Released

How To Meet A Mermaid

Coco Schrijber
Intro

a documentary by Coco Schrijber

Mini-foto voor intro: 
Info

a documentary film by Coco Schrijber, in co-production with Zeppers Film & TV (NL), House of Real (DK) with support from The Flanders Audiovisual Fund and The Netherlands Film Fund

In "How To Meet a Mermaid" the sea connects the lives of Rebecca, Lex and Miguel in, on and under the surface of the water. The sea is both beauty and danger, friend and foe. Through the mood of the ocean, the audience becomes part of the doubts, sadness and courage of the protagonists who seek help in the ocean. Director Coco Schrijber also turns to the ocean for answers about her missing brother Lex, but however understanding, vigorous or tranquil the sea is, eventually it is just water and indifferent to our questions. Rebecca, Lex, Miguel and their family left behind must fend for themselves.

( ... )

WRITING IN FLANDERS AND THE NETHERLANDS

Intro

a documentary series by several renewned Flemish and Dutch filmmakers


Mini-foto voor intro: 
Info

a documentary series by several renowned Flemish and Dutch filmmakers, in co-production with Interakt (NL) and Casa Kafka Pictures (BE), with support from VAF | Mediafund, the Netherlands Film Fund, The Dutch Cultural Media Fund.

"Writing In Flanders And The Netherlands" is a 25 parts documentary series on renowned writers, poets and novellists of the Low Countries, made by the most important filmmakers from both The Netherlands and Flanders.

Saskia De Coster by Griet Teck
Elvis Peeters by Eva Küpper
Dimitri Verhulst by Emilie Verhamme
Bart Van Loo by Ibbe Daniëls
Lize Spit by Ellen Vermeulen
Sylvia Vanden Heede by Leni Huyghe
Kristien Dieltiens by Gust Van den Berghe
Randall Casaer by Christina Vandekerckhove
Joost de Vries by Rob Rombout
Ernest van der Kwast by Flo Flamme
Stefan Hertmans by Kadir Balci
Christophe Van Gerrewey by Sofie Benoot
Wide Vercnocke by Jan Bultheel
David Van Reybrouck by Dick Tuinder
Annelies Verbeke by Simone de Vries
Tommy Wieringa by Frans Weisz
Marente de Moor by Robert Oey
Gustaaf Peek by Ramón Maria Gieling
Ilja Leonard Pfeijffer by Boudewijn Koole
Ester Naomi Perquin by Catherine van Campen & Tjitske Mussche
Maartje Wortel by Astrid Bussink
Barbara Stok by Lisa Boerstra
Rodaan Al Galidi by John Albert Jansen
Gideon Samson by Barbara Makkinga
Esther Gerritsen by Suzanne Raes

Credits

 

( ... )

EXITUS

Toon Loenders, Bob Thissen, Maximiliaan Dierickx
Intro

a documentary series by Toon Loenders, Bob Thissen & Maximiliaan Dierickx


Mini-foto voor intro: 
Info

a documentary series by Toon Loenders, Bob Thissen & Maximiliaan Dierickx, in co-production with VRT-Canvas, NTR:, Submarine,with support from VAF | Mediafund and the coBofund

Three friends, urban explorers and filmmakers travel around the world to scout mysterious abandoned buildings. Urban Exploring is not only their passion, it’s a way of living. Along their travels they enter the wonderful world of decay, ugliness, desolation but also beauty. They will be on the road for thousands of kilometers, always on the move to secret locations and desolate buildings, with one goal ahead: to bring a mystical place back to life!

Credits

With: Bob Thissen, Jeroen Swyngedouw
DOP: Maximiliaan Dierickx
Sound engineer: Gedeon Depauw
Edited by: Bram Rabaey, Maarten Van Vooren
Production: Samuel Bruyneel

Trailer
Presskit
( ... )

Clone of So You wanna be...

Benoit Van Wambeke
Intro

a children's documentary series by Benoit Van Wambeke


Mini-foto voor intro: 
Info

a childrens documentary series by Benoit Van Wambeke, in co-production with KETNET,in collaboration with Agentschap Ondernemen

Which kid does not dream about a future full of adventures, discoveries and emotions: "when i'm grown up, I'll be cowboy, firefighter, pilot, lumberjack..."
Social environment and education are maybe powerfull elements to give children an idea on what their future will be and what kind of opportunities they will find. But they are not the only ones: desire and pleasure could also help to make a decision!

"So, you wanna be..." helps kids to discover men and women busy with exciting jobs: their own. Passion and emotion are the main motivations that help them to found their job, their life.

"So, you wanna be..." are stories about "heroes". Each episode will put forward a job with a hero, man or woman, on live action.

"So, you wanna be..." is guided by "Piper" - a virtual animated figure - who helps the audience to understand each episode with humour and passion.

"So, you wanna be..." takes place in outstanding locations, opens your mind, wants you to discover, travel and learn.

Credits

directed by Benoit Van Wambeke
written by Nathalie Haspeslagh and Bob Goossens
camera Jan Mestdagh
animations Walking The Dog

Director

Benoit Van Wambeke graduated IAD Brussels
after a career as assistant director of features, televisionfilms and commercials Benoit is directing corporate films, commercials, fictive shortmovies and his own documentaries (youíll never walk alone - 52í RTL-TVI) as well as commissioned projects (the caleidoscopic series - La CitÈ Radieuse - Arte France).

Trailer
( ... )

So You wanna be...

Benoit Van Wambeke
Intro

a children's documentary series by Benoit Van Wambeke


Mini-foto voor intro: 
Info

a childrens documentary series by Benoit Van Wambeke, in co-production with KETNET,in collaboration with Agentschap Ondernemen

Which kid does not dream about a future full of adventures, discoveries and emotions: "when i'm grown up, I'll be cowboy, firefighter, pilot, lumberjack..."
Social environment and education are maybe powerfull elements to give children an idea on what their future will be and what kind of opportunities they will find. But they are not the only ones: desire and pleasure could also help to make a decision!

"So, you wanna be..." helps kids to discover men and women busy with exciting jobs: their own. Passion and emotion are the main motivations that help them to found their job, their life.

"So, you wanna be..." are stories about "heroes". Each episode will put forward a job with a hero, man or woman, on live action.

"So, you wanna be..." is guided by "Piper" - a virtual animated figure - who helps the audience to understand each episode with humour and passion.

"So, you wanna be..." takes place in outstanding locations, opens your mind, wants you to discover, travel and learn.

Credits

directed by Benoit Van Wambeke
written by Nathalie Haspeslagh and Bob Goossens
camera Jan Mestdagh
animations Walking The Dog

Director

Benoit Van Wambeke graduated IAD Brussels
after a career as assistant director of features, televisionfilms and commercials Benoit is directing corporate films, commercials, fictive shortmovies and his own documentaries (youíll never walk alone - 52í RTL-TVI) as well as commissioned projects (the caleidoscopic series - La CitÈ Radieuse - Arte France).

Trailer
( ... )

EL COLOR DEL CAMALEON

Andrés Lubbert
Intro

a film by Andrés Lubbert


Mini-foto voor intro: 
Info

a film by Andrés Lubbert, in co-production with VRT-Canvas, RTBF, Blume Producciones (Chili) and Mollywood (BE) with support from VAF | filmfonds, Creative Europe, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles and the Tax Shelter from the Belgian Federal Government.

