Released

4 Elements

Jiska Rickels
Intro

een documentaire film van Jiska Rickels

Een Fu Works productie in coproductie met NPS, Nederlands Film Fonds, YLE, Off World en Canvas. Openingsfilm IDFA December 2006.

Mini-foto voor intro: 
Info

Geregisseerd door Jiska Rickels, een Fu Works productie in coproductie met NPS, Nederlands Film Fonds, YLE, Off World en Canvas. Openingsfilm IDFA December 2006.

Deze documentaire draait om de confrontatie van de mens met de vier oerelementen. Untertage symbool voor aarde, verhaalt het harde bestaan en de kameraadschap van mijnwerkers op 1200m diepte. 167° West oftewel Water handelt over het korte visseizoen van de kingcrabvissers op de Alaskaanse Beringzee.  In Smokejumpers (Vuur) zien we de nooit geziene confrontatie die een groep Russische brandweermannen aangaan tegen de allesverwoestende bosbranden in Siberië. In Lucht, volgen we de droom van de mens om ook de ruimte te beheersen.

Credits

WRITTEN & DIRECTED BY JISKA RICKELS

DIRECTOR OF PHOTOGRAPHY MARTIJN VAN BROEKHUIZEN
ORIGINAL MUSIC BY HORST RICKELS
SOUND ENGINEER JILLIS MOLENAAR 
EDITOR KRISTIAN CLAAS 
SOUND DESIGN TOM BIJNEN
COMMISSIONING EDITOR CEES VAN EDE
PRODUCED BY SAN FU MALTA (FU WORKS)

Director

C.V. Regisseur Jiska Rickels & Filmografie

Jiska Rickels (1977) studeerde regie-documentaire aan  de Nederlandse Film en Televisie Academie te Amsterdam. Voordat ze aan haar studie begon trad ze meerdere jaren op als klankperformer in muziektheaterproducties voor nieuwe muziek, waaronder PLAZA FUTURA, MAGMA SANG, HYMNEN AN DIE NACHT en  DE BAZUINEN VAN JERICHO. De muziektheater producties werden opgevoerd op verschillende Audio Art Festivals voor nieuwe muziek in Europa.
Na haar derde jaar op de academie studeerde ze gedurende twee jaar aan de Hochschule fur Fernsehen und Film in München als studente van Prof.Dr.Schreyer.
Hier realiseerde ze de HIMMELFILM i.s.m. Sanne Kurz.  
Ook werkte ze mee aan verschillende projecten waaronder de voor een oscar genomineerde documentaire THE STORY OF THE WEEPING KAMEL die in Mongolie werd opgenomen. In 2003 studeerde ze af aan de Filmacademie met de documentaire UNTERTAGE.
Vanaf 2004 werkzaam aan het VIERLUIK. Waarvan het hoofdstuk WATER afgelopen oktober gedraaid is en het hoofdstuk VUUR  afgelopen zomer.


2004   Electriek  NPS Kort! Fictie / 35mm / 9 min.

Een 85-jarige boerin in de Ardennen heeft haar hele leven zonder elektriciteit geleefd. Als haar huis als laatste in België toch stroom krijgt, laat ze weten daar niets aan te hebben omdat ze toch geen apparaten heeft om er op aan te sluiten. Vervolgens wordt ze door de loale bevolking bedolven onder de elektrische apparaten.


2004   Himmelfilm    Filmacademie München / documentaire / S35mm / 20 min.

Hoe zag de hemel eruit toen we jong waren? De meeste mensen kijken uit het raam, dromen en zoeken tussen de hoge gebouwen naar een stuk hemel. Voor de film zijn klanken en stemmen uit de hele wereld verzameld. Herinneringen aan hun kindertijd, hun thuis, hun hemel. Iedereen heft zijn eigen ‘kindertijd-hemel’. De eigen herinneringen, vergeten hoeken, gaten in het kind-zijn verbleken als oude kleurenfoto’s uit vervlogen tijden.
Is de hemel overal hetzelfde? De hemel, die er altijd is?

2003   Untertage    Eindexamenfilm documentaire / 16mm / 25 min.
Een impressionistische documentaire, die een dag toont uit het leven van twee      mijnwerkers in een van de laatste steenkolenmijnen van Duitsland.


2002   Götterdämmerung     Experimenteel / 16mm / 17 min.
Experimentele film over een man die een reis maakt door een futuristisch, industrieel landschap. Hier hebben grote machines de rol van de goden overgenomen. Een korte film over de zoektocht naar de oorsprong van de mensheid.

Awards / Festivals

grand judy award Trento Film Festival, 2008, Italie

Official opening film International Documentary Festival Amsterdam, 2006, Pays-Bas

Best Photography award Chicago International Film Festival, 2007, Etats-Unies

DDG Award Nederland (Dutch Directors Guild)

Christal Film Nederlands Film Festival, 2007, Pays-Bas

Grand Price Trento Film Festival, 2007, Italie

Mention spécial International Environmental Film Festival Ecocinema, 2008,  la Grecque

selection officielle Femina Film Festival, Rio de Janeiro, 2007, le Brazil
selection officielle Film Festival Athene, 2007, la Grecque
selection officielle Mar Del Plata Film Fest, 2007, Brazil
selection officielle Seattle International Film Festival, 2007, US
selection officielle Festival International de Ciné en Guadalajara, 2007, Mexique
selection officielle Trento Film Festival (Grand Price), 2007, Italie
selection officielle International Festival of New Film Split, 2007, Coratie
selection officielle Architectuur Film Festival Rotterdam, 2007, Pays-Bas
selection officielle Karlovy Vary International Film Festival, 2007, République Tchèque
selection officielle B-side Festival Genius Hot Doc’s, 2007, Canada
selection officielle Open Doek Festival Turnhout, 2007, Belgique
selection officielle Madcat Women’s International Film Festival, 2007, Californie, Etats-Unies
selection officielle International Environmental Film Festival Ecocinema, 2008
selection officielle Big Sky Documentary Festival, Missoula, 2008, Montana Etats-Unies
selection officielle Rodos International Films and Visual Arts Festival, Rodos, 2007, Greece
selection officielle Talinn Black Nights Film Festival, Talinn, 2007, Estonie
selection officielle Iran International Documentary Film Festival, Teheran,2007, Iran
selection officielle Film Festival of Bangkok, 2007, Thailande

Diffusé par NPS, VRT-CANVAS

Distributeur/vendeur:    A-Film

( ... )

Tussen Hemel en aarde

Frank van den Engel & Masha Novikova
Intro

geregisseerd door Frank van den Engel en Masha Novikova

in coproductie met Zeppers Film & TV, IKON, met steun van het VAF, released in januari 2007..

Mini-foto voor intro: 
Info

geregisseerd door Frank van den Engel en Masha Novikova, in coproductie met Zeppers Film & TV, IKON, met steun van het VAF, released in januari 2007.

Langs de oude Zijderoute was het circus de enige bron van vermaak tijdens een maandenlange reis van Europa naar China. In het inmiddels dictatoriale Oezbekistan leeft de circuscultuur nog als in de dagen van Dzjenghis Khan en aan de acts is niet veel veranderd.
Twee bevriende circusartiesten moeten een principiële keuze maken tussen het voortzetten van de oude circustradities of een politiek actief bestaan. De verschillende keuzes die ze maken zet de vriendschap onder zware druk.


