroen Bosch en Brueghel ontwikkelde hij zijn eigen artistieke richting.
Over meer dan 50 jaar carrière realiseerde hij een indrukwekkend oeuvre dat sterk gekenmerkt wordt door zijn weigerachtigheid ten aanzien van dogmatisme, zijn breuk met het academisme en zijn focus op de Primitieve kunst.  Hij werkte vanuit een ‘art brut’ idee, waardoor hij samen met de schilder Pierre Alechinsky de typisch Vlaamse en Waalse gelaagde beeldvorming heruitvond.
Hij ontwikkelde een antropologisch en zoologisch dierenuniversum, creaturen met plantaardige en menselijke allures, die later evolueren naar vaak groteske hybridische wizens die mens en maatschappij kritisch in de ogen kijken, waardoor zijn werken een steeds een getuige van hun tijd zijn.
In de film benaderen we de geen de  zowel leven als werk van de kunstenaar vanuit getuigenissen van kunstenaars, zijn naasten, specialisten,… en brengen we beelden van Reinhoud zelf uit privé-archieven, interviews en filmopnames die plaats vonden tijdens zijn leven.
De film wordt gedragen door het verband tussen het wezen van de kunstenaar en zijn leven, tussen zijn oeuvre en wat het ons doet ontdekken, tussen zijn plaats in de kunstgeschiedenis en wereldlijke erkenning.

Credits

SCENARIO & REGIE BLAISE D'HAESE

MET REINHOUD, PIERRE ALESHINSKY, CORNEILLE, E.A
MONTAGE ANAIS ENSCHAIAN

MUZIEK LAURENT SAIET

Awards / Festivals

Awards
Prix découverte Scam (Iselp)
Prix Contemporain Festival International Du Film Métiers D’Art
Prix du Publique Festival International Du Film Métiers D’Art

Festivals Reinhoud


Official selection Journées Internationals du Film sur l’Art (Louvre, Paris, France)
Official selection Festival International Du Film Métiers D’Art (Montpellier, France)
Official selection festival du film sur l'art Iselp (Bruxelles, Belgium)
Official selection Festival du film sur l'art - ARTFIFA (Montréal, Canada)



Presskit
( ... )

MY RAS TAFARI ROOTS

David Verhaeghe & Karel Michiels
Intro

een documentaire film van David Verhaeghe & Karel Michiels

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van David Verhaeghe & Karel Michiels

David Verhaeghe gaat op zoek naar de waarheid achter het grote familieraadsel: is hij een achterkleinzoon van de legendarische keizer Haile Selassie van Ethiopië, geboren Ras Tafari Makkonen, goddelijk middelpunt van een religie die naar hem genoemd is?

MY RAS TAFARI ROOTS is een fascinerende en intensieve speurtocht van een jonge Europenaan die via vergeten familieleden in Italië en Cyprus op zoek gaat naar zijn Afrikaanse roots. Uiteindelijk lijkt de natuurlijke mystiek van de Jamaicaanse rasta’s David nog het meest op het spoor te zetten van de keizerlijke familie zelf. Zal hij de waarheid over zijn afkomst zo alsnog kunnen achterhalen?

Credits

een film van David Verhaeghe
scenario: David Verhaeghe en Karel Michiels (Jah Shakespeare)
camera: Tom Van Torre
montage: Jochen Verstraete

Director

OVER DAVID VERHAEGHE

David Verhaeghe haalde zijn masterdiploma Audiovisuele Kunsten aan de KHLim in Genk in 1999. Tijdens zijn studies maakte hij verschillende kortfilms en werkte hij als stagiair bij de Vlaamse publieke omroep VRT. Zodra hij zijn studies afgerond had, kon hij bij VRT aan de slag als regisseur. Doorheen de jaren heeft David ervaring opgedaan in verschillende gebieden, gaande van promotiespotjes tot documentaires. Meer recent is David zich gaan specialiseren in het maken van documentaires voor Canvas, waaronder “Publiek Geheim”, “Belpop”, Wetenschap redt de wereld” en “Triq Slama Mohamed. Reis in vrede” (genomineerd voor Prix Europa). In 2010 volgde hij een masterclass ‘Storytelling’ van Robert McKee. De drang om “My Ras Tafari Roots” te verfilmen, gonsde al vele jaren in zijn hele lichaam. In 2016 is het eindelijk zo ver, en laat hij zijn verhaal aan de wereld los.

Trailer
Presskit
( ... )

DESERT HAZE

Sofie Benoot
Intro

EEN FILM VAN SOFIE BENOOT

een documentaire Western

Mini-foto voor intro: 
Info

een film van Sofie benoot, in coproductie met Zeppers Film & TV, met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, het Nederlands Filmfonds, de Belgische tax Shelter en het Media programma van de Europese Unie.

Het Amerikaanse westen. We zijn aangekomen in een omgeving waar menselijke aanwezigheid onmogelijk lijk: een droog, mythisch landschap waard e nadruk op afwezigheid ligt. Afwezigheid van water, bomen, leven. In den beginne was er niets. Maar dan beginnen er sporen te verschijnen.
Desert Haze vertelt het veellagige verhaal van de menselijke aanwezigheid in de Amerikaanse woestijn. De sporen van het verleden zijn als geologische lagen over de woestijn verspreid. De film is een mozaïek van diverse verhalen die samenkomen in een bijzondere kroniek van het huidige Amerika, op het kruispunt van heden en verleden, mythe en werkelijkheid.
Van astronauten die zich voorbereiden op toekomstige missies naar Mars, over Japanse countryzangers, archeologen zoekend naar de resten van militaire testvliegtuigen tot de mysterieuze dood van John Wayne….