During the Pinochet-dictatorship, Jorge becomes an instrument for the Chilean secret services, who force him to work for them in an extreme violent way. He is able to escape from Chile and becomes a war cameraman based in Belgium. Today, his son Andrés takes him back to the places of his unfinished past.

Credits

written & directed by Andrés Lübbert
director of photography David Bravo
edited by Guillermo Badilla Coto
original music by Alejandro Rivas Cottle

editing consultant Anna Savchenko
sound engineer Chile Juan Pablo Manriquez
sound engineer Germany Cesar Fernandez Boraz
sound engineer Belgium Maarten Leemans, Dieter De Mulder

production Chile Francisco Ovalle
voice over actor Nico Duran
additional research Javier Rebolledo
color grading Veerle Zeelmaekers
sound edit Lieven Dermul
sound mix Marius Heuser

delegate producers Eric Goossens & Frederik Nicolai
delegate co-producers Flor Rubina & David Bravo

 

Press

De Standaard, 24 februari 2017

EEN CHILEENSE ERFENIS: VADER EN ZOON LÜBBERT 
‘SOMS VOELDE IK MIJ SLACHTOFFER, SOMS FOLTERAAR’
In de jaren 70 probeerde de Chileense geheime dienst Jorge Lübbert op te leiden tot moordmachine. Jorge vluchtte en leed in stilte. Tot zijn zoon Andrés zijn geheim ontdekte. Hoe meer de zoon wou weten, hoe harder de vader zweeg. Langzaamaan dichtten ze de kloof, met een gezamenlijke documentaire over het pijnlijke verleden van de vader. ‘We zijn allebei ver gegaan.’
Yves Delepeleire, foto Fred Debrock
‘Twaalf jaar al staat mijn leven in het teken van de zoektocht naar mijn vader, naar wie hij écht is. Het voelt alsof ik zijn trauma op mij heb genomen. Ik wilde alles van zijn verleden weten. Elk gruwelijk detail. Elke plek waar hij was geweest. Elke pijnlijke herinnering die hij misschien al was vergeten. Ik moest dit doen. Gaandeweg heb ik geleerd dat die zoektocht er evengoed een was naar mijn eigen identiteit. Alles wat ik ben geworden, heb ik aan mijn vader te danken.’
De Belgische filmmaker Andrés Lübbert (32) groeide op in Leuven, met een geromantiseerd beeld van zijn vader: een Chileen die, zoals zovelen destijds, was gevlucht voor het regime van Augusto Pinochet. Papa’s verhaal was dat van zijn Chileense vrienden in Leuven, dacht de zoon. En zijn vader, die zweeg.
‘Toch merkte ik als kind al dat hij anders was’, zegt Andrés. ‘Hij leed aan slapeloosheid en verslavingen. Toen ik 16 was, vond mijn moeder hem na dagen zoeken op een pleintje. Bewusteloos. Hij vluchtte ook in zijn werk, als cameraman in oorlogsgebied. Ik begreep niet waarom hij steeds weer het gevaar opzocht, terwijl hij dat destijds was ontvlucht. Hij had een vrouw en twee kleine kinderen. Soms was hij weken of zelfs maanden van huis. Ik kon zijn bizarre gedrag niet verklaren. Ik wilde hem begrijpen.’
We spreken elkaar in de schaduw van het Berlaymontgebouw, waar de Europese Commissie zit. Andrés’ vader werkt er sinds enkele jaren als cameraman voor Europese politici. Jorge (60) zal op vraag van zijn zoon wat later voor het interview aanschuiven. ‘Sommige zaken vertel ik liever niet waar mijn vader bij is, ook al weet ik dat hij ze zal lezen. Het zou te ongemakkelijk zijn.’ De verborgen familiegeschiedenis heeft hen allebei getekend.
DE SCHADUW VAN PINOCHET 
Jorge beseft dat hij het zaadje destijds zelf bij zijn zoon heeft geplant. Dat hij Andrés’ obsessie met zijn verleden heeft gevoed. ‘Zwijgen en vergeten leek me al die tijd de beste overlevingsstrategie,’ vertelt hij, als hij erbij is komen zitten. ‘Ik vond niet dat ik mijn kinderen met mijn verleden lastig moest vallen. Mijn vrouw dacht er anders over. Ze had gelijk. Maar ik was er niet klaar voor. Ik vond de woorden niet. Ik heb gruwelijke dingen gezien... en gedaan. Ik heb mijn duistere kant, het beest in mij, wakker gemaakt.’
Hij schudt het hoofd. ‘Andrés weet nu veel over mij, maar nog lang niet alles. Sommige dingen zijn gewoon te erg om te vertellen. Te intiem.’
KLAARGESTOOMD OM TE MOORDEN
Toch wist de zoon, die nu een documentaire over zijn zoektocht klaar heeft, lange tijd veel meer dan zijn vader kon vermoeden. Eind jaren 70 vertelde Jorge één keer zijn verhaal, het ware verhaal, aan zijn therapeut, de Chileense psychiater Jorge Barudy. Die was zelf voor de dictatuur van Pinochet gevlucht en woonde ook in Leuven. De audiotapes van die sessies zijn verloren gegaan, maar de oudere broer van Jorge, lang balling in Oost-Duitsland, had er een transcriptie van gemaakt en bewaard.
‘Mijn oom Orlando Lübbert is veel ouder dan mijn vader en altijd een beetje een vaderfiguur voor hem geweest’, zegt Andrés. ‘Ik was 19 toen ik voor het eerst alleen naar Chili reisde en daar bij mijn oom overnachtte. Hij is de eerste die mij heeft verteld wat er werkelijk met mijn vader is gebeurd. Dat hij door de Chileense geheime dienst werd getraind om geheim agent en moordenaar te worden, op de vreselijkste wijzen vaak. Daarna was ik enorm in de war: bang om naar België terug te keren, bang dat ik voortaan anders naar mijn vader zou kijken.’
Drie jaar later gaf Orlando de transcriptie van de sessies aan Andrés. De gruwel openbaarde zich aan hem, veertig pagina’s lang, tot in de kleinste details, en geschreven in de eerste persoon.
‘Mijn broer heeft Andrés met de beste bedoelingen geholpen’, zegt Jorge. ‘Maar in het begin was ik kwaad. Ik vond dat niemand het recht had mijn verhaal te lezen.’
Dat verhaal begon, vertelt Jorge, bij zijn buurman indertijd, een lijfwacht van Pinochet en altijd op zoek naar talent. Hij zag wel iets in de technisch ingenieur die voor een telefoonmaatschappij in Chili werkte. Dus werd Jorge subtiel door zijn baas bij de maatschappij ‘gerekruteerd’. Eerst leerde hij telefoons af te luisteren en stroom af te tappen, skills die elke goede spion onder de knie moet hebben. Hij was er goed in, dacht zelfs zijn bedrijf een dienst te bewijzen. Het bleek maar een eerste test, een opstapje naar meer.
Jorge: ‘Als je wilt dat iemand voor je werkt, moet je zijn geest kapotmaken. Daarna doet hij alles wat je vraagt. Zo ging de geheime dienst te werk. Ik moest stoppen mens te zijn, ik moest mijn emoties uitschakelen en een machine worden, klaar om te moorden. Het was psychologische terreur.
Brainwashing. Hetzelfde proces als waarmee vandaag jihadisten worden geïndoctrineerd, om aanslagen te plegen en mensen te onthoofden.’
Jorge heeft er gestaan, op dat point of no return. De dood deed hem niets meer. Niet die van anderen, niet die van hemzelf. Hij zou zichzelf hebben opgeblazen, als ze hem dat hadden bevolen.
‘Het transformatieproces duurde amper zes maanden. Met dreigementen probeerden ze mij van mijn familie los te koppelen. Ze ontvoerden mij geregeld voor een paar dagen en brachten me naar een geheime plek waar ik werd “getraind”. Ik had een sterke persoonlijkheid, kon meer verdragen dan ande-
ren. Ik had talent om geweld te incasseren. Maar hoe sterk je wil ook is, vroeg of laat breek je.’
Zijn moeder, zegt Jorge, is zijn redding geweest. In de donkerste uren dacht hij aan zijn gelukkige kindertijd, hoe zij door z’n haar woelde. ‘Ik was haar lieveling, ik kon haar niet verraden. Toen ik doorhad dat mijn familie kon worden gegijzeld, is alles veranderd. Ik besefte dat ik weg moest.’
Met de hulp van zijn vader en de Duitse ambassade kon hij naar Oost-Berlijn, waar ook zijn broer was en waar hij een jaar zou blijven. Toen ze hem ook daar op het spoor kwamen, sloeg hij andermaal op de vlucht. Deze keer naar Leuven en met de hulp van Amnesty International, dat de geheime dienst op een dwaalspoor zette naar Zweden. ‘In Oost-Berlijn zaten veel Chilenen. Ik ben er nu van overtuigd dat de geheime dienst mij daarheen wilde sturen om in die gemeenschap van ballingen te infiltreren.’
TERUG NAAR HET SLACHTHUIS
Op 19 juli 1979 kwam Jorge aan in het station van Leuven. Dat eerste jaar in België woonde hij bij zijn psychiater, bij wie hij twee keer per week therapie volgde. En toen leerde hij Mimi kennen, met wie hij nog altijd gelukkig samen is. Ze gingen in een gemeenschapshuis wonen en kregen twee zonen: Federico en Andrés. Een heel gewoon leven, zo leek het. Tot Andrés in Chili ontdekte wie zijn vader was geweest. De eerste keer dat de zoon zijn vader met z’n demonen probeerde te confronteren, zaten ze samen in de auto. Zo kan mijn vader niet weg, dacht Andrés.