Als kind verruilden de Oezbeekse circusartiesten Achat en Tursun Ali hun geboortedorp voor een leven in het circus. Ze leerden samen het vak, specialiseerden zich in jongleren met gewichten en begonnen ieder een eigen familiecircus. Tegenwoordig zijn ze rond de zestig en treden allebei nog op in de straten van Oezbekistan. Tot hun grote spijt zijn ze het echter al geruime tijd fundamenteel met elkaar oneens – niet over circuszaken, maar over politiek .
Uit onvrede over het dictatoriale Sovjetbestuur in Oezbekistan, sloten Achat en Tursun Ali zich in de jaren tachtig aan bij de oppositiepartij ERK. Deze politieke betrokkenheid bracht ze dichter bij elkaar, maar zou hen uiteindelijk uit elkaar drijven. Toen in 1991 de deelrepubliek onafhankelijk werd, veranderde er weinig. Binnen een jaar na het vertrek van de Russen verboden de nieuwe machthebbers alle andere politieke partijen, waaronder de ERK. De ene dictatuur had de andere opgevolgd.
Kort daarop verdronk onder mysterieuze omstandigheden een van de zonen van Tursun Ali. Sindsdien heeft hij zijn buik vol van alles wat met politiek te maken heeft. ‘Ik wil de circustraditie in leven houden’, verzucht de imposante circusartiest. ‘Daarvoor is vrede nodig. Achat moet dat nog inzien’ Breed lachend slingert hij even later ijzeren gewichten van 32 kilo per stuk door de lucht.
In tegenstelling tot zijn jeugdvriend blijft Achat het als mensenrechtenactivist opnemen tegen de autoriteiten. De risico’s neemt hij voor lief, ondanks dat de geheime dienst hem al eens twee jaar opsloot en zijn vrouw en kinderen op straat heeft gezet. ‘Hoe kan ik me alleen met het circus bezig houden als ik om me heen zie wat er gebeurt?


DIRECTORS STATEMENT


Na lezing van het boek JIHAD van Yale professor AHMED RASHID ben ik geïnteresseerd geraakt in de situatie in
Centraal-Azie. Na ruim 70 jaar overheersing door de Russen kwam de onafhankelijkheid in 1992 als een bevrijding en de mensen voelden dat er nieuwe kansen lagen op een beter bestaan. Het sovjetbeleid impliceerde gesloten grenzen, verplichte katoenteelt, herplaatsing van hele bevolkingsgroepen en de bevolking moest haar religie illegaal praktiseren. Vanaf 1992 zou alles anders worden, maar de “democratisch
gekozen” president Islam Karimov had andere plannen. Weliswaar werd de beleving van de godsdienst vrijgegeven maar economisch werd de staat helemaal ingericht op het vergroten van de welvaart van de president en zijn kliek. En tegenspraak werd niet geduld. Oppositiepartijen en de vrije pers werden al in 1993 verboden. De bevolking was terug bij af,
de machthebbers waren dezelfde mensen als voorheen maar nu noemden ze zich democraten.
Ik vroeg mij af hoe de bevolking hier op had gereageerd en hoe zij denken over de toekomst. Ik wilde kijken naar de mogelijkheden om een documentaire film te maken over een groep mensen wiens lotgevallen illustratief zouden zijn voor de bevolking van Oezbekistan.
Hierover raakte ik in gesprek met Masja Novikova, een Russische die al weer bijna een decennium in Amsterdam woont. Zij was ook nog nooit in Oezbekistan geweest maar ze was zeer geïnteresseerd om erheen te gaan voor de research voor een mogelijke film. De met haar bevriende Russische fotograaf Oleg Klimov heeft haar op deze reis begeleid. Op deze reis heeft zij het eerste contact gelegd met de hoofdpersonen van onze film, de twee bevriende circusartiesten.
Uiteindelijk staan deze mannen met hun individuele geschiedenissen voor ons symbool voor de dilemma’s waarmee de mensen in dit land permanent te maken hebben.

Frank van den Engel

Credits

REGIE
Frank van den Engel & Masha Novikova
SCENARIO
Frank van den Engel
CAMERA & LICHT
Melle van Essen
GELUID Pieter Guyt
MONTAGE
Stefan Kamp
ORIGINELE MUZIEK
Hans Helewaut
PRODUCENTEN:
Jorinde Sorée, Willemijn Cerutti,
Eric Goossens, Frederik Nicolai

Director

DIRECTORS STATEMENT - Na lezing van het boek JIHAD van Yale professor AHMED RASHID ben ik geïnteresseerd geraakt in de situatie in Centraal-Azie. Na ruim 70 jaar overheersing door de Russen kwam de onafhankelijkheid in 1992 als een bevrijding en de mensen voelden dat er nieuwe kansen lagen op een beter bestaan. Het sovjetbeleid impliceerde gesloten grenzen, verplichte katoenteelt, herplaatsing van hele bevolkingsgroepen en de bevolking moest haar religie illegaal praktiseren. Vanaf 1992 zou alles anders worden, maar de “democratisch gekozen” president Islam Karimov had andere plannen. Weliswaar werd de beleving van de godsdienst vrijgegeven maar economisch werd de staat helemaal ingericht op het vergroten van de welvaart van de president en zijn kliek. En tegenspraak werd niet geduld. Oppositiepartijen en de vrije pers werden al in 1993 verboden. De bevolking was terug bij af, de machthebbers waren dezelfde mensen als voorheen maar nu noemden ze zich democraten.
Ik vroeg mij af hoe de bevolking hier op had gereageerd en hoe zij denken over de toekomst. Ik wilde kijken naar de mogelijkheden om een documentaire film te maken over een groep mensen wiens lotgevallen illustratief zouden zijn voor de bevolking van Oezbekistan.
Hierover raakte ik in gesprek met Masja Novikova, een Russische die al weer bijna een decennium in Amsterdam woont. Zij was ook nog nooit in Oezbekistan geweest maar ze was zeer geïnteresseerd om erheen te gaan voor de research voor een mogelijke film. De met haar bevriende Russische fotograaf Oleg Klimov heeft haar op deze reis begeleid. Op deze reis heeft zij het eerste contact gelegd met de hoofdpersonen van onze film, de twee bevriende circusartiesten. Uiteindelijk staan deze mannen met hun individuele geschiedenissen voor ons symbool voor de dilemma’s waarmee de mensen in dit land permanent te maken hebben.

Frank van den Engel

Awards / Festivals

Première Mondial à Rotterdam Film Festival, Pays-bas
Sélection officielle Tribeca International Film Festival, New York, USA
Sélection officielle Golden Apricot, l'Armenie
Sélection officielle Official selection Melbourne International Filmfestival, Australie
Sélection officielle Official selection Louis Vuitton Hawaii International Film Festival, USA
Sélection officielle Vancouver International Film Festival, Canada
Sélection officielle Sevilla Festival de Cine, Espagne
Sélection officielle 1001 Belgesel Film Festival, Turquie
Sélection officielle Official selection Forumdoc.bh, Brazil
Sélection officielle Official selection Watch Docs Festival, Pologne
Sélection officielleOne World IFF, Tcechie
Sélection officielle FIAAP  International Film Festival of Performing Arts, Portugal
International Jury - Documentary Prize of the Oficial Selection  
University Jury - Documentary Prize

Sélection officielle Taiwan International Documentary Festival, Taiwan
Sélection officielle, Document 6 International Human Rights Documentary Film Festival

Presskit
( ... )

Paul Dujardin, de Lange Mars

Manu Riche
Intro

een documentaire film van Manu Riche

(uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met VRT-Canvas, RTBF, ARTE Belgique, met steun van het VAF.