Credits

regie Sofie Benoot
camera Fairuz
montage Nico Leunen
sound design & mix Michel Schöpping
geluidsopnames Kwinten Van laethem
regie-assistent Liesbeth De Ceulaer

Press

Indrukwekkende 'Documentaire-Western'
Jan Temmerman (DeMorgen, 16 september 2014)

Interview with Sofie Benoot
at Visions Du Réel (Youtube)

Interview with Sofie Benoot in iTmes (de Auteurs) (Dutch)


De Wereld Morgen
Kwaliteit voor een breder publiek. Dat beoogt ook Desert Haze, het sluitstuk van cineaste Sofie Benoots trilogie over de VS. Na haar cinematografisch verbluffende trips Fronterismo en Blue Meridian trekt ze nu naar het mythische westen van Amerika.

Daar stuit ze op contrasten. Het contrast tussen mythe en realiteit. Tussen heden en verleden, maar ook het contrast tussen wat schijnbaar het grote niets is – een dor landschap zonder water en bomen – en het leven dat er toch is. Een tegenstelling die ook het verhaal is van menselijke aanwezigheid in de Amerikaanse woestijn.

De troost van lege ruimtes
Als buitenstaander legt Benoot de vinger op de Amerikaanse angst voor open ruimte en de ontkenning van sporen die het verleden nalaat. Desert Haze herinnert aan Gretel Ehrlich essay The Solace of Open Spaces over leven in het ruwe, schijnbare troosteloze Wyoming.

Daar lezen we: "We have only to look at the houses we build to see how we build *against* space, the way we drink against pain and loneliness. We fill up space as if it were a pie shell, with things whose opacity further obstructs our ability to see what is already there.”  

In Desert Haze zegt een autochtone Amerikaanse Indiaan dat er leven zit in het landschap. Geesten, het verleden, het geheugen. "It's not empty," klinkt het, "het is niet leeg, je bent nooit alleen out there. Er is iets en er zal altijd iets zijn".

Een andere man wijst ons op de sporen van het verleden in het landschap. Die sporen spreken over de (Oregon) Wagon Trail die westwaarts trok met mensen op zoek naar land, goud of religieuze vrijheid. Hij heeft het over time transparence, doorzichtigheid van de tijd. Het landschap helpt ons om ons in te beelden hoe de mensen vroeger leefden, dachten en droomden.

Bij astronauten op training voor toekomstige Mars-expedities leeft dan weer een angst voor sporen, voor het besmetten van het landschap op Mars. "We moeten uitkijken om niet te vernietigen wat er al is, door onze eigen besmetting te introduceren".

De parallel met het verleden is overduidelijk en wordt onderlijnd door het transport van huizen die in dit dorre, buitenaards ogend landschap worden gedropt. Een landschap dat er altijd al was, net zoals de indianen die via hun verhalen over interactie met uitgestorven dieren een eeuwenlange aanwezigheid kunnen opeisen.

Niet alles is te deleten
De interventie van de immigranten, zoals het 'temmen' van het Westen via prikkeldraad, zou dan weer de relatie tussen mens en omgeving wijzigen. Recentelijk worden dan weer veel sporen gewist in het kader van 'ruimtelijke ordening'. "They erase the imprint of who was here", klinkt het, "ze wissen de sporen van wie hier was".

Maar zoals bij de verwijderde sporen van de concentratiekampen voor Amerikanen van Japanse afkomst die na de aanval op Pearl Harbor werden opgezet in 'The West; "er zijn graden van verwijdering" zegt een onderzoeker. Niet alles laat zich zomaar deleten. Zoals de sporen van militaire testen die leidden tot kanker bij filmicoon John Wayne en 90 andere cast- en crewleden van Dick Powells in 1956 in Utah gedraaide epos The Conqueror.

Dit zijn enkele van de vele interessante onderwerpen die Desert Haze aansnijdt zonder belerend of demagogisch te worden. Zelfs wanneer er gewezen wordt op een parallel tussen de Japanse kampen en de roep na 9/11 voor kampen voor Amerikaanse moslims. "Angst zet mensen aan om andere mensen op te sluiten," is de conclusie..

Verder worden er in Desert Haze ook Japanse countryzangers en archeologen opgevoerd, zonder dat de film een rariteitenkabinet wordt. Het blijft allemaal poëtisch, complex en een tikkeltje magisch.

Het buikgevoel van de documentairemakers

Bij Desert Haze denken we aan de commentaar die documentairemaker Chris Marker schreef bij Le Joli Mai: “de waarheid is misschien niet het doel, maar wel de weg”. Maar ook wat Hubert Sauper zei n.a.v. zijn documentaire Darwin's Nightmare: “Film kan als een radiografie werken. Het laat me toe om jou te zien, maar ook wat in jou zit, en dat interesseert me”.

Net zoals Feel my love is Desert Haze een film die vanuit een buikgevoel gemaakt is. Sofie Benoot en Griet Teck zijn cineastes die hun instincten volgen en op zoek gaan naar ontmoetingen. Ze bezorgen ons als kijker op niet belerende en intuïtieve wijze informatie die een nieuw licht op de dingen werpt. Met een mix van verwondering, fascinatie en empathie.

Lees het hele artikel hier.