‘Hij blokkeerde volledig, kon geen woord meer uitbrengen. Dat heeft zo’n diepe indruk op mij gemaakt dat ik het onderwerp niet meer ter sprake durfde brengen.’
Het zou nog jaren duren voor het idee van een documentaire bespreekbaar werd. En voor hij zijn vader zover kreeg naar de oorden van de gruwel terug te keren, die er vaak verlaten bij lagen, gestold in de tijd.
Tijdens het draaien toetste Andrés beetje bij
beetje de details bij zijn vader af. En beetje bij beetje begon Jorge zich meer te herinneren, dingen die hij zijn therapeut niet had verteld.
‘Die confrontatie was heel zwaar’, zegt Jorge. ‘Alles kwam terug. Hoe ik geblinddoekt naar die plaatsen werd gebracht. De experimenten die ze er met mij deden. Ik herkende het krakende geluid van de deuren. Ik zag mijn folteraars opnieuw in de ruimte staan. Al die tijd dacht ik dat ik mijn geheugen had gewist, maar ik had de herinneringen gewoon ergens heel diep opgeslagen.’
Een van de ergste dingen waaraan Jorge werd blootgesteld, was shocktherapie zoals je die in de film A Clockwork Orange ziet, erop gericht om daders te conditioneren en gevoelloos te maken voor geweld. Dagenlang, zonder enig besef van tijd en ruimte, werd hij verplicht naar de goorste gewelddaden te kijken. Al in 1978 beschreef Peter Watson de methode in War on the Mind.
Het militaire regime in Chili was een van de eerste om ze zo gruwelijk efficiënt toe te passen.
‘Later zijn ze nog verder gegaan’, vertelt Andrés. ‘Een van zijn folteraars heeft een matrasrooster op hem gelegd, met daarbovenop een bloedend lijk. Mijn vader moest zo een hele nacht blijven liggen. Het is een van de laatste dingen die hij in therapie heeft beschreven.’
In de documentaire neemt de zoon zijn vader mee naar het ‘slachthuis’, waar Jorge moest toekijken hoe lijken werden verminkt, en naar de hangars die als folterkamers werden gebruikt. Er vallen veel stiltes. Details geven, daar heeft Jorge het nog altijd heel moeilijk mee. ‘Omdat ze niet nodig zijn om te begrijpen. En omdat ik er niet fier op ben. Soms voelde ik mij slachtoffer, soms folteraar. Door de methoden die ze gebruiken, voel je je op de duur een van hen.’
‘Mijn vader heeft misschien erge dingen gedaan en moeten doen,’ zegt Andrés, ‘maar hij is niet de moordmachine geworden die ze van hem wilden maken. Toen ik de transcriptie van zijn verhaal voor het eerst las, was ik in paniek. Ik wilde van zijn therapeut weten hoe ver hij was gegaan en of hij had gedood. Door zijn beroepsgeheim kon hij niet veel vertellen. Maar zonder dat ik ernaar vroeg, stelde hij mij gerust: “Uw vader heeft niemand vermoord.” En misschien zijn sommige dingen nog erger dan iemand doden, maar ik kan mijn vader niets kwalijk nemen.’
DE SCHADUW VAN PINOCHET
‘Eigenlijk is het een wonder dat hij nog leeft na alles wat hij heeft meegemaakt. Hij is en blijft een slachtoffer. Dat heb ik altijd in het achterhoofd gehouden. Bovendien: hij heeft de moed gehad om erover te praten en te zeggen dat het hem spijt. Dat kan niet van zijn folteraars worden gezegd, die nog altijd vrij rondlopen en alles blijven ontkennen.’
CHILI WIL VOORAL VERGETEN
Die folteraars wou Andrés voor zijn documentaire met de waarheid confronteren. ‘Ik heb zijn baas bij de telefoonmaatschappij thuis opgezocht. Hij ontkende alles of zei dat zijn geheugen hem in de steek liet.’ Gevaarlijker was de poging om met José P. in contact te komen, de broer van een jeugdvriend van Jorge en een van de meest gevreesde instructeurs van de Chileense geheime dienst. Sadistisch, en door de CIA opgeleid aan de beruchte ‘school voor moordenaars’ in Panama.
‘Met de hulp van een journalist in Chili had ik zijn militair dossier bemachtigd’, zegt Andrés. ‘Tot voor kort was hij onderdirecteur van een militaire school. Hij woont in een militaire compound, waar je niet zomaar kunt aanbellen. Dus heb ik de plek geschaduwd, om uit te zoeken wat de beste manier zou zijn om hem te benaderen. Mijn vader was in alle staten. Hij wou niet dat ik daarmee doorging, anders zou hij zijn koffers pakken, zei hij.’
‘Ik heb Andrés verplicht die militaire dossiers in water op te lossen en te verscheuren’, zegt Jorge. ‘Elk spoor, elk bewijs moest worden opgeruimd.’
Andrés erkent dat zijn vader er goed aan heeft gedaan hem tegen te houden. ‘Ik wilde ver gaan. Heel ver. Te ver misschien. Wat zou ik erbij gewonnen hebben? José P. zou nooit hebben toegegeven wat hij had gedaan, en het zou ons waarschijnlijk onnodig in gevaar hebben gebracht. Mijn vader weet tot wat mensen zoals hij in staat zijn. In het leger in Chili zitten nog altijd mensen die tijdens de dictatuur hun handen vuil hebben gemaakt en daar nooit voor veroordeeld zijn. Ze zijn nog altijd redelijk goed georganiseerd. Een paar telefoontjes en ze weten je zo te vinden.’
Zijn ze niet bang voor de reacties, of zelfs repercussies, als de documentaire later
dit jaar in Chili zal worden vertoond? Andrés zocht de ergste folteraars van zijn vader dan wel niet op, hij noemt de naam van José P. (en anderen) en toont zelfs een recente foto van hem. ‘Die man is zich tot vandaag waarschijnlijk nergens van bewust. De verrassing zal des te groter zijn’, zegt Andrés met pretoogjes. ‘Ik ben er zeker van dat hij door de documentaire in de problemen komt.’ Jorge weet beter: ‘Ik geloof niet dat hij nog zal worden aangeklaagd.’
Andrés hoopt, wil geloven, dat hun documentaire iets teweeg zal brengen. ‘Misschien zullen andere slachtoffers opstaan, als ze hem op de foto herkennen. De getuigenis van mijn vader zal in Chili een polemiek veroorzaken. Het is het verhaal van
een onschuldige man die het slachtoffer is geworden van een apparaat en die een ander gezicht geeft aan de terreur van dat apparaat. Hierna kunnen de Chilenen niet meer ontkennen wat destijds is gebeurd. Ze zullen niet meer kunnen zeggen: “Wij geloven u niet.” Want daar zijn ze altijd goed in geweest.’
Jorge en Andrés draaiden voor het eerst in Chili in 2013, tijdens een herdenking van de militaire staatsgreep in 1973. ‘Twee weken lang hadden alle tv-stations het erover, het leek wel collectief exorcisme’, vertelt Jorge. ‘Maar verder wordt er nooit over gesproken. Men wil het verleden vooral vergeten. In Chili is een maatschappelijk debat
over de dictatuur nooit echt mogelijk geweest.’
‘Of ze geraken niet verder dan tegen elkaar te schelden’, vult Andrés aan, ‘de “fascisten” tegen de “communisten”. De Chileense samenleving blijft compleet verdeeld.’
POINT FINAL
De lancering van de documentaire in Chili laat Jorge aan zich voorbijgaan. ‘Te zwaar.’ Het liefst zou hij er niet meer op terugkomen. ‘Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb verteld. Het was belangrijk voor mezelf om alles te kunnen reconstrueren en begrijpen. Zonder mijn zoon en de hulp van anderen was dat niet gelukt. Maar nu valt er niets meer te vragen of te vertellen. Dit is een afgesloten hoofdstuk.’
Denkt Andrés er ook zo over? ‘Ik denk dat we allebei ver genoeg zijn gegaan. Weet je, ik heb me soms schuldig gevoeld. Ik ben geen psycholoog of therapeut, maar ik heb veel van mijn vader gevergd. Ik ben blij dat ik ben doorgegaan, maar ik twijfelde soms of ik er wel goed aan deed. Of het zijn ziel zou helen.’
‘Tijdens het draaien van de documentaire heb ik er een Chileense journalist en activist bij gehaald om mijn vader te interviewen, omdat ik voelde dat hij niet alles aan mij kwijt kon. Mijn vader vond dat hij al genoeg had verteld, ik vond van niet. Het is een lang proces geweest om de dialoog op gang te brengen, hij heeft het er nog altijd moeilijk mee.’
Hoe moeilijk ook, het heeft de afstand tussen beiden gedicht. De muur die zo lang tussen hen in stond, is gesloopt.
‘Elke minuut van het proces was intens’, zegt Jorge. ‘Het heeft iets losgemaakt, diep in mij. Ik heb altijd mijn grenzen aangegeven, maar ik heb mijn grenzen ook verlegd. Ik ben blij dat ik mijn zoon het vertrouwen heb gegeven om dit verhaal te vertellen. Ik ben trots op hem. Hij is een man geworden.’
‘Mijn vader heeft zijn grootste geheim aan mij toevertrouwd, in de hoop dat ik er iets goeds mee zou doen’, zegt Andrés. ‘Dat is het mooiste geschenk dat hij mij kon geven.’
‘El color del camaleon’ (‘De kleur van de kameleon’),  vanaf 7/3 in de kleinere cinemazalen, daarna op de festivals Docville en Millennium. Later dit jaar op Canvas en RTBF en ook in de bioscoop in Chili. www.docpoppies.be