Mini-foto voor intro: 
Info

Een film van Manu Riche, in coproductie met VRT-CANVAS, RTBF en Arte Belgique met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Paul Dujardin, directeur generaal van het Paleis van Schone kunsten (Bozar) geeft ons een blik achter die 'schone kunsten'. Ook de wereld van de kunsten is een globaal gegeven geworden, en Paul Dujardin weet als geen ander de kunst als middel te hanteren om de culturele en politieke wereld in binnen- en buitenland te bespelen. Dujardin neemt ons mee naar de Verboden Stad in Peking, het geheim van de hedendaagse schone kunsten...

In de documentaire film PAUL DUJARDIN, DE LANGE MARS, gunnen Paul Dujardin, directeur generaal van het Paleis van Schone kunsten (Bozar) te Brussel, en Luc Tuymans, één der titanen van de schilderkunst,  ons als geen ander een blik achter de fascinerende en ongekende wereld van de 'schone kunsten'.
Met hen zien we dat ook de wereld van de kunsten een mondiaal gegeven is geworden, en meer en meer een invloedrijke rol speelt in de zakelijke en politieke wereld in binnen- en buitenland.

Manu Riche volgde Paul Dujardin meer dan een jaar in zijn voetsporen, tijdens de intense en moeizame ontwikkeling van een grootschalig cultureel samenwerkingsproject tussen België en China.

Credits

MET PAUL DUJARDIN
LUC TUYMANS, Ai WEIWEI


SCENARIO & REGIE MANU RICHE

CAMERA DIDIER HILL-DERIVE, RENAAT LAMBEETS,
JEAN-FRANÇOIS BOUCHER

GELUID DAN VAN BEVER, LUC CUVEELE
MARC ENGELS, BART MAES

MONTAGE MICHELE HUBINON
MIXAGE YVES DE MEY

Press

LE SOIR - 27/10/2009

L’art de diriger les « bozarts »
WYNANTS,JEAN-MARIE


Arte Belgique « La longue marche de Paul Dujardin »: passionnant et édifiant

Apriori, suivre durant plus d’un an Paul Dujardin, directeur général du Palais des
beaux-arts dans la préparation d’une grande exposition d’art contemporain chinois,
aurait pu donner naissance à un documentaire sympathiquement rasoir.
Ce qu’a réussi Manu Riche est pourtant tout autre chose. D’une part, parce que Paul
Dujardin est un sacré personnage, passant avec la même énergie de l’organisation des
ventes de tickets à une rencontre à Pékin avec le gratin de l’art chinois et de la bonne
société belge. Increvable, il est partout, à l’œil sur tout et entraîne ses troupes avec la
foi et l’impatience d’un croisé de la culture.
Mais la vraie réussite du film vient du fait que Manu Riche a su se faire oublier et le
suivre en toutes circonstances ; négociation sur un titre d’expo pas du tout innocent,
discussion avec Etienne Davignon, président de son conseil d’administration (grand
moment de réalisme et de drôlerie), réunion d’équipe sans faux-semblants, petite joute
oratoire avec Karel De Gucht...
Homme politique (au sens premier du terme), fin négociateur, gestionnaire intraitable,
Dujardin nous entraîne dans son sillage et nous fait découvrir la face cachée du monde
de l’art. Au centre de tout cela, la préparation de l’exposition State of things vient jeter
quelques pavés dans la mare d’Europalia.china.
D’une négociation à Pékin avec un officiel expliquant qu’aucun des diplomates
européens qu’il a interrogés n’a jamais entendu parler d’Europalia à une réunion
houleuse avec l’équipe belge du festival, le film montre d’incroyables rapports de
force. Derrière les discours lénifiants, les coups sont rudes et la colère explose dès que
l’on se retrouve en petit comité. Edifiant.
« Quai des Belges : La longue marche de Paul Dujardin », Arte Belgique, 23 h.
Rediffusion sur la Deux le 1er novembre.

Director

MANU RICHE

Filmmaker. Geboren in Hasselt in 1964.


Voor het magazine Strip Tease RTBF:

CONVERSATIONS: 1989 – 13 minuten in 16 mm. Het verhaal van twee dames in een Brussels café (de ene pakt de tram 81 en de ander de 26). Geselecteerd voor het filmfestival van San Sebastian.

LA PÊCHE: 1990 – 13 minuten in 16 mm. Het verhaal van een showroom en de autoverkoper die droomt van vissen…

LES AVENTURES DE LA FAMILLE DE BECKER: 1991 – 15 minuten in 16 mm. Het verhaal van een corridor en de gelukkige familie die erin overleeft...

ETAT FORT CIVIL: 1992 – 15 minuten in 16 mm. Het verhaal van het kantoor van de burgerlijke stand in 1000 Brussel.

documentaires:

THE FLEMISH CULTURAL LANDSCAPE IN SEVEN EPISODES: (RTBF) 1992 – 52 minuten in 16 mm. Het Vlaamse culturele landschap in 7 afleveringen. Een blik op het culturele leven in Vlaanderen met Wim Vandekeybus, Paul Goosens, Paul Bottelberghs, …

ANVERS93: (RTBF/FR3/WDR) 1993 - 40 minuten in 16 mm. Een culturele hoofdstad ?

DE MISANTROOP: (KVS/VRT) 1994 – 52 minuten in 16 mm. Een televisie essay over de theaterregie van Franz Marijnen.

BRUSSELS 25 NOVEMBRE: (VRT) 1996 – 52 minuten in super 8/betacam. Het verhaal van een faits-divers.

THE BALCK STAR (NPS/VRT/RTBF/Vlaams filmfonds) 1998 – 52 minuten in super 16. Het verhaal van een jonge Nigeriaanse voetballer in Belgenland geselecteerd voor INPUT 98 en IDFA 98.

WELCOME TO MY WORLD: 2000 (VPRO/RTBF/Vlaams filmfonds) – 80 minuten in super 16. Het verhaal van Pol Debaeremaker, sponsor coach, van een klein wielerteam in Vlaanderen. Geselecteerd voor het IDFA.

BAUDOUIN I/ BOUDEWIJN 1: 2001 (FR3/RTBF) – 52 minuten in Beta Digi. Het verhaal van Koning Boudewijn verteld door hemzelf.

L’HOMME QUI N’ÉTAIT PAS MAIGRET: 2002/3 (France2-TSR-RTBF) - 50 minuten in betadigi/16mm. De uitvinding van het personage Simenon.

DE POLITICUS: 52 min HD: Spa – voorzitter Steve Stevaert voor de reeks Hoge Bomen I. (VRT/canvas, VAF)

DE PRESIDENT: 52 min in HD: De voorzitter van voetbalclub Brussels. Voor de reeks Hoge Bomen I. (VRT canvas, VAF)

DE KOOPMAN: 52 min in HD: Katoennatie Fernand Huts. Voor de reeks Hoge Bomen I (VRT canvas, VAF)

PAUL DUJARDIN, DE LANGE MARS: 80’ en 52’ in HD (VAF, RTBF,ARTE Belgique, VRT canvas): Paul Dujardin, direkteur van ‘Het Paleis van Schone Kunsten’.