Review in Critikat - Switzerland (french)
Comme en écho à cette rétrospective, on pouvait découvrir en compétition le film Desert Haze de Sofie Benoot, qui s’intéresse lui à une autre zone du sud des États-Unis : l’Ouest et son désert. Son étude prend cependant une tout autre forme, moins incarnée : ici prévalent les plans fixes, frontaux, et souvent symétriques. Dans ces cadres, des lieux et des personnes qui nous en donnent leurs propres clés. À travers ces différents regards se reflète de façon subtile toute l’histoire des États-Unis, le désert représentant à la fois la conquête d’un territoire – et étant à ce titre toujours source de fantasmes divers et variés – et l’emprise progressive dont il a pu faire l’objet. C’est aussi une sorte d’enclave où l’on a pu circonscrire l’indésirable – les Japonais vivant aux États-Unis durant la Seconde Guerre mondiale ou les radiations des essais nucléaires. Malgré le caractère quelque peu systématique du film, la densité de son propos et la finesse avec laquelle ils se déploient sont convaincantes.

Director

Sofie Benoot (Brugge) is een jonge getalenteerde filmmaakster. In 2007 behaalde ze haar master in de audiovisuele kunsten in de richting documentaire aan het Sint-Lucas-Instituut te Brussel. Sinds 2003, het jaar dat ze aan haar studie begon, investeert ze al haar passie en talent aan zeer eigenzinnige en beklijvende documentaireprojecten.
Haar afstudeerfilm Fronterismo (2007) won de VAF Wild Card tijdens Leuven Kort en werd wereldwijd vertoond op gerenommeerde festivals zoals Cinéma du Réel (Parijs, Frankrijk), Festival International de cine de la frontera (Juarez, Mexico), Alexandria Film Festival (VA, US), DocsDf (Mexico D.F, Mexico), Leeds international Film Festival (Leeds, Verenigd Koninkrijk), Torino Film Festival (Torino, Italië), International Women’s Film Festival (Dortmund & Keulen, Duitsland) en in kunsthuizen zoals Argos en de  Beursschouwbourg in Brussel. Blue Meridian was haar eerste filmproject na het beëindigen van haar studies. Het was één van de 13 geselecteerde projecten voor de eerste editie van FIDlab gedurende FID Marseille 2009 waar het de eerste prijs behaalde. In tussentijd breidde ze haar ervaring uit als creatief coordinator bij ‘Berlin’, een gerenommeerd theater- en filmcollectief, en als productie-assistent en regie-assistent voor diverse theater- en filmprojecten. In de weinig overblijvende tijd, geeft Sofie gastcollege’s en lezingen over aspecten en onderwerpen van het genre documentaire die haar erg na aan het hart liggen. Haar recentste film Desert Haze start een veelbelovende carrière eind april 2014 in de competitie van het internationale festival Visions Du Réel (Nyon, Zwitserland) en begin mei op Docville in Leuven.

 

Trailer
Awards / Festivals

Official selection Visions du Réel, Nyon, Switzerland 2014 - Feature lenght competition

Special Mention Docville, Leuven, Belgium, 2014

Official selection Film Festival Oostende, Belgium 2014 - Documentary competition

Official selection DokLeipzig, Germany 2014 - Young Directors competition

Official selection Camden IFF, USA 2014 - Young Directors competition

Official selection Escales Documentaires, France 2014 - International competition

Official selection Signes De Nuit, Berlin - Paris 2014 - Documentary competition

Official selection Big Sky Festival, Montana - USA 2014 - Documentary competition

Official selection Cinema Vérité, Tehran, Iran 2014 - Our Universe

Official selection Docpoint, Helsinki, Finland 2014 - Documentary Competition


Pitched at Mipdoc 2011
Pitched at Lisbondocs 2011
Pitched at Fifa 2012

Presskit
( ... )

GHISLAIN LIBART, BOOMHAKKER

Manu Riche
Intro

een documentaire film van Manu Riche

(uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met VRT-Canvas, Simple Production, met steun van Vlaams Audiovisueel Fonds, le centre du cinéma et de l'audiovisuel de la communauté française de la Belgique

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Manu Riche (uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met VRT-Canvas, Simple Production, met steun van Vlaams Audiovisueel Fonds, le centre du cinéma et de l'audiovisuel de la communauté française de la Belgique

Deze houthakker uit de Ardennen die hoog mikt met zijn bomen. Hij beoefent ogenschijnlijk een traditioneel, ambachtelijk beroep, maar heeft zijn houthandel uitgebouwd tot een multinationaal bedrijf. Libart exporteert Europese den naar China, laat Franse eik zagen in Egypte en velt dure wengé in Congo en Siërra Leone. Bomen zijn ‘big business’ geworden en dat weet Ghislain Libart als geen ander. De grote bedrijven overal ter wereld kunnen niet zonder hout en dus ook niet zonder hem. Een ongemeen bloeiende business, maar ook de houthandel ontkwam niet aan de wereldwijde crisis: de mondialisering van onze economie, tastbaar gemaakt door een houthakker van bij ons.

Het hoofdpersonage van deze film is niet zomaar een boomhakker. Hij beoefent een ogenschijnlijk traditioneel beroep, het hakken van bomen in onder andere Ardeense bossen, maar hij leerde ook als geen ander zijn hout te verhandelen en groeide daarbij uit tot leider van een multinationaal bedrijf.
De naam Libart doet dus niet meteen een belletje rinkelen, maar hij staat voor een kleine bescheiden Belgische ondernemer die zijn horizonten wou verruimen en door omstandigheden een grote speler werd in een nieuwe economische wereld waarin hij tot de hoogste regionen wordt erkend als specialist in het rooien en verhandelen van hout.