 

EEN CHILEENSE ERFENIS: VADER EN ZOON LÜBBERT
‘SOMS VOELDE IK MIJ SLACHTOFFER, SOMS FOLTERAAR’

 

In de jaren 70 probeerde de Chileense geheime dienst Jorge Lübbert op te leiden tot moordmachine. Jorge vluchtte en leed in stilte. Tot zijn zoon Andrés zijn geheim ontdekte. Hoe meer de zoon wou weten, hoe harder de vader zweeg. Langzaamaan dichtten ze de kloof, met een gezamenlijke documentaire over het pijnlijke verleden van de vader. ‘We zijn allebei ver gegaan.’

Yves Delepeleire, foto Fred Debrock

‘Twaalf jaar al staat mijn leven in het teken van de zoektocht naar mijn vader, naar wie hij écht is. Het voelt alsof ik zijn trauma op mij heb genomen. Ik wilde alles van zijn verleden weten. Elk gruwelijk detail. Elke plek waar hij was geweest. Elke pijnlijke herinnering die hij misschien al was vergeten. Ik moest dit doen. Gaandeweg heb ik geleerd dat die zoektocht er evengoed een was naar mijn eigen identiteit. Alles wat ik ben geworden, heb ik aan mijn vader te danken.’

De Belgische filmmaker Andrés Lübbert (32) groeide op in Leuven, met een geromantiseerd beeld van zijn vader: een Chileen die, zoals zovelen destijds, was gevlucht voor het regime van Augusto Pinochet. Papa’s verhaal was dat van zijn Chileense vrienden in Leuven, dacht de zoon. En zijn vader, die zweeg.

‘Toch merkte ik als kind al dat hij anders was’, zegt Andrés. ‘Hij leed aan slapeloosheid en verslavingen. Toen ik 16 was, vond mijn moeder hem na dagen zoeken op een pleintje. Bewusteloos. Hij vluchtte ook in zijn werk, als cameraman in oorlogsgebied. Ik begreep niet waarom hij steeds weer het gevaar opzocht, terwijl hij dat destijds was ontvlucht. Hij had een vrouw en twee kleine kinderen. Soms was hij weken of zelfs maanden van huis. Ik kon zijn bizarre gedrag niet verklaren. Ik wilde hem begrijpen.’

We spreken elkaar in de schaduw van het Berlaymontgebouw, waar de Europese Commissie zit. Andrés’ vader werkt er sinds enkele jaren als cameraman voor Europese politici. Jorge (60) zal op vraag van zijn zoon wat later voor het interview aanschuiven. ‘Sommige zaken vertel ik liever niet waar mijn vader bij is, ook al weet ik dat hij ze zal lezen. Het zou te ongemakkelijk zijn.’ De verborgen familiegeschiedenis heeft hen allebei getekend.