GHISLAIN LIABRT BOOMHAKKER: 55’: in HD (VAF, VRTcanvas, Comm.française, Simple Production) G. Libart exporteert bomen naar China via Congo...

PORTRAIT OF A YOUNG MAN AS AN ARTIST: (VAF/Riche/filmnatie) in co-regie met Renaat Lambeets (camera) het portret van Tom Barman, frontman van de groep Deus. Release op festival van Gent in oktober 2009 

Trailer
Presskit
( ... )

Monseigneur Léonard

Mieke Struyve
Intro

een documentaire film van Mieke Struyve

(uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met Canvas, Riche, Riche
& Riche met steun van het VAF.

Mini-foto voor intro: 
Info

(uit de reeks HOGE BOMEN II) een film van Mieke Struyve in coproductie met Canvas, Riche, Riche & Riche, met steun van het VAF.



Monseigneur Léonard is de bisschop van Namen. We kennen hem vooral als de mogelijke opvolger van Kardinaal Danneels en voorstander van radicale standpunten over onder meer het homohuwelijk en de euthanasiewet. In het liberale Vlaanderen kan Leonard op niet zoveel sympathie rekenen, en ook in Wallonië krijgt hij kritiek, maar in de documentaire zien we hoe Monseigneur Léonard onverstoorbaar is tijdens zijn missie om de ongelovigen te bekeren. De regisseuse heeft gedurende een jaar Leonard gevolgd tijdens deze missie. Als een bezetene reist hij rond op zoek naar nieuwe gelovigen. Het feit dat het katholieke geloof in België al jaren op de terugweg is, schrikt hem niet af. In Afrika kent het katholieke geloof net een opgang en een bisschop als Leonard wordt er als een paus onthaald. Dat steunt hem in zijn overtuiging en in zijn eigen bisdom gaat Leonard als een bezetene van deur tot deur om zijn geloof te verkondigen.

Credits

MET MONSEIGNEUR LEONARD

SCENARIO & REGIE MIEKE STRUYVE

CAMERA JEAN FRANÇOIS BOUCHER, RENAAT LAMBEETS

GELUID DAN VAN BEVER
MONTAGE GEOFFORY LE GRELLE, MATYAS VERESS
MIXAGE YVES DEMEY

Director

Mieke Struyve (1979) woont in Brussel.

Documentaires:
• Monseigneur Leonard
Regie auteursdocumentaire, 52min op HD, voor de reeks !Hoge Bomen"
productie: Canvas, OffWorld, Riche&Riche, VAF
• Waregem Koerse, de paardenkoers (2005)
Regie auteursdocumentaire, 52min op Dvcam, voor de reeks !Hoge Bomen"
productie: Canvas, Off World, Vivifilm, Riche&Riche, VAF
• The Blessed House: The Myriam Fuks Story (2004)
Research en productie-assistentie voor de opnames in België,
productie: Periscope Productions/Danaproductions (Israel)
• White King, Red Rubber, Black Death (2002)
Research en productie-assistentie, productie: Periscope Productions/BBC
• Tintin et moi (2002)
Archiefresearch, productie: Periscope Productions
• Opa zit op de stopnaald (2001)
Regie korte documentaire, productie: RITS

Trailer
Presskit
( ... )

LA TERRE AMOUREUSE

Manu Bonmariage
Intro

een documentaire film van Manu Bonmariage

in co-productie met RTBF, amet steun van le centre du cinéma de la
communauté française de la Belgique en het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Manu Bonmariage in co-productie met RTBF, amet steun van le centre du cinéma de la
communauté française de la Belgique en het Vlaams Audiovisueel Fonds.


Een groot liefdesverhaal tussen de boer en zijn akker. Is boer worden een roeping? En hoeveel liefde heeft de boer nodig om die roeping te volbrengen? Vier boerenverhalen leiden ons doorheen de vier seizoenen op zoek naar de ware ziel van het boerenleven.

Press

Interview with Manu Bonmariage

Le Soir - 8 novembre 2012

Manu Bonmariage nous plonge dans la vie des fermiers

Le réalisateur a suivi le quotidien d'agriculteurs près de Stavelot. Les fermiers y évoquent leur vie, avec ses joies et ses difficultés.

« Je me situe davantage dans l’anthropologie, le côté humain… Je suis intéressé par le rapport immédiat avec les gens. Il y a beaucoup d’humour aussi », déclare le réalisateur Manu Bonmariage. © Iota Production.
Les Thonus, les Lambotte, les Neuville, les Foguenne… Ils respirent la terre, ces noms de famille. Des générations d’agriculteurs, du côté de l’Ardenne liégeoise. Dans la région de Stavelot, pour être précis. Rien n’y aurait changé, s’ils avaient été des producteurs de lait en terre luxembourgeoise, sur les plateaux et dans les vallées de l’Ardenne. La passion y est la même. Les caractères y sont aussi bien trempés. Durant un an, le réalisateur Manu Bonmariage a suivi ces familles. Son approche, caméra à l’épaule, débouche sur un film, intitulé La Terre amoureuse.

Du cinéma direct
Manu Bonmariage s’est plongé dans le quotidien de ces agriculteurs. Un film tourné à la manière de Strip-Tease : « Une forme de cinéma direct », précise-t-il. Cette terre ardennaise, il la connaît bien. « J’allais manger mes tartines avec les fermiers, quand j’étais petit. Même si j’ai fait le tour du monde avec ma caméra, je n’avais jamais regardé de plus près ce pays de mon enfance. Cette intrigue, à 71 ans, me trottait dans la tête. Avant vous aviez des fermes partout, dans les villages. Aujourd’hui, il en reste parfois trois ou quatre… Et puis, les fermes où l’homme, la femme et la famille travaillent encore ensemble sont de moins en moins nombreuses », constate-t-il.

La profession enchaîne les coups durs et les crises, dont celle du lait, qui a récemment marqué les esprits. « Dans le film, j’ai voulu un échantillon de ce qu’était la vie de familles différentes. Un agriculteur se lance, une autre a choisi la voie de la modernisation, un troisième continue à vivre selon un modèle plus familial… », poursuit le réalisateur. Manu Bonmariage n’analyse pas l’impact des crises et la mutation du monde agricole, même si, à travers des témoignages, la perte de maîtrise des fermiers sur leur production se ressent. « Je me situe davantage dans l’anthropologie, le côté humain… Je suis intéressé par le rapport immédiat avec les gens. Il y a beaucoup d’humour aussi. »

Il sort de cette expérience inquiet « pour l’idéal de ces agriculteurs. La plupart ont bien sûr envie de gagner de l’argent, mais ils n’ont pas envie de perdre ce plaisir d’être dans le vivant. La menace de l’industrialisation du lait fragilisera encore leur vie simple. Comment faire, par exemple, dans cette famille qui vient d’acheter une ferme ? Cela prend aux tripes ! ». Manu Bonmariage a trouvé le titre de son film, La Terre amoureuse, avant de l’avoir tourné. « C’est la première fois de ma vie que cela m’arrive. J’avais une tante qui me chantait que la terre est commune une femme. Quand elle est amoureuse, elle veut être ensemencée. Comment vivre alors cette passion, quand la femme ou la terre s’en va ? », s’interroge-t-il. Les Thonus, les Lambotte, les Neuville et les Foguenne apportent leurs réponses, mêlées d’incertitudes, de joies et de défis, au fil des saisons et des septante-deux minutes du film.