Bomen zijn ‘big business’ geworden, en de sterke economische posities van sommige landen blijken hierin bepalend. Zo is nieuwkomer China, tien jaar geleden nog een gesloten communistisch land, vandaag een steeds groter wordende economische supermacht, een ware energievreter die op internationaal vlak een bepalende rol speelt.
China en andere nieuwe economische maalmolens moeten draaiende gehouden worden en hout speelt als energiebron en grondstof een enorme rol. De tijd dat industrie zich concentreerde daar waar grondstoffen in of boven de grond te vinden waren is definitief voorbij. Het transporteren van grondstoffen over tienduizenden kilometers is geen uitzondering meer. De grote reuzen moeten gevoed blijven.

Dit heeft Gislain Libart goed begrepen. De economische supermachten kunnen niet zonder hout en dus ook niet zonder hem.
De knowhow van Libart op vlak van bosbouw en bosrooi wordt internationaal erg gewaardeerd. Van Congo tot Egypte, van Libanon tot China, overal wordt Libart ingeschakeld om hout te kappen, te verschepen en te verhandelen.

Deze film wil een verborgen zijde van de hedendaagse globale economie laten zien. Niet aan de hand van een theoretisch discours, wel door te laten zien en voelen hoe een doorsnee houtvester als Libart de globale economie beleeft, volgt, ondergaat. De economische realiteit waarin Libart en zijn kompanen fungeren, is een zichtbare, tastbare wereld. Niet één van indexen en beursberichten, wel één van bomen en hout. Natuurlijk gaat het nog altijd over cash en deals.

We horen en lezen veel over de mondialisering en denken aan transnationale bedrijven en miljoenen Chinezen. Maar we zien en kennen nauwelijks de mensen die het mondiale spel daadwerkelijk spelen. Het verhaal van Libart maakt globalisering tastbaar en verstaanbaar.

Manu Riche heeft met Gislain Libart dan ook een prachtig personage gevonden om het erg actuele en boeiende thema van de mondialisering via een ogenschijnlijk klein en traditioneel beroep te vertellen.




Het bij momenten humoristische karakter van onze landelijke en stugge houthakker uit de Belgische Ardennen, wereldwijd gevraagd voor zijn diensten, heeft tegelijk ook iets heel rauws en hard: hij is het levende bewijs dat de mondialisering niemand in onze samenleving ongemoeid laat. Op de één of andere manier hebben we er allemaal mee te maken.
De harde wetten van de handel kennen dus geen grenzen en zijn universeel. Iedereen die erbij kan betrokken worden is welkom in de club van de mondiale handel.

Dat bleek ook toen de wereldwijde economische crisis opstak: De wereldwijde vraag naar hout daalde zo sterk dat ook Libart zijn ambities moest bijschaven. De successen van een waarzinnig groeiende economie sloegen meteen om een niet te overziene malaise.

Manu Riche heeft  al vaker bewezen hoe gepassioneerd hij met zijn onderwerpen omgaat en met zijn typische direct cinemastijl is deze film een zeer sterk portret geworden, niet alleen van deze bijzondere boomhakker, maar ook van de neergang van de wereldeconomie, het afsluiten van een vette periode, en de angstvallige pogingen de handel weer op gang te trekken...

Credits

MET GHISLAIN LIBART

SCENARIO & REGIE MANU RICHE

CAMERA DIDIER HILL-DERIVE, RENAAT LAMBEETS,
JEAN-FRANÇOIS BOUCHER

GELUID DAN VAN BEVER, LUC CUVEELE
MONTAGE MICHELE HUBINON
MIXAGE YVES DE MEY
CO-PRODUCENT KATHLEEN DE BÉTHUNE

Press

HUMO - 03/11/2009

Hoge bomen: Ghislain Libart, boomhakker


't Zijn drukke tijden voor wie Manu Riche heet. Nog maar net is zijn
langverwachte film over Tom Barman in première gegaan
('Portrait of a Young Man as an Artist').
Zondagavond kunt u in 'Quai des Belges' op La Deux nog eens kijken
naar zijn documentaire over Bozar-baas Paul Dujardin, en vanavond
laat hij ons kennismaken met  Ghislain Libart, een Ardense boomhakker
die zijn handeltje tot een multinationaal bedrijf uitbouwde. Een
boomhakker? In 'Hoge bomen'?  Canvas | dinsdag 22 u.


MANU RICHE «Ik ben hem op het spoor gekomen via een
handelaar in spaanplaten. De houthandel leek me al een rare
business, en Ghislain Libart was mij helemáál onbekend.
Maar bij onze eerste ontmoeting - in een bos in Duitsland
waar hij douglassparren aan het verkopen was aan Chinezen
- was mijn interesse meteen gewekt.
»Libart komt uit een vrij arme familie uit de buurt van
Houffalize. Op zijn veertiende is hij met zijn vader en broers
als boomhakker begonnen, en tegenwoordig vliegt hij als
een echte avonturier de wereld rond. We hebben hem
gevolgd van begin 2008 tot augustus 2009: in Egypte, in de
Landes, in China... Hij is bijna nooit thuis.»
HUMO Eén ding werd me bij het bekijken van het
portret niet duidelijk: is Libart steenrijk of moddert hij
maar wat aan?
RICHE «Het gaat op en neer. Toen we begonnen te filmen,
had hij twee Mercedessen, op het eind alleen nog maar een
Golfje. Maar eigenlijk raakt hem dat niet. Het gaat hem niet
zozeer om het geld, maar om het ondernemen zelf.
Daardoor was het ook een plezier om hem te volgen. Al mijn
andere films gaan over mensen die constant bezig zijn met
strategie, maar Libart hééft helemaal geen strategie: hij wil
gewoon met dat hout bezig zijn, dag en nacht. Zijn eerste
huwelijk is er zelfs aan kapotgegaan. Nu heeft hij een
vriendin uit Madagascar. Daar is blijkbaar versteend hout te
vinden waar een aardige stuiver aan te verdienen valt, dus
dat wil hij nu ook gaan exporteren.»
HUMO Naar zijn tonnetje te oordelen is Libart een bon
vivant. Aan het eind van de film zie je hem - na een
gedenkwaardige Chinese zakenlunch - zowaar naar
buiten waggelen.
RICHE (lacht) «Hij was stomdronken, ja. Door zo vaak naar
China te gaan, is hij een halve Chinees geworden - we
hebben er zelfs aan gedacht om de titel van het portret te
veranderen in 'De mandarijn'. Voor hem én voor ons heeft
de sake rijkelijk gevloeid. En zoals hij zelf zegt: 'Ik zeg nooit
nee.'»
HUMO Net als de Chinezen!