DE SCHADUW VAN PINOCHET
Jorge beseft dat hij het zaadje destijds zelf bij zijn zoon heeft geplant. Dat hij Andrés’ obsessie met zijn verleden heeft gevoed. ‘Zwijgen en vergeten leek me al die tijd de beste overlevingsstrategie,’ vertelt hij, als hij erbij is komen zitten. ‘Ik vond niet dat ik mijn kinderen met mijn verleden lastig moest vallen. Mijn vrouw dacht er anders over. Ze had gelijk. Maar ik was er niet klaar voor. Ik vond de woorden niet. Ik heb gruwelijke dingen gezien... en gedaan. Ik heb mijn duistere kant, het beest in mij, wakker gemaakt.’
Hij schudt het hoofd. ‘Andrés weet nu veel over mij, maar nog lang niet alles. Sommige dingen zijn gewoon te erg om te vertellen. Te intiem.’

KLAARGESTOOMD OM TE MOORDEN
Toch wist de zoon, die nu een documentaire over zijn zoektocht klaar heeft, lange tijd veel meer dan zijn vader kon vermoeden. Eind jaren 70 vertelde Jorge één keer zijn verhaal, het ware verhaal, aan zijn therapeut, de Chileense psychiater Jorge Barudy. Die was zelf voor de dictatuur van Pinochet gevlucht en woonde ook in Leuven. De audiotapes van die sessies zijn verloren gegaan, maar de oudere broer van Jorge, lang balling in Oost-Duitsland, had er een transcriptie van gemaakt en bewaard.

‘Mijn oom Orlando Lübbert is veel ouder dan mijn vader en altijd een beetje een vaderfiguur voor hem geweest’, zegt Andrés. ‘Ik was 19 toen ik voor het eerst alleen naar Chili reisde en daar bij mijn oom overnachtte. Hij is de eerste die mij heeft verteld wat er werkelijk met mijn vader is gebeurd. Dat hij door de Chileense geheime dienst werd getraind om geheim agent en moordenaar te worden, op de vreselijkste wijzen vaak. Daarna was ik enorm in de war: bang om naar België terug te keren, bang dat ik voortaan anders naar mijn vader zou kijken.’

Drie jaar later gaf Orlando de transcriptie van de sessies aan Andrés. De gruwel openbaarde zich aan hem, veertig pagina’s lang, tot in de kleinste details, en geschreven in de eerste persoon.

‘Mijn broer heeft Andrés met de beste bedoelingen geholpen’, zegt Jorge. ‘Maar in het begin was ik kwaad. Ik vond dat niemand het recht had mijn verhaal te lezen.’

Dat verhaal begon, vertelt Jorge, bij zijn buurman indertijd, een lijfwacht van Pinochet en altijd op zoek naar talent. Hij zag wel iets in de technisch ingenieur die voor een telefoonmaatschappij in Chili werkte. Dus werd Jorge subtiel door zijn baas bij de maatschappij ‘gerekruteerd’. Eerst leerde hij telefoons af te luisteren en stroom af te tappen, skills die elke goede spion onder de knie moet hebben. Hij was er goed in, dacht zelfs zijn bedrijf een dienst te bewijzen. Het bleek maar een eerste test, een opstapje naar meer.
Jorge: ‘Als je wilt dat iemand voor je werkt, moet je zijn geest kapotmaken. Daarna doet hij alles wat je vraagt. Zo ging de geheime dienst te werk. Ik moest stoppen mens te zijn, ik moest mijn emoties uitschakelen en een machine worden, klaar om te moorden. Het was psychologische terreur.

Brainwashing. Hetzelfde proces als waarmee vandaag jihadisten worden geïndoctrineerd, om aanslagen te plegen en mensen te onthoofden.’

Jorge heeft er gestaan, op dat point of no return. De dood deed hem niets meer. Niet die van anderen, niet die van hemzelf. Hij zou zichzelf hebben opgeblazen, als ze hem dat hadden bevolen.
‘Het transformatieproces duurde amper zes maanden. Met dreigementen probeerden ze mij van mijn familie los te koppelen. Ze ontvoerden mij geregeld voor een paar dagen en brachten me naar een geheime plek waar ik werd “getraind”. Ik had een sterke persoonlijkheid, kon meer verdragen dan anderen. Ik had talent om geweld te incasseren. Maar hoe sterk je wil ook is, vroeg of laat breek je.’
Zijn moeder, zegt Jorge, is zijn redding geweest. In de donkerste uren dacht hij aan zijn gelukkige kindertijd, hoe zij door z’n haar woelde. ‘Ik was haar lieveling, ik kon haar niet verraden. Toen ik doorhad dat mijn familie kon worden gegijzeld, is alles veranderd. Ik besefte dat ik weg moest.’

Met de hulp van zijn vader en de Duitse ambassade kon hij naar Oost-Berlijn, waar ook zijn broer was en waar hij een jaar zou blijven. Toen ze hem ook daar op het spoor kwamen, sloeg hij andermaal op de vlucht. Deze keer naar Leuven en met de hulp van Amnesty International, dat de geheime dienst op een dwaalspoor zette naar Zweden. ‘In Oost-Berlijn zaten veel Chilenen. Ik ben er nu van overtuigd dat de geheime dienst mij daarheen wilde sturen om in die gemeenschap van ballingen te infiltreren.’

TERUG NAAR HET SLACHTHUIS
Op 19 juli 1979 kwam Jorge aan in het station van Leuven. Dat eerste jaar in België woonde hij bij zijn psychiater, bij wie hij twee keer per week therapie volgde. En toen leerde hij Mimi kennen, met wie hij nog altijd gelukkig samen is. Ze gingen in een gemeenschapshuis wonen en kregen twee zonen: Federico en Andrés. Een heel gewoon leven, zo leek het. Tot Andrés in Chili ontdekte wie zijn vader was geweest. De eerste keer dat de zoon zijn vader met z’n demonen probeerde te confronteren, zaten ze samen in de auto. Zo kan mijn vader niet weg, dacht Andrés.

‘Hij blokkeerde volledig, kon geen woord meer uitbrengen. Dat heeft zo’n diepe indruk op mij gemaakt dat ik het onderwerp niet meer ter sprake durfde brengen.’

Het zou nog jaren duren voor het idee van een documentaire bespreekbaar werd. En voor hij zijn vader zover kreeg naar de oorden van de gruwel terug te keren, die er vaak verlaten bij lagen, gestold in de tijd.

Tijdens het draaien toetste Andrés beetje bij beetje de details bij zijn vader af. En beetje bij beetje begon Jorge zich meer te herinneren, dingen die hij zijn therapeut niet had verteld.

‘Die confrontatie was heel zwaar’, zegt Jorge. ‘Alles kwam terug. Hoe ik geblinddoekt naar die plaatsen werd gebracht. De experimenten die ze er met mij deden. Ik herkende het krakende geluid van de deuren. Ik zag mijn folteraars opnieuw in de ruimte staan. Al die tijd dacht ik dat ik mijn geheugen had gewist, maar ik had de herinneringen gewoon ergens heel diep opgeslagen.’

Een van de ergste dingen waaraan Jorge werd blootgesteld, was shocktherapie zoals je die in de film A Clockwork Orange ziet, erop gericht om daders te conditioneren en gevoelloos te maken voor geweld. Dagenlang, zonder enig besef van tijd en ruimte, werd hij verplicht naar de goorste gewelddaden te kijken. Al in 1978 beschreef Peter Watson de methode in War on the Mind. Het militaire regime in Chili was een van de eerste om ze zo gruwelijk efficiënt toe te passen.