Cinergie.be

Les derniers sioux des Ardennes enchantées
Au moment où les agriculteurs vont batailler sur les marches du Parlement, où Jean-Jacques Andrien se penche avec beauté sur leur vie et les mutations/convulsions du monde moderne, Manu Bonmariage a empoigné lui aussi sa caméra pour aller filmer, dans les Ardennes, quelques familles amoureuses de leurs vaches, accrochées à leur territoire, écrasées par la violence de politiques communes qui leur sont imposées. En quelques visages, en plusieurs paysages, Bonmariage filme avec chaleur un monde très riche, très divers, qui lutte, se débat, se révolte ou fait son bonhomme de chemin, mais des familles qui résistent et avancent, « les derniers paysans des Ardennes profondes », comme une espèce en voie de disparition. Des cowboys solitaires, des hobos isolés, les derniers sioux assiégés par l’économie européenne et sa cavalerie de résolutions. Saisis à la volée et balancée avec vigueur à notre regard.
La terre amoureuse s’ouvre au générique sur ce carton : « Un vrai film ardennais de… ». Tiens, question, ce serait quoi alors un faux film ardennais ? Et d’ailleurs, puisqu’on en parle, qu’est-ce qu’un film ardennais ? La réponse est là, dans l’épaisseur des images, la vivacité de cette caméra, l’énergie qui s’en dégage. Un vrai film ardennais semble être un film qui plonge les deux mains dans le cambouis des emmerdes de paysans, et les deux pieds dans le désir ensorcelant d’une terre amoureuse. Car la terre est amoureuse en Ardennes, paraît-il, elle est comme une femme, disent-ils tous, ou chantent-ils, plutôt, dans leur espèce de rock d’église irrévérencieux et surchauffé, une femme qui veut être ensemencée, une femme pleine de désirs et persévérante quant à ce qu’elle veut, qui ne se laissera pas abandonner. Et Bonmariage de formuler ainsi sa question, leur question : « Mais comment vivre cette passion de la terre quand c’est la terre elle-même qui disparaît ? » Que la possibilité même de l’aimer, d’en vivre, de l’ensemencer, est menacée ?
Manu Bonmariage n’y va pas par quatre chemins. Il ne fait pas de longs plans esthétiques sur la campagne embrumée. Son propos n’est pas là. Caméra au poing, au corps, Bonmariage y va, il est là, levé aux aurores pour prendre le café avec l’un, pour capturer ici la première traite des vaches. Il pose ses questions, n’efface pas sa présence, saisi des mises en scène, des interrogations, des dénuements. Sa caméra est en sillage, elle suit, elle bouscule. Il est là, un corps qui avance dans le réel, qui s’en coltine la pesanteur, la rugosité, la lourdeur, mais aussi la beauté, la joie, les éclats. Dans son refus de toute sorte de bucolique, avec sa musique rock qui vient faire vibrer soir et matin, dans cette caméra chaotique qui tente de saisir des morceaux d’une réalité éparse, Bonmariage véhicule la même énergie qui agite ceux qu’il filme. Et particulièrement cette figure centrale et patriarcale de La terre amoureuse, pivot de toute une famille, Daniel Lambotte, personnalité tonitruante et attachante, chaleureuse et colérique, bulldozer bosseur amoureux des femmes, des vaches et de son exploitation qui fait sa fierté, ses angoisses, ses questions - son beau souci.
Plus que des modes de vie en voie d’extinction, Bonmariage filme des choix de vie qui s’avèrent désormais (et presque malgré eux) plus ou moins radicaux. Pour certains, ces paysans sans enclos, sans étable, qui baladent leurs vaches comme ils l’entendent, c’est presque un nomadisme sur une terre entière qui semble leur appartenir. Pour d’autres, ces vaches qu’ils aiment et qui leur demandent tant de boulot, comment les rentabiliser pour réussir à se battre, à faire face, à tenir tête ? Pour continuer donc. Pour d’autres encore, c’est toute la question de leur vie familiale et amoureuse qui est en jeu, dans l’isolement qu’ils ont choisi et leur dur labeur. Ces hommes humbles ou forts, riches ou plus pauvres, luttent encore, ne serait-ce que parce qu’ils vivent là, toujours, et aspirent, assiégés, éreintés ou insouciants, à continuer, encore. Appétit de vivre, d’amour, d’argent, de chants, de fièvres et de musiques, dans ces Ardennes lointaines, voilà tout ce que le cinéma de Bonmariage vient convoquer à travers ces hommes et ces femmes dont il capte les aspirations et la soif inextinguible de liberté.

( ... )

Little Heaven

Lieven Corthouts
Intro

een documentaire film van Lieven Corthouts

In coproductie met Lichtpunt. Met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds en de Belgische Ontwikkelingssamenwerking (DGOS)

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Lieven Corthouts. In coproductie met Lichtpunt. Met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds en de Belgische Ontwikkelingssamenwerking (DGOS)


ontwikkeld op ESODOC 2010 en de Berlinale Talent Campus 2011

Te midden van de helse drukte van de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba, staat een klein weeshuis met de naam “Little Heaven”. Lydia, één van de weeskinderen, wordt vandaag 13 jaar. Een vrolijke gebeurtenis, want ze mag op deze leeftijd verhuizen naar het andere huis waar in hoofdzaak 'grote' kinderen (teenagers) verblijven. Deze heuglijke dag wordt echter overschaduwd door het schokkende nieuws dat Lydia met HIV besmet is.

De kinderen die worden opgevangen  in het Ethiopische weeshuis “Little Heaven” krijgen op hun dertiende jaar te horen dat ze hiv hebben.
Voor het hoofdpersonage Lydia is dit ongetwijfeld één van de meest emotionele gebeurtenissen van haar leven. Nu begrijpt ze opeens waarom ze een weeskind  is, waarom ze zo vaak ziek is en naar het ziekenhuis moet, waarom de man van haar zus Betty haar niet langer in huis wou,…
Ondanks dit schrijnend nieuws wil Lydia niet bij de pakken blijven zitten. Ze wil leven en kunnen dromen. Daarom hangt ze meteen bij aankomst in het nieuwe huis haar levensmotto boven haar bed: “I want to be happy every day”.

De andere kinderen in het nieuwe weeshuis doen er alles aan om Lydia te ondersteunen. Bij vlagen lijkt het een gewone groep van jonge kinderen: ze gaan naar school, ze ravotten op de binnenplaats van het weeshuis en ze maken plezier op hun stapelbedden.
De kinderen wonen zelfstandig in het weeshuis. Buiten het nemen van hun dagelijkse portie medicijnen, proberen ze hun ziekte zo ver mogelijk uit hun dagelijkse leven te houden. Toch sukkelt Lydia vaak met haar gezondheid en wordt ze tijdens haar vele ziekenhuisbezoeken weer geconfronteerd met haar ziekte. "Soms voel ik me net een apotheek met al die medicijnen die ik moet slikken", verzucht ze. Vanwege haar ziekte kan Lydia ook niet meer dansen, terwijl ze daar zo van houdt.
Het goede nieuws dat de beste leerlingen volgend jaar naar een betere school mogen, doet Lydia volharden. Het is haar grote droom om later professor te worden en ze is meer dan ooit vastberaden om die droom waar te maken.