Director

MANU RICHE

Filmmaker. Geboren in Hasselt in 1964.


Voor het magazine Strip Tease RTBF:

CONVERSATIONS:
1989 – 13 minuten in 16 mm. Het verhaal van twee dames in een Brussels
café (de ene pakt de tram 81 en de ander de 26). Geselecteerd voor het
filmfestival van San Sebastian.

LA PÊCHE: 1990 – 13 minuten in 16 mm. Het verhaal van een showroom en de autoverkoper die droomt van vissen…

LES AVENTURES DE LA FAMILLE DE BECKER: 1991 – 15 minuten in 16 mm. Het
verhaal van een corridor en de gelukkige familie die erin overleeft...

ETAT FORT CIVIL: 1992 – 15 minuten in 16 mm. Het verhaal van het kantoor van de burgerlijke stand in 1000 Brussel.

Documentaires:

THE FLEMISH CULTURAL LANDSCAPE IN SEVEN EPISODES: (RTBF) 1992 – 52 minuten
in 16 mm. Het Vlaamse culturele landschap in 7 afleveringen. Een blik
op het culturele leven in Vlaanderen met Wim Vandekeybus, Paul Goosens,
Paul Bottelberghs, …

ANVERS93: (RTBF/FR3/WDR) 1993 - 40 minuten in 16 mm. Een culturele hoofdstad ?

DE MISANTROOP: (KVS/VRT) 1994 – 52 minuten in 16 mm. Een televisie essay over de theaterregie van Franz Marijnen.

BRUSSELS 25 NOVEMBRE: (VRT) 1996 – 52 minuten in super 8/betacam. Het verhaal van een faits-divers.

THE BLACK STAR (NPS/VRT/RTBF/Vlaams filmfonds) 1998 – 52 minuten in super
16. Het verhaal van een jonge Nigeriaanse voetballer in Belgenland
geselecteerd voor INPUT 98 en IDFA 98.

WELCOME TO MY WORLD: 2000
(VPRO/RTBF/Vlaams filmfonds) – 80 minuten in super 16. Het verhaal van
Pol Debaeremaker, sponsor coach, van een klein wielerteam in
Vlaanderen. Geselecteerd voor het IDFA.

BAUDOUIN I/ BOUDEWIJN 1: 2001 (FR3/RTBF) – 52 minuten in Beta Digi. Het verhaal van Koning Boudewijn verteld door hemzelf.

L’HOMME QUI N’ÉTAIT PAS MAIGRET: 2002/3 (France2-TSR-RTBF) - 50 minuten in
betadigi/16mm. De uitvinding van het personage Simenon.

DE POLITICUS: 52 min HD: Spa – voorzitter Steve Stevaert voor de reeks Hoge Bomen I. (VRT/canvas, VAF)

DE PRESIDENT: 52 min in HD: De voorzitter van voetbalclub Brussels. Voor de reeks Hoge Bomen I. (VRT canvas, VAF)

DE KOOPMAN: 52 min in HD: Katoennatie Fernand Huts. Voor de reeks Hoge Bomen I (VRT canvas, VAF)

PAUL DUJARDIN, DE LANGE MARS: 80’ en 52’ in HD (VAF, RTBF,ARTE Belgique, VRT
canvas): Paul Dujardin, direkteur van ‘Het Paleis van Schone Kunsten’.

GHISLAIN LIBART, BOOMHAKKER: 55’: in HD (VAF, VRTcanvas, Comm.française, Simple
Production) G. Libart exporteert bomen naar China via Congo...

PORTRAIT OF A YOUNG MAN AS AN ARTIST: (VAF/Riche/filmnatie) in co-regie met
Renaat Lambeets (camera) het portret van Tom Barman, frontman van de
groep Deus. Release op festival van Gent in oktober 2009

Presskit
( ... )

Home & Away

Ann Van de Vyvere
Intro

een documentaire film by Ann Van de Vyvere

in coproductie met Globe Aroma, Kaaitheater (BE). Met Steun van VGC, Koning Boudewijnstichting

Mini-foto voor intro: 
Info

Stel, je huis gaat ontploffen en je krijgt welgeteld 3 seconden om 1 ding te redden, welk dierbaar voorwerp sleep je uit de brand? 

Deze film vertelt het verhaal van 10 objecten en hun eigenaar. 

De mens onderscheidt zich van het dier door het verzamelen van objecten. Elke mens sleurt iets met zich mee, ongeacht waar men vandaan komt of waar men naartoe gaat. Dat doen dieren niet en mensen wel omdat ze daarmee hun identiteit bewaken. Onze lievelingsvoorwerpen vertellen iets over ons leven, ze herbergen mooie herinneringen of symboliseren een bepaalde belangrijke gedachte.