‘Later zijn ze nog verder gegaan’, vertelt Andrés. ‘Een van zijn folteraars heeft een matrasrooster op hem gelegd, met daarbovenop een bloedend lijk. Mijn vader moest zo een hele nacht blijven liggen. Het is een van de laatste dingen die hij in therapie heeft beschreven.’

In de documentaire neemt de zoon zijn vader mee naar het ‘slachthuis’, waar Jorge moest toekijken hoe lijken werden verminkt, en naar de hangars die als folterkamers werden gebruikt. Er vallen veel stiltes. Details geven, daar heeft Jorge het nog altijd heel moeilijk mee. ‘Omdat ze niet nodig zijn om te begrijpen. En omdat ik er niet fier op ben. Soms voelde ik mij slachtoffer, soms folteraar. Door de methoden die ze gebruiken, voel je je op de duur een van hen.’

‘Mijn vader heeft misschien erge dingen gedaan en moeten doen,’ zegt Andrés, ‘maar hij is niet de moordmachine geworden die ze van hem wilden maken. Toen ik de transcriptie van zijn verhaal voor het eerst las, was ik in paniek. Ik wilde van zijn therapeut weten hoe ver hij was gegaan en of hij had gedood. Door zijn beroepsgeheim kon hij niet veel vertellen. Maar zonder dat ik ernaar vroeg, stelde hij mij gerust: “Uw vader heeft niemand vermoord.” En misschien zijn sommige dingen nog erger dan iemand doden, maar ik kan mijn vader niets kwalijk nemen.’

DE SCHADUW VAN PINOCHET
‘Eigenlijk is het een wonder dat hij nog leeft na alles wat hij heeft meegemaakt. Hij is en blijft een slachtoffer. Dat heb ik altijd in het achterhoofd gehouden. Bovendien: hij heeft de moed gehad om erover te praten en te zeggen dat het hem spijt. Dat kan niet van zijn folteraars worden gezegd, die nog altijd vrij rondlopen en alles blijven ontkennen.’

CHILI WIL VOORAL VERGETEN
Die folteraars wou Andrés voor zijn documentaire met de waarheid confronteren. ‘Ik heb zijn baas bij de telefoonmaatschappij thuis opgezocht. Hij ontkende alles of zei dat zijn geheugen hem in de steek liet.’ Gevaarlijker was de poging om met José P. in contact te komen, de broer van een jeugdvriend van Jorge en een van de meest gevreesde instructeurs van de Chileense geheime dienst. Sadistisch, en door de CIA opgeleid aan de beruchte ‘school voor moordenaars’ in Panama.

‘Met de hulp van een journalist in Chili had ik zijn militair dossier bemachtigd’, zegt Andrés. ‘Tot voor kort was hij onderdirecteur van een militaire school. Hij woont in een militaire compound, waar je niet zomaar kunt aanbellen. Dus heb ik de plek geschaduwd, om uit te zoeken wat de beste manier zou zijn om hem te benaderen. Mijn vader was in alle staten. Hij wou niet dat ik daarmee doorging, anders zou hij zijn koffers pakken, zei hij.’

‘Ik heb Andrés verplicht die militaire dossiers in water op te lossen en te verscheuren’, zegt Jorge. ‘Elk spoor, elk bewijs moest worden opgeruimd.’

Andrés erkent dat zijn vader er goed aan heeft gedaan hem tegen te houden. ‘Ik wilde ver gaan. Heel ver. Te ver misschien. Wat zou ik erbij gewonnen hebben? José P. zou nooit hebben toegegeven wat hij had gedaan, en het zou ons waarschijnlijk onnodig in gevaar hebben gebracht. Mijn vader weet tot wat mensen zoals hij in staat zijn. In het leger in Chili zitten nog altijd mensen die tijdens de dictatuur hun handen vuil hebben gemaakt en daar nooit voor veroordeeld zijn. Ze zijn nog altijd redelijk goed georganiseerd. Een paar telefoontjes en ze weten je zo te vinden.’

Zijn ze niet bang voor de reacties, of zelfs repercussies, als de documentaire later dit jaar in Chili zal worden vertoond? Andrés zocht de ergste folteraars van zijn vader dan wel niet op, hij noemt de naam van José P. (en anderen) en toont zelfs een recente foto van hem. ‘Die man is zich tot vandaag waarschijnlijk nergens van bewust. De verrassing zal des te groter zijn’, zegt Andrés met pretoogjes. ‘Ik ben er zeker van dat hij door de documentaire in de problemen komt.’ Jorge weet beter: ‘Ik geloof niet dat hij nog zal worden aangeklaagd.’

Andrés hoopt, wil geloven, dat hun documentaire iets teweeg zal brengen. ‘Misschien zullen andere slachtoffers opstaan, als ze hem op de foto herkennen. De getuigenis van mijn vader zal in Chili een polemiek veroorzaken. Het is het verhaal van een onschuldige man die het slachtoffer is geworden van een apparaat en die een ander gezicht geeft aan de terreur van dat apparaat. Hierna kunnen de Chilenen niet meer ontkennen wat destijds is gebeurd. Ze zullen niet meer kunnen zeggen: “Wij geloven u niet.” Want daar zijn ze altijd goed in geweest.’

Jorge en Andrés draaiden voor het eerst in Chili in 2013, tijdens een herdenking van de militaire staatsgreep in 1973. ‘Twee weken lang hadden alle tv-stations het erover, het leek wel collectief exorcisme’, vertelt Jorge. ‘Maar verder wordt er nooit over gesproken. Men wil het verleden vooral vergeten. In Chili is een maatschappelijk debat over de dictatuur nooit echt mogelijk geweest.’

‘Of ze geraken niet verder dan tegen elkaar te schelden’, vult Andrés aan, ‘de “fascisten” tegen de “communisten”. De Chileense samenleving blijft compleet verdeeld.’

POINT FINAL
De lancering van de documentaire in Chili laat Jorge aan zich voorbijgaan. ‘Te zwaar.’ Het liefst zou hij er niet meer op terugkomen. ‘Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb verteld. Het was belangrijk voor mezelf om alles te kunnen reconstrueren en begrijpen. Zonder mijn zoon en de hulp van anderen was dat niet gelukt. Maar nu valt er niets meer te vragen of te vertellen. Dit is een afgesloten hoofdstuk.’

Denkt Andrés er ook zo over? ‘Ik denk dat we allebei ver genoeg zijn gegaan. Weet je, ik heb me soms schuldig gevoeld. Ik ben geen psycholoog of therapeut, maar ik heb veel van mijn vader gevergd. Ik ben blij dat ik ben doorgegaan, maar ik twijfelde soms of ik er wel goed aan deed. Of het zijn ziel zou helen.’

‘Tijdens het draaien van de documentaire heb ik er een Chileense journalist en activist bij gehaald om mijn vader te interviewen, omdat ik voelde dat hij niet alles aan mij kwijt kon. Mijn vader vond dat hij al genoeg had verteld, ik vond van niet. Het is een lang proces geweest om de dialoog op gang te brengen, hij heeft het er nog altijd moeilijk mee.’

Hoe moeilijk ook, het heeft de afstand tussen beiden gedicht. De muur die zo lang tussen hen in stond, is gesloopt.