Regisseur Lieven Corthouts woonde 2 jaar in het weeshuis “Little Heaven” en gaf het verhaal van Lydia een centraal plaats in deze documentaire. De regisseur volgt het met HIV besmette hoofdpersonage Lydia in de aanloop van een belangrijk schoolexamen. Zullen Lydia's cijfers hoog genoeg zijn om toegang te krijgen tot een betere school en  dus voor haar een nieuw lichtpunt zijn in haar moeilijk bestaan?
Via dagboekfragmenten laat Lydia de kijker  toe in haar leven dat pendelt tussen hoop en wanhoop.
Little Heaven is een hard en confronterend verhaal dat dankzij de energie en vitaliteit van de kinderen en hun begeleiders nooit uitzichtloos wordt.

Press

varity.com
The titular orphanage in Addis Ababa, Ethiopia, provides the setting and subject of the quietly affecting docu "Little Heaven." Lieven Corthouts' film concentrates on one girl, Lydia Berhanu, who on her 13th birthday learns that she, like all the children there, is HIV-positive, the camera present to record her shock and tears. Free of exposition, relying solely on voiceover diary entries and close-up observation, the docu traces Berhanu's lively interaction with other kids, calm acceptance of her illness and drive to succeed. Its unwavering focus dispels any lurking sentimentality in this oddly upbeat entry; PBS and cable distribs should take notice.
Corhouts spent two years at the orphanage, capturing the daily rituals of the kids, who infuse their every chore with energy and mischievous joy. Darker emotions, abandonment issues and religious prejudice are effectively handled by warm, empathetic counselors. Although Berhanu is shown apart from the others, as a heart condition prevents her from joining in group games, the other children are drawn to her sweetness, ready responsiveness and unpretentious intelligence. Indeed, her expressive face lingers in the mind long after the film ends.

Movies.com
Another African story, this positively touching documentary follows a 13-year-old Ethiopian girl who has just learned that she was born with HIV and will be moving to a new orphanage (the Little Heaven of the title) for kids her age similarly afflicted with the disease. Anchoring the narrative on young Lydia’s diary, read by the subject as voiceover narration, director Lieven Corthouts keeps the film incredibly upbeat, appropriately paying mind to the girl’s mantra of trying to be happy every day.

With its jazzy soundtrack, rhythmic montages and occasional inclusion of Lydia’s dance moves, Little Heaven reminds me of the recent dreamy musical-tinged documentary Bombay Beach. Yet it’s not so much a fantastical approach to the would-be sorrowful subject matter as it is an inspiring look at a smart, compassionate and courageous kid whose uncanny spirit keeps her going in spite of her misfortune.

The Upcoming
Aware of the manipulation a skilfully edited documentary can have upon an audience, Little Heaven initially caused concern in the nimble reveal of its subject matter: HIV positive children living in an orphanage in Ethiopia.
It instantly churns worry and strife in stomachs; the delicate ground being covered could so very easily slide into an avalanche of mawkish, condescending and idiotic sentimentality. It was with much relief that a short way into Lieven Corthouts’ documentary, it became evident that the film was thankfully by far greater than those incendiary components.
Lydia is told on her thirteenth birthday she was born, as all the other children in the orphanage, hosting the HIV virus. Bursting into tears, the crash landing into the reality of this conversation shakes Lydia, but although instantly served to swallow, it isn’t dwelt upon, coming across as more of an empathetic bridge that she (and the audience) must cross. Lydia, now a teenager, is presented with the possibility of a future in which she has to carve out new friendships, study hard and learn to comprehend her illness – All to create a future for herself.
There is a clear through line in Little Heaven; the intentional humanising of the children along with the functional aspects of spreading the word about the availability of medicine, are shown with an honest transparency, both of which are matched by the director’s commitment and vision to his film. Corthouts spent a number of years with the children, building relationships and gaining trust. As a result, the footage captured in the orphanage is as relaxed and natural as it could be, although it appears occasionally a touch too fluid, raising a questioning eyebrow to possibilities of scripting. Yet further contemplation of this becomes overturned through the very smart editing and shuffling of narratives, which maybe work against the film a touch, making it feel a little too slick at points.
The satisfaction of watching a documentary about such moribund topics being dealt with in such a positive fashion, felt like an invigorating and fresh trajectory. There isn’t a bombardment of bleak images here, rather a humane depiction of the children and their growing pains, both common and unique, which amass into an uplifting and spirited film – Highly recommended.
Verdict: ••••

Director

Lieven Corthouts
 
Date of Birth: 15/01/1975

DOCUMENTARY (FUNDRAISING VIDEO) FOR SIDDHARTA AND YENEGA TESFA
(BOTH ETHIOPIA)  (NGO), NOVEMBER 2009 - FEBRUARY 2010  
Script, camera, editing

SCRIPT, DIRECTOR (CAMERA) AND EDITOR - CGIAR (ILRI) — SEPTEMBER 2008 -
SEPTEMBER 2009  

Documentary on Apiculture in Bure (Amhara), Ethiopia  
Web films (15) for the Gene Bank and Forest Diversity in Addis Ababa  
Documentary about Fodder in Debre Zeit (Oromo), Ethiopia  
 
SCRIPT, DIRECTOR AND CAMERA — OFF WORLD, JANUARY 2007 - FEBRUARY 2009  
Documentary film ‘My Future’  

Funded by Flemish Film Fund and the Belgian Development Cooperation 
 
SCRIPT AND DIRECTOR , SEPTEMBER 2005 - AUGUST 2006  
Reportage film ‘A long distance dream’  

Broadcasted by VRT (Belgium), ZDF (Germany) and the Swiss television

DIRECTING, CAMERA AND SOUND - ENFRENTE ARTE, NOVEMBER 2002 - MAY 2003  
‘The Curo show’, a Belgian rock band is recording a disk in Andalusia, Spain.  
The influences of gypsy flamA kind of making of...

Trailer
Awards / Festivals

World premiere at IDFA (International Documentary Festival Amsterdam) Netherlands, 2011
Special mention at Docville, Leuven, Belgium, 2012
Official selection Movies That Matter, Den haag, Netherlands, 2012
Official selection Opendoek festival, Turnhout, Belgium, 2012
Official selection Planete +Doc Film Festival, Warsaw & Wroclav, Poland, 2012
Official selection Human Rights Watch Film Festival, London (UK) & New York (USA), 2012
Official selection Addis Film Festival, Ethiopia, 2012
Official selection Seoul Human Rights Film Festival, South-Korea, 2012
Official selection L´Alternativa Festival de Cinema Independent de Barcelona, Spain, 2012
Official selection Filmfestival Oostende, Belgium, 2012
Official selection Anthropological Film Festival, Tel Aviv, 2012
Official selection Festroia International Film Festival, Spain, 2012
Official selection Anûû-rû âboro, New Zeeland, 2012
Official selection Millenium Festival, Brussels, Belgium, 2013
Official selection Faito Doc Festival, Monte Faito, Italy, 2014
Official selection Sole Luna Festival, Treviso, Italy, 2014

Theatrical
distributed in Belgium during the Vlaamse Documentaireweken
Theatrical
distributed in the
US and Canada by Human Right Watch. Developed at the Berlinale
Talent Campus, Esodoc and Documentary in Europe.