De 10 objecten onthullen fantastische en meeslepende verhalen. Hetgeen de eigenaars ervan bindt is dat ze allen hedendaagse nomaden zijn, mensen zonder vaste verblijfplaats en dat ze eigenlijk 'onderweg’ zijn. Bij sommigen, aldus de personages in de film, is dat uit noodzaak (daklozen, zwervers en vluchtelingen) en bij anderen omwille van het avontuur (expats, nieuwkomers, avonturiers) of engagement (activisten,...). De personages zijn divers, hebben hun eigen dierbare object en men tracht zich daarmee ergens thuis te voelen. Thuis is een plek waar iemand woont en zich veilig voelt, het is het middelpunt van huishouding, dierbare relaties en interesses. De objecten van de personages vervangen dat gevoel en daarom zijn ze zo dierbaar geworden. Zo heeft bvb Lies altijd een mixer in haar valies, ze woont op 3 plekken tegelijk en kan zich daar telkens thuisvoelen door ritueel soep te mixen. Khaled is een Palestijnse vluchteling en zijn Arafatsjaal herinnert hem aan zijn geboorteland en zijn moeder en biedt troost bij eenzame momenten. Stephan erfde een traditioneel masker van zijn vader maar in het Klein Kasteeltje wordt zijn hoge status dat daaruit afleesbaar zou moeten zijn niet herkend. Hamou ontmeestert vreemde objecten en laat deze talloze voorwerpen, die nu op zijn kamer in een kraakpand staan, spelen als poppen in zijn eigen theater. Voor de Rwandese vluchteling Jean Marie is thuis daar waar hij begraven zal worden, en daarom reist zijn zelfgetimmerde doodskist met hem mee, waar hij ook gaat. 

De personages worden dus ingeleid door hun object en geleidelijk aan zien we dat ze een tentoonstelling opbouwen in het Jubelparkmuseum, waar ook andere objecten thuis zijn. De expo is de basis in de film, daar werken de personages naartoe maar dit is geen film over een proces naar een tentoonstelling toe. Home and Away is een film over thuis, objecten en mensen zonder vaste verblijfplaats. 

Deze film zal via de objecten niet alleen de verhalen van de personnages vertellen, die soms hilarisch, vertederend en soms ook schrijnend zijn. De film schetst tevens de betekenis van het onderweg zijn, migratie, het bewegen en de vrijheid, wat een levensvoorwaarde is, ook voor de geest, voor iedereen ter wereld. 

Credits

SCENARIO & REGIE:
ANN VAN DE VYVERE
CAMERA:
JASON BOENNE
MONTAGE:
NICO LEUNEN

Director

Ann Van De Vyvere

 (º1975)

 

2004 –2009

 

HOME & AWAY: scenario & regie artistieke film (’52) in coproductie met Off World, Globe aroma, Kaaitheater, Margartia Production, Klein Kasteeltje + Artistieke leiding, Objectententoonstelling Jubelparkmuseum.

 

KASK: gastdocent experimentele ruimte en performance, Academie Gent + artistieke interventie voor het 250 jarig bestaan van de Academie ism Hans Bryssinck.

 

Theaterfestival: panellid debat rond publieksbemiddeling en de format van een festival. Met Therese Legierse, Ann Van de Vyvere, Guy Bovyn, Els Leysen, Tom Bonte, door Julie Rodeyns (A-D-A vzw).

 

TUSSEN WAARHEID EN WAARACHTIGHEID: kunst in de openbare ruimte, lezing, Dommelhof, Neerpelt (B) 

 

WALKAWAY performance walk, ism QO2 ihkv Brxl Bravo, Brussel (B)

 

EVER MASS LAND: videoinstallatie + fototentoonstelling ‘Homelessismore’, vzw Nadine, Schaarbeek (B). 

 

PECHA KUCHA: performance, Bip, Brussel (B)

 

WAARHEID, LEUGEN EN SPECIAL EFFECTS: theatervoorstelling, Vrijstaat O, Oostende (B)

 

SALLE DES PAS PERDUS: dansperformance + publicatie fotoboek + CD audiomontage, Brussel (B), ism BBOT-BNA.

 

WORKSHOPS: Labo III: Performance – Beeldende kunst/Poëzie – Woord, Brussel + “Renting the shade of a tree”,DasArts/Advanced Studies in the Performing Arts, Amsterdam + Labo II "objecten" theater / beeldende kunst, Brussel (B) + SYNESTHESIE IN DE BEELDENDE KUNST, workshop Sint-Lukas, Gent (B) +  ETEN IN DE BEELDENDE KUNST, workshops in scholen / ateliers dans les écoles, Antwerpen / Anvers (B) + dramastudenten Lemmensinstituut, Bozar Brussel + ‘Het meten van de wereld/urban camouflage’, finalisten Kunstbende, Villanella Antwerpen + Architectuur/Groen,  scholenproject in basischool Elsene voor Muse vzw + projectweek“A la façon de Sophie C” met studenten drama van het Lemmensinstituut, performance in de openbare ruimte, nav de Sophie Calle tentoonstelling, toonmoment Bozar + EUREKA, scholenproject Jubelparkmuseum nav tentoonstelling meetinstrumenten + INFOTEK, een workshop voor alle Brusselse zinnodes ter voorbereiding op de Zinneke parade.

 

ACT: artistieke manifestatie, Grote Markt, Brussel (B)

 

WALK 58: audio wandeling, tramperformance, Brussel (B) ism BBOT-BNA.

 

JAMAL’S POETS KAFEE: ‘Battle of the words’, Beursschouwburg, Brussel (B)

 

THE WALK: performance wandeling/promenade + theatervoorstelling première Beursschouwburg Brussel (B)

 

WALK THE WALK: audio wandeling, ism BBOT-BNA.