‘Elke minuut van het proces was intens’, zegt Jorge. ‘Het heeft iets losgemaakt, diep in mij. Ik heb altijd mijn grenzen aangegeven, maar ik heb mijn grenzen ook verlegd. Ik ben blij dat ik mijn zoon het vertrouwen heb gegeven om dit verhaal te vertellen. Ik ben trots op hem. Hij is een man geworden.’

‘Mijn vader heeft zijn grootste geheim aan mij toevertrouwd, in de hoop dat ik er iets goeds mee zou doen’, zegt Andrés. ‘Dat is het mooiste geschenk dat hij mij kon geven.’

‘El color del camaleon’ (‘De kleur van de kameleon’),  vanaf 7/3 in de kleinere cinemazalen, daarna op de festivals Docville en Millennium. Later dit jaar op Canvas en RTBF en ook in de bioscoop in Chili. www.docpoppies.be

Director

The Belgian-Chilean Andrés Lübbert has a Master in Audiovisual Arts from the RITCS film school in Brussels. His documentaries participated in more then 130 International Film Festivals in 20 countries, and won 19 prizes. Andrés tells stories about his intercultural environment about migration, identity, Human Rights and social issues.

FILMOGRAPHY

2017 Dying for life – 77 min
2016 El color del camaleón – 88 min
2012 Marichiweu, venceremos por siempre – 58 min
2010 Colores de La Gloria – 59 min
2009 La realidad – 10 min
2008 Trukyman – 20 min
2007 Búsqueda en el silencio – 62 min

Trailer
Awards / Festivals

 

Special mention, Dok.fest München, Germany
Official Selection Guadalajara International Film Festival, Mexico
Official Selection Sofia International Film Festival, Bulgaria
Official Selection Docville, Belgium
Official Selection Millenium International Documentary Film Festival, Belgium
Official Selection Festival Encuentros del Otro Cine (EDOC), Ecuador
Official Selection International Documentary Festival Buenos Aires (FIDBA), rgentina
Official Selection Festival de Cine de Lima, Peru
Official Selection MARFICI (Festival Internacional de Cine Independientede Mar del Plata), Argentina
Official Selection Human Rights Film Festival Bolivia, Bolivia
Official Selection SANFIC – Santiago International Film Festival, Chile
Official Selection Festival International du Film Nancy, France
Official Selection Festival Internacional de Cine Viña del Mar, Chile
Official Selection Golden Tree International Documentary Festival Germany
Official Selection Viva! Latino Film Festival NYC Int’l, USA
Official Selection Festival de Biarritz Amérique Latine France
Official Selection DokuBaku International Documentary Film Festival, Azerbaidjan
Official Selection Sao Paulo International Film Festival, Brazil

Best Director in Chilean Competition, Santiago International Film Festival (SANFIC), Chile
Audience Award, Santiago International Film Festival (SANFIC), Chile
Special mention, Dok.fest München
, Germany

Official Selection Guadalajara International Film Festival, Mexico
Official Selection Sofia International Film Festival, Bulgaria
Official Selection Docville, Belgium
Official Selection Millenium International Documentary Film Festival, Belgium
Official Selection Festival Encuentros del Otro Cine (EDOC), Ecuador
Official Selection International Documentary Festival Buenos Aires (FIDBA), rgentina
Official Selection Festival de Cine de Lima, Peru
Official Selection MARFICI (Festival Internacional de Cine Independientede Mar del Plata), Argentina
Official Selection Human Rights Film Festival Bolivia, Bolivia
Official Selection SANFIC – Santiago International Film Festival, Chile
Official Selection Festival International du Film Nancy, France
Official Selection Festival Internacional de Cine Viña del Mar, Chile
Official Selection Golden Tree International Documentary Festival, Germany
Official Selection Viva! Latino Film Festival NYC Int’l, USA
Official Selection Festival de Biarritz Amérique Latine, France
Official Selection DokuBaku International Documentary Film Festival, Azerbaidjan
Official Selection Sao Paulo International Film Festival, Brazil

Cinema-release in Belgium by Docpoppies
www.docpoppies.be

Cinema-release in Spain, Chili,...

 

Presskit
( ... )

The 2 wars of Alan Turing

Denis van Waerebeke
Intro

a film by Denis van Waerebeke, in co-production with les Films d'Ici, ARTE and RTBF

Mini-foto voor intro: 
Info

a film by Denis van Waerebeke, in co-productie with les Films d'Ici en ARTE, RTBF, with
the support from the Media programme of the European Union, Procirep,
CNC, the region of Poitou-Charentes, Sofica, le centre du cinéma de la
Fédération Wallonie-Bruxelles et de VOO and Universciences.

Alan Turing, a brilliant mathematician and forgotten hero of the Second World War, played a huge part in the Allied victory by breaking the Germans’ codes… before persecution related to his homosexuality drove him to suicide. It’s fairly uncommon for a scientist to have such an influence on the course of history - and then pay such a heavy price for his success! His life, which brings together the history of warfare and the history of ideas in a pretty unique way, also offers an opportunity to discover a littleknown aspect of World War II.

Director

CV BENOIT VAN WAEREBEKE

Wiseband
(2013)
2 films d’animation pour le lancement du site web du même nom
L’Europe des écrivains (2013)
Habillage pour l’émission d’Arte
Crise / Croissance / Concurrence / Travail / Circuit économique (2012)
5 films de 5 minutes pour pour la Cité de l'économie et de la monnaie, production Montage
séquences animées
 pour "Somnolence" (2012)
un documentaire de Maryse Bergonzat, production Quark
Le TGV raconté aux Martiens & Piétons augmentés (2011)
2 court-métrages en animation pour l’exposition Des transports et des Hommes
James, ou Le roman d’un médicament (2010)

court-métrage animé pour l’exposition Contrefaçon production Cargo
films pour Universcience sélectionné à Imagine Science Films 2010
(New York)
Graines de chercheurs (2010)
web-documentaire, production : l’Œil sauvage avec le CNRS et la Cité des sciences
Alphonse contre Crounchymax & Comment nourrir tout le monde (2009)
2 courts-métrages en animation pour l’exposition Bon Appétit, production Montag
finaliste aux Vimeo awards 2010 /// Prix du film éducatif ou scientifique à Annecy 2011
Changer le monde avec le doigt (2009)
court-métrage coécrit avec Jackie Berroyer pour Cut-up (Arte), production Quark
Espèces d’espèces (2008)
documentaire scientifique, 90 min - production Ex-Nihilo / Agat films / France 5 / Arte
grand prix au Festival international du film scientifique de Paris 2008, grand prix au
Science Film Festival Thailand 2009, festival du film de science La Réunion 2008, etc.
Listomania (2007)
pilote pour un magazine de société 2007 production Quark pour Arte (unité documentaire)
Classification systématique du vivant extraterrestre (2006)
12 min. - parodie de films scientifique mélangeant extraits de films et

animation production Cargo pour la soirée « Cosmic Connexion » (Arte)
Karambolage (2003 - 2004)
une dizaine de sujets en animation pour l’émission d’Arte
Archimède (2003 - 2004)
collaboration régulière à l’émission scientifique d’Arte réalisation d’une rubrique quasi-hedomadaire en animation
Cyberculture (1996-1999)
collaboration
régulière au magazine de Canal + réalisation de numéro spéciaux,
notamment « Simulateurs ! » et « 25 ans de jeux vidéo »
Clips (1993-1998)
(Les Innocents, Vladtronic...) & spots publicitaires (Volkswagen...) production Le Village et Gédéon
La saga des Nobel (1997)
conception graphique de la série (13 x 26 minutes) & réalisation de 2 films
production Guilgamesh pour la Cinquième
Extérieurs nuits (1993-1994)
collaboration régulière à l’émission de cinéma de FRANCE 3, production Flachfilm
Le bal des casse-pieds (1993)
générique pour le film de Yves Robert
L’œil du cyclone - Overgame (1993)
documentaire / création autour des jeux vidéo, production Le Village pour Canal +
Dynamo (1992)
sujets en banc titre et animation par ordinateur pour le magazine de La Sept Production Téléma / La Sept
Le Grand Marteau Show (1988)
jeu télé parodique, production Ex-Nihilo pour Vidéo Plaisir (CANAL +)
prix de la première oeuvre du GREC, mérite spécial au Tokyo Video Festival