Supported by the Bertha BRITDOC Connect Fund for distribution in Ethiopia

Presskit
( ... )

RÊVE KAKUDJI

Ibbe Daniëls & Koen Vidal
Intro

EEN FILM VAN IBBE DANIËLS & KOEN VIDAL

een Afrikaanse opera-droom

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Ibbe Daniëls en Koen Vidal, in co-productie met VRT-Canvas, Casa Kafka Pictures, met steun van de Belgische Ontwikkelingssamenwerking DG-D, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de VOO, het Media+ programma van de Europese Unie, het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Serge Kakudji is een Congolese operazanger die zijn ambitieuze droom waarmaakt in West-Europa. We volgen hem in het jaar dat hij afstudeert aan het conservatorium van Parijs waar zijn internationale carrière meer en meer allure begint te krijgen. Kakudji  zingt ‘solo’ in onze blanke operawereld. Dat hij de allereerste is maakt van hem tegen wil en talent een exotisch fenomeen.

Credits

regie IBBE DANIËLS
scenario & interviews KOEN VIDAL
camera THOMAS FADEUX
montage RAF SERNEELS
geluidsmixage NILS FAUTH
geluidsopnames PASCAL BRAECKMAN

Press

De Morgen 6 april 2013 - Ebbenhouten aria’s

‘Ik hoop dat deze documentaire de Afrikaanse jongeren kan motiveren om van hun dromen te leven’, zegt de Congolese operazanger Serge Kakudji over het bijzonder fraaie Rêve Kakudji, vanavond in première in Brussel.

LANDER DEWEER
Net twee minuten ver in Rêve Kakudji als Serge Kakudji, tegelijk brandpunt en lichtstraal van de film, zegt: “Opera kwam in mijn leven als een meteoriet. Toen ik zeven was, zat ik naar de televisie te kijken en zag ik plots een operascène voorbijflitsen. In de expressie van de zangers, het orkest en de figuranten zag ik een enorme passie. Ik was aan het scherm gekleefd en zei tegen mijn ouders: 'Dat is wat ik later wil doen in het leven.’”
Profetische woorden waren het, ondanks vaders oorspronkelijke tegenwind. Twintig is Kakudji intussen en is niet langer Lubumbashi maar Parijs zijn woonplaats. Hij studeert er aan het conservatorium en vervelt steeds meer tot de meteoriet uit zijn jongensdroom: Afrikaanse contratenor met even imposante torso als adelbrieven. Als een optelsom tot triomf lezen die, tot dusver:
Kakudji verwierf als autodidact een plaats in het lokale jeugd- koor, werd ontdekt door het Franse cultureel centrum in Lubumbashi, werkte samen met choreograaf Faustin Linyekula in Kisangani, Wenen en dankzij KVS-leider Jan Goossens ook in Brussel en speelde de rol van Christus in Pitié, een dansvoor- stelling van Alain Platel.
En nu is er dus ook Rêve Kakudji, een documentaire van Ibbe Daniëls en De Morgen-journalist Koen Vidal, die vanavond in de Brusselse KVS zijn première kent.
Zegt Kakudji: “ Ma belle Bruxelles is misschien wel de belangrijkste stad in mijn leven geweest. Ik heb er heel veel goede mensen ontmoet, zoals Alain Platel, Jan Goossens en Stephan Vanfleteren, en heb er mijn leven opnieuw kunnen opbouwen.”

American Dream

Maar, minstens even belangrijk, ook in thuisland Congo dient Rêve Kakudji getoond. Opera naar Afrika brengen en aldus twee diverse werelden verenigen – cultureel, maatschappelijk en muzikaal – , van die droom maakt Kakudji steeds meer werkelijkheid.
Hij zegt: “Ik hoop dat deze docu- mentaire Afrikaanse jongeren kan motiveren en hen kan overtuigen dat ze ooit van hun dromen zullen kunnen leven. Ik besef zeer goed dat ik ook maar een kleine druppel in de zee ben, maar ik kan de anderen stimuleren om hun passie te ontplooien. Opera zit niet in de Afrikaanse cultuur geworteld, maar er groeit in Afrika steeds meer interesse voor klassieke muziek en er zijn ook steeds meer talenten die komen bovendrijven.”
Twee jaar lang nestelden Daniëls en Vidal zich in Kakudji’s spoor. Als een ebbenhouten Kuifje slalomt Kakudji langs lofts en repetitielokalen in Parijs, kippen en kokosnoten in Congo, zacht gejoel in de Teatro Real in Madrid en luid applaus in de wijken van Lubumbashi. Haast achteloos glijdt hij tussen staccato en sostenuto, Mozart en Monteverdi, roots en roeping. Maker Koen Vidal: “Het mocht zeker geen American Dream-verhaal worden, want Serge leeft niet in een sprookje. Gaandeweg is er een kritische maar opbouwende dynamiek tussen ons ontstaan. Geen banale verwondering, maar elkaar een interculturele spiegel voorhouden die elkanders zoek- tocht naar zelfkennis stimuleert.” Erg mooi is de scène waarin de wijdvertakte familie-Kakudji in het ouderlijke huis is samengekomen om zoon Serge, aangekondigd als
‘een ster van de klassieke muziek’, op een Congolees tv-kanaal over zijn leven in het Westen te zien ver- tellen. Wanneer na nauwelijks tien seconden de elektriciteit de geest geeft, is het niet zozeer het spier- witte kaarslicht maar vooral de brede glimlach van moeder en trotse blik van vader die voor opklaring zorgen.

Peetmoeder

Kakudji: “Mijn ouders zijn super- fier. Vroeger noemden ze mij een makelaar van dromen, maar nu wordt mijn droom steeds meer realiteit. Ik ben er nog niet en mijn weg is nog lang, maar nu ik op mijn sterkst ben, wil ik er vol voor gaan. En gelukkig heb ik voldoende men- sen die mij enorm goed steunen.”
Een van die houvasten is Laura Claycomb, een Amerikaanse operazangeres die als peetmoeder optreedt en halverwege Rêve Kakudji zegt: “Misschien moet je een bijkomende job in een super- markt zoeken?”
Zegt Kakudji tot slot: “Dit is een scharniermoment in mijn leven, dat voel ik aan alles. Ca passe ou ça casse. Het is een grote uitdaging om alle vooroordelen te blijven over- winnen, wat niet evident is, en zowel muzikaal als menselijk te blijven evolueren. Maar door deze documentaire zal ik natuurlijk nog meer onder de aandacht komen en zal ik dus nog harder moeten wer- ken om mijn droom waar te maken.”


Flanders I - take 24, Autumn 2012


The seed for Ouverture was planted when counter-tenor Serge Kakudji was asked to record the soundtrack for Futur simple, a short film about young people in the Democratic Republic of the Congo. 'As well as singing we let him dance and gave him a lot of freedom to express himself,' says filmmaker Ibbe Daniëls. The resulting images also found their way into the film. 'He intrigued us.' by Ian Muldell

'That day was really important,' adds journalist Koen vidal, whose book was the inspiration for the short film. 'First of all it was a nice day, with a very good atmosphere. at the same time he had prepared some pieces about children and we heard him singing. and so we started to talk with him.' Kakudji's story was fascinating. here was a young african, only in his twenties, who had fallen in love with opera while listening to cassette tapes as a child. he had come to europe to train as a singer, but remained connected with the congo, with plans to start projects there combining opera with african arts.
'on the one hand it's a small story, in that it's about one person, but on the other it's a big story,' vidal says. it was also an auspicious moment to tell that story. 'he's in a crucial period of his life. i sometimes get the impression that, for him, it is all or nothing.'
daniëls and vidal set out to make a documentary about Kakudji, charting a year of his life. This style of portrait film is not as easy as it sometimes seems. 'you have a kind of script in your head that you cannot reveal to the person you are following, because you don't want to direct them,' Daniëls explains. 'And that was the most difficult thing with this movie: hoping that you've chosen the right moments in his life and that he will be open at the moment when you arrive with the camera.'