 

A SMALL WALK WITH GIANTS: performance, MAÏS#4, Bruxelles / Brussel (B)

 

HAVE A SMALL WALK IN AN HOUR OF 50 MINUTES: walk performance, Recyclart, Brxl BRAVO, 

 

HOW TO SURVIVE IN A CITY,  workshop/performance, Kaaitheater Brussel, Brakke Grond & DasArts, Amsterdam (NL), Buda Kortrijk, CC Berchem, Dag van de student/ Journée de l’étudiant, GC De Markten, Bruxelles / Brussel (B) + Maksdag, Stuc Leuven,  BRXLBravo Kunstenfestival, Bruxelles / Brussel (B), Warp, Sint-Niklaas, Festival Kanal, Brussel (B)

 

Meir de Irma,  interactieve wandeling/ promenade interactive,  Antwerpen/ Anvers (B) Tweetaktfestival

 

LA KANTINE, projet artistico-culinaire/ artistiek-cullinair project,  BRXLBravo Kunstenfestival, vzw Nadine & Margarita Production, Bruxelles / Brussel (B)

 

‘Prix Médiatine 2008’, groepstentoonstelling, Woluwe (B) + ‘Yeunten Ling’, groepstentoonstelling o.l.v. Harald Thys, Huy (B): ‘Hanging out in Huy’ + KUNST OP STRAAT: VAN PROVO TOT NU, fototentoonstelling + performance + boekpresentatie “Salle des pas perdus”, Aalst (B)

 

OFFF04, projet artistico-culinaire/ artistiek-cullinair project,  Matrix Art Projects, Bruxelles / Brussel (B)

 

 

2004

Oprichting vzw Irma Firma / Fondation Irma Firma  (www.irmafirma.be)

 

 

2001-2003

KAV Intercultureel: muurschilderij/ peinture murale, Sint-Jans-Molenbeek, Bruxelles / Brussel

 

ABC studio, Het Muzeeum: projectverantwoordelijke, kunsteducatief

Project / Responsable de projets artistico-éducatifs, Oostende /Ostende (B)

Dansworkshops voor kinderen / ateliers de danse pour enfants. (CC De Markten, CC Ten Weyngaert, Internationaal Jongeren,Filmfestival Antwerpen, Deurne) (B)

ART BASICS FOR CHILDREN: ABC of Dance’,  Paleis voor Schone Kunsten:  i.h. kader van de Rosas XX - Leonardo Da Vinci’, Tweetakt festival Antwerpen / Anvers en Bozar Brussel/ Bruxelles (B)

 

‘FINALE’, groepstentoonstelling, De Markten, Brussel

Presskit
( ... )

GLENN AUDENAERT

Steve Thielemans
Intro

een documentaire film van Steve Thielemans

(uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met Canvas, Riche, Riche & Riche met steun van het VAF.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN II) een film van Steve Thielemans, in coproductie met Canvas, Riche, Riche & Riche met steun van het VAF.

Glenn Audenaert is de belichaming van de vernieuwde politie: hij is de eerste directeur van de federale gerechtelijke politie Brussel, de flamboyante superflik, maar ook het centrum van het conflict traditie versus vernieuwing. Deze documentaire schetst het portret van deze vaak bekritiseerde en tegelijk moelijke organisatie die hij leidt. Een kijk achter de schermen van de autoriteit van politie en gerecht.

Na de Dutroux-affaire en de vele andere mistoestanden bij de Belgische politiediensten, na de federale regering het besluit
alle politiediensten één te maken, en de federale geïntegreerde politie zag haar levenslicht in 1998.
   
Vandaag zijn we 11 jaar later, en het lijkt ons het geschikte moment om de werking van het huidige politiesysteem te evalueren. Niet door de grote en kleine dingen die we van de media vernemen, maar van binnenuit.
   
Glenn Audenaert is de flomboyante directeur van de federale gerechtelijke politie Brussel, en staat aan de top van 640 man sterk korps, dat dag en nacht over onze hoofdstad waakt.

De eerste federale gerechtelijke directeur van de nieuwe geïntegreerde politie heeft dus alles om deze documentaire film te dragen. Via de ‘superflik’ in maatpak kijken we voor de eerste keer achter de schermen van de federale gerechtelijke politie
in Brussel.

Audenaert is niet alleen verstandig maar vooral iemand met een visie en kijk op het gerechtelijke politieapparaat, dat volgens hem zoveel mogelijk moet aansluiten op de realiteit van onze maatschappij. Audenaert een geboren communicator is, die zegt waarvoor hij gaat, en soms zelfs meer…

De moderne aanpak en soms flamboyante stijl maken van Glenn Audenaert een sterk en dankbaar personage. Want Audenaert is een doorzetter, die zijn politie kost wat kost tot een professionele en efficiënte organisatie wil hervormen, en bereid is hiervoor desnoods tegen de schenen van het ancien regime te stampen.
Het is dan ook niet toevallig dat Audenaert vaak op de voorgrond komt bij strubbelingen, afrekeningen en schandalen binnen het systeem zelf.