( ... )

Inside

Marc Schmidt
Intro

a film by Marc Schmidt

In co-production with seriousFilm, supported by the Netherlands Film Fund and Flanders Audiovisual Fund.

Mini-foto voor intro: 
Info

a film by Marc Schmidt, In co-production with seriousFilm, supported by the Netherlands Film Fund and Flanders Audiovisual Fund

How can a human being experience time when the contact with the outsider world is fading away? An experimental documentary on isalation at old age.

Director

 

Marc Schmidt (1970) works as an independent director and location sound mixer of documentary films. After studies in filmtheory (Utrecht University) and media arts (Tilburg Art Academy), he initially worked as a sound engineer and video editor on a variety of film projects. He also directed a few short fiction films. But directing documentaries raised his interest, and gradually became his main occupation.

The role of social codes in our lifes is a recurrent theme in his work. Among his films are Schoolyard, a conceptual documentary about a schoolyard, filmed from his balcony and Bidcatcher, a visual impression of an auction, which won the prize for best documentary at the Tampere Filmfestival. Currently he is developing The Chimpanzee Complex, about the social process among traumatized chimpanzees.

Matthew’s Laws is a portrait of Marc Schmidt’s school friend Matthew and is so far his most personal film.

 

Marc Schmidt (1970) works as an independent director and location sound mixer of documentary films. After studies in filmtheory (Utrecht University) and media arts (Tilburg Art Academy), he initially worked as a sound engineer and video editor on a variety of film projects. He also directed a few short fiction films. But directing documentaries raised his interest, and gradually became his main occupation.
The role of social codes in our lifes is a recurrent theme in his work. Among his films are Schoolyard, a conceptual documentary about a schoolyard, filmed from his balcony and Bidcatcher, a visual impression of an auction, which won the prize for best documentary at the Tampere Filmfestival. Currently he is developing The Chimpanzee Complex, about the social process among traumatized chimpanzees.
Matthew’s Laws is a portrait of Marc Schmidt’s school friend Matthew and is so far his most personal film.

 

 

Awards / Festivals

Netherlands Film Festival in 2014 - Dutch Documentary Competition

Presskit
( ... )

The only son

Simonka De Jong
Intro

a film by Simonka de Jong

in co-production with IDtv-docs, the Dutch Buddhist Broadcast company, with support from the Dutch film Fund, The Dutch Media-fund, the Dutch coBo-Fund, the Flanders Audiovisual Fund.

Mini-foto voor intro: 
Info

a film by Simonka de Jong, in co-production with IDtv-docs, De Dutch Buddhist Broadcast company, with support from the Dutch film Fund, The Dutch Media-fund, the Dutch
coBo-Fund, the Flanders Audiovisual Fund.


The balance within a Tibetan family spread over several continents comes under strain when son Pema is forced to marry a girl from his native village.

Credits

Written & Directed by Simonka de Jong
camera Wiro Felix
sound recordist Rik Meier
edited by Menno Boerema
original music by Hans Helewaut
sound mix Nils Fauth

Trailer
Awards / Festivals

World première at IDFA, Amsterdam, The netherlands, 2012
official selection Hot Docs, Toronto, 2013
Documentary Edge Festival, New Zeeland, 2013

( ... )

Dreamcatchers

Cédric Bourgeois & Xavier Séron
Intro

a film by Cédric Bourgeois & Xavier Séron

In co-production with Novak Prod and RTBF, with the support from the Flanders Audovisual Fund, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, and CBA.

Mini-foto voor intro: 
Info

a film by Cédric Bourgeois & Xavier Séron, in co-production with Novak Prod and RTBF, with the support from the Flanders Audovisual Fund le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, and CBA.

A group of trainee wrestlers spurred on by the energy of Salvatore Bellomo (age 60) trains relentlessly in the back room of a café in the Borinage district (former mining region in Belgium). Tarzan, the Gigolo, Andynamite, Priscilla, La Rage, Eddie Dark... they all dream of becoming professional wrestlers, like their teacher. Salvatore fought with top wrestlers for more than 30 years, particularly within the prestigious WWF.

Today, he has decided to bring his students to the U.S to follow the traces of his past. Waiting for the big day, they live out their passion together, sometimes taking foolish risks to satisfy the local audience and lay out their future.

Director

Xavier Séron

Filmmaker and scriptwriter, Xavier Seron was born in Brussels in 1975. After having studied law, he entered the Institut des Arts de Diffusion (High School of Art) in 2001. In 2005, Rien d’insoluble (Nothing Insoluble), his end of studies film, won many awards and was selected in more than fifty festivals around the world (among which the Venice Film Festival). In 2007 he wrote and directed, with Christophe Hermans, a fiction short film called Le Crabe (The Crab). The film was selected at the Premiers Plans Festival in Angers (France) and won various awards, including Best Film Prize at the Namur International Festival of French-Speaking Films (Belgium) as well as at the Tehran International Short Film Festival. In 2008, he collaborated in the writing of the documentary feature film Les Parents de Christophe Hermans (Christophe Herman’s parents) and co-wrote En compagnie de la poussière (Together with Dust), a short film from Jacques Molitor (selected at the Locarno festival). For Bouli Lanners he directed, with the help of the actor Jean-Jacques Rausin, L’Eldorado selon Jean-Jacques (Eldorado according to Jean-Jacques), the making-of of the film Eldorado. In 2010, he created an ethological and ethylic short film with Meryl Fortunat-Rossi called Mauvaise lune (Bad Moon). At the Brussels Short Film Festival, the film won the Audience award and the Best Actor award (for Jean-Jacques Rausin). Currently, Xavier is working on Je me tue à le dire (I’m killing myself telling it), his first fiction feature film, and Dreamcatchers, a documentary about Belgian wrestlers.

Cedric Bourgeois

Born in 1983, Cedric Bourgeois left France to settle in Brussels right after his Broadcasting HNC with an editing specialty in Bayonne. In 2008, he directed and self produced his first short film Il n’y a pas d’ailleurs (There is no somewhere else), which was selected in the official not-in-competition selection of the Amiens International Film Festival (2009) and in the official selection of the Liège International Detective Film Festival (2010). In 2009, he continued with another self-production, the fiction video-clip Littles Ones, which was among the official selection in the video-clip category of the Namur International Film Festival (2009) as well as the official selection of Fantasporto (2010). Since 2009 he has been directing (filming and editing) DVD bonuses of short films of the Critic’s Week in Cannes. Dreamcatchers is his first documentary.

( ... )