Credits

MET GLENN AUDENAERT
ERIK JACOBS, FRANK DE WITTE, MICHELINE MAISON


SCENARIO & REGIE STEVE THIELEMANS

CAMERA RENAAT LAMBEETS, BRUNO PEETERS, JAN MESTDAGH
GELUID LUC CUVEELE, JEVON LAMBRECHTS, JAN VAES
MONTAGE JAN DE COSTER
MIXAGE YVES DE MEY

Press

FOCUSKNACK
Docu 'Hoge Bomen: Glenn Audenaert'
Dinsdag 17/11, 22.10 - Canvas


De politie, uw vriend! En omdat iedereen zijn vrienden toch een beetje beter moet leren kennen, wijdt Hoge Bomen een hele aflevering aan Glenn Audenaert (54), de eerste directeur van de federale gerechtelijke politie Brussel. Onder de noemer 'De superflik' volgde Steve Thielemans hem anderhalf jaar lang, met camera en kogelvrij vest. Of toch niet? 'Wilde achtervolgingen of schietpartijen hebben we niet meegemaakt', aldus Thielemans. 'Maar dat was ook niet onze bedoeling.'
Er loopt wel meer blauw op straat. Vanwaar je keuze voor Glenn Audenaert?
Steve Thielemans: Audenaert was me opgevallen tijdens de zaak rond Joe Van Holsbeeck. Toen bleek dat de daders geen Noord-Afrikanen waren, zoals eerst was beweerd, was hij diegene die zich bij de gemeenschap heeft verontschuldigd.
Bovendien deed hij dat op een zeer menselijke manier én met heel veel flair. Met zijn maatpak, das en gel in het haar leek hij me absoluut niet te beantwoorden aan het clichébeeld dat ik van een politieman heb, hij leek zowaar een ladies man.
En bleek hij dan zo'n atypische flik?
Thielemans:
Je moet al weten dat hij niet uit vrije wil bij de politie is terechtgekomen. Audenaert was veeleer een aanhanger van de idealen van mei 68, tót zijn toenmalige vriendin zwanger raakte en hij zijn verantwoordelijkheid wilde opnemen.
Dáárom is hij naar de Rijkswachtschool gegaan. Ik denk dat er meer een politicus in hem schuilt. Trouwens, hij wantrouwt mensen diede politie als 'een roeping' beschouwen. Hij vindt zelfs dat zijn werk een groot deel van zijn persoonlijkheid heeft kapot-gemaakt.
Toont hij zich dan wel de 'superflik' uit de titel?
Thielemans :
Zelf is hij niet echt gelukkig met die bijnaam - ook niet met die van 'cowboyflik' trouwens. Maar je kunt niet ontkennen dat hij binnen de politie van onder aan de ladder tot de hoogste sporten is opgeklommen. Hij heeft zelfs alle nodige kwalificaties om commissaris-generaal te worden. Hij is erg intelligent, heeft een goed moreel besef en zal zijn macht nooit misbruiken. Plus: het geldt ook in de betekenis van 'super-flik'. Als directeur staat hij immers boven aan de politie. Intussen is hij meer manager dan agent, en leidt hij zijn tak van de
vernieuwde politie als een bedrijf.
En hoe staat het met die vernieuwde politie tien jaar na de hervorming?
Thielemans :
Vroeger boterde het écht niet tussen de Rijkswacht en de politie. Die politieoorlog is sinds het Octopusakkoord achter de rug, maar binnen de eengemaakte federale politie woedt nog steeds een strijd tussen de aanhangers van het oude regime en die van het nieuwe regime. Audenaert wil níét terug naar de oude structuren en hij kan gefrustreerd raken door de visie - of net het gebrek daaraan - van die eerste groep.
Zullen de kijkers hem persoonlijk leren kennen - de mens áchter het beroep als het ware?
Thielemans :
Audenaert is iemand die zijn beroep heel ernstig neemt, maar zichzelf niet. Ons gaat het om zijn functie als hoofd van de Brusselse federale politie, maar je komt wel wat over hem te weten. Veel mensen vinden hem arrogant, al weet ik niet of hij dat echt is. Hij is ook iemand met veel vijanden - zowel binnen als buiten de politie. Op een bepaald moment gaan we wel met hem mee naar huis. Tijdens de affaire De Tandt werd hij aangeklaagd wegens laster en schending van het beroeps-geheim en zag hij zich genoodzaakt afstand te nemen.
Doet hij dan grote onthullingen over zulke lopende zaken?
Thielemans :
Niet in onze documentaire, neen. Trouwens, ik heb zwijgplicht gekregen. We raken natuurlijk wel aan zaken als die rond Francine De Tandt of Fernand Koekelberg, maar we mochten daar zeker niet overal bij aanwezig zijn omdat dat het onderzoek zou kunnen schaden.
Tijdens de draaiperiode werd de terreurdreiging in ons land plots heel concreet en werd zelfs de Belgische tak van Al-Quada opgerold, maar daar wisten wij helemaal niets van. Misschien maar best ook.
Barbara De Coninck

Director

Regisseur Steve Thielemans kwam ooit zelf als zeventien jarige
jongeling onterecht in aanraking met de politie. Hij werd zwaar
verhoord, bijna tot bekentenissen gedwongen, en raakte daarbij zijn
vertrouwen in het politieapparaat kwijt. Was het hen alleen om macht te
doen? Of bestond er toch zoiets als de heldhaftige strijd voor een
betere wereld?



Steve Thielemans staat dus enigszins kritisch ten opzichte van zijn
hoofdpersonage, en wil via Glenn Audenaert te weten komen of de nieuwe
politiecultuur sterk genoeg is om daadwerkelijk een betere wereld de
creëren.

Want Audenaert is letterlijk en figuurlijk het scharnier tussen de oude
en de nieuwe politiecultuur. Hij is de nieuwe politie, dat zie je aan
hem. Zijn stijl, de maatpakken die hij draagt, de openheid waarmee hij
zijn organisatie runt. Maar vooral omdat Glenn Audenaert overkomt als
een ‘mens’. Een ongewone combinatie.

Trailer
Presskit
( ... )
Syndicate content