football match
The style is on-the-shoulder, but with a redcam to produce a superior image quality. 'We stay very close to serge all the time, with the camera following him through the city,' daniëls says. Each new place − Brussels, Lubumbashi, Paris, Turin, Madrid − is introduced with shots from high above the city. 'This gives some structure to the film. It's as if you fall into the city and can see where he is moving.'
The first part of the journey was to the Congo, where the filmmakers met Kakudji's family and friends. 'His parents are very proud, but they admit that when he was practicing singing opera all the time they were really worried about his future,' vidal recalls. meanwhile the enthusiasm for Kakudji's singing was astonishing. 'The reaction to opera was like a football match!'
in europe they followed his lessons and auditions, culminating in a first professional role, at the Madrid Opera House. Although a confident performer, Kakudji was sometimes less at ease with the camera in europe. 'he wanted to be in control and I was not always allowed to film that desire to control,' daniëls recalls. 'for example, he was not proud of living in a small, expensive room in paris, and talking about that was difficult.'

godmother figure
an important factor in balancing the story was the contribution of american opera singer Laura claycomb, who has become a kind of godmother figure to Kakudji. 'she puts him in his place,' daniëls says. 'We needed that kind of person in the film, because sometimes Serge seems to be dreaming, he thinks he's already made it. she says: "No, you have to finish school and get your grades." And he listens to her.'
The contrast between the dream of becoming an opera singer and the more mundane challenges of leaving home, such as finding an apartment and earning money, is something Vidal and Daniëls wanted to capture in the film. above all, they wanted to avoid suggesting Kakudji was living some sort of fairy tale. 'We don't want to make an "American dream" story,' says Vidal. 'The film doesn't end with him making it. it's an important year for him, but there's still a long way to go.' The filmmakers hope that ouverture (which is still a working title) will also go far, finding an audience at festivals as well as on Tv. They are particularly keen to take it back to the congo. 'it's a different story from those that are usually told 4 about the congo and africa,' vidal says. 'i think it is opening up something between europe and africa, and i'm curious to see how people react on both sides.'

Director

FILMOGRAFIE IBBE DANIËLS

Futur Simple, 10’ , 2010
Kortfilm nav boek ‘ futur Simple’ van Koen Vidal en Stephan Vanfleterern over de congolese jeugd.
Montage ahv teksten Koen Vidal en de foto’s van Stephan Vanfleteren.
Digitale betacam + pro35 vaste lenzen. Mmw Unicef & De Morgen

LUX, CANVAS XL
2007-2008-2009
Korte stijlreportages die de culturele interesses van voorname cultuurdragers verbeelden en die dienen als voorzet voor het studioprogramma ‘LUX XL’. Oa met Stijn Meuris, Anton Corbijn, Bert Anciaux, Jef Neve, Guy Mortier, Lieve Blanquaert, Adriaan van de Hoof, Luc Tuymans, ea...
Drager: Digi Betacam en Redcam, Canvas 2008-2009

Belpop, 40’, Afl. ‘Lou Depryck’.

Documentaire over opmerkelijke groepen en zangers in de Belgische popgeschiedenis.
Drager: Digitale Betacam , pro 35, vaste lenzen
Canvas 2008
Prijs beste informatief programma van 2009

Mijn Moeder, 30’
Een portretreeks over een aantal belangrijke Vlamingen en de relatie met hun moeder. Bestaande uit interviews en sfeerbeelden.
‘afl. Maya  Detiège’
‘afl. Luc Lamine’
‘afl. Wasschaerts’
Gedraaid op digitale Betacam, pro35-lenzen. Sylvester productions, Canvas.


Lopend Vuur, 30’
Documentaire over geloofsbeleving in de hele wereld:
afl. De Arc (gehandicaptenwerking in Frankrijk),,
afl. Lifeteen (chrsitelijke jeugd in St-Louis, USA),
KRO-KTRO (canvas), Sylvester productions, 2004

Via Vanoudenhoven

research en regie, Reportage programma over Rob Vanoudenhoven die met Bekende mensen naar hun idolen trekt.
aflevering ‘Raoni’ waarin Vera Dua , Raoni in het Amazonewoud ontmoet,
Herr Seele ontmoet J.C Van Damme  ontmoet in Los Angeles
en Freddy De Kerpel onmoet Belmondo in Venezuela.
Diigitale betacam, 40’, Woestijnvis (TV1) 2000

Pluk De Dag

Human interestprogramma met Ilse Van Hoecke, Ded’s it productions, TV1
3 camera’s op Digitale Betacam.
Prijs: Vlaams minister van welzijn Byttebier, de mediaprijs van het OOK (Ouderen Overleg Komitee)

Stijn ontmoet

Regie van een aantal gesprekken tussen Stijn Meuris en grote sportfiguren, begin van Sporza,
2 camera’s, Digitale betacam

scenario en regie van ‘Badhuis’, 7’

kortfilm op Super8 (festival Brussel 1994), 7 minuten,
een sfeerbeeld van het Jan Van Euck zwembad. Volledig nagesynchroniseerd kortfilmpje dat opviel own zijn minimalistische klankband


CV Koen Vidal

Professional Experience

2005-present: Foreign editor De Morgen-newspaper
-Responsible for a team of ten journalists and the daily production of four pages on foreign news.
-Representing De Morgen at debates and (media) presentations on international issues

2002-present: Africa-expert De Morgen-newspaper  
             
-Regular trips to the DRC for new book 'Futur Simple'
-Reports from the DRC, Rwanda, Burundi, Kenya, Liberia, Zambia                
-Reports in Lubumbashi (Chinese presence), Goma and Bukavu (sexual violence, child soldiers) and Masisi (Amani-program) (Mai 2008)
-Reports from Al Fashir, Darfur, Sudan.
-Reports from Juba, S-Sudan (April 2007)
-Reports Kinshasa: aftermath clashes between Kabila- and Bemba-forces (March-April 2007)
-Reports on child-labour ('les creuseurs') in Katanga     (April 2007). Interview Moïse Katumbi.
-Reports on UN-issues and Small Arms-debate at the UN-headquarters in New York. (December 2006)
-Reports on inauguration president Joseph Kabila (December 2006)
-Reports on national elections DRC (July, August 2006)
-Reports from DRC, East-Africa and Senegal.
-Reports on General Assembly UN and on progress peace-proces DRC. (September 2003)
-Reports on progress peace-proces DRC (Kinshasa,     Gbadolite,Goma, Kigali). Interview Jean-Pierre Bemba. (January 2003).

2005-present:  Lecturer at the Ghent University 
               
-Workshops on Foreign reporting with a focus on Africa. (general introduction and five workshops/year for postgraduate-students).

2005-present: Professor at the Erasmus school for journalism      
         
-Foreign reporting with a focus on Africa (five lectures on foreign reporting for postgraduate students).

2000-2002: Africa-correspondent De Morgen-newspaper, based in Nairobi        
-Reports from Kenya, DRC, Uganda, Sudan, Ethiopia, Rwanda, Tanzania.
-River trip from Kinshasa to Mogalo (Equateur province). First humanitarian ship crossing frontlines. (August 2001)
-Field report on Cattle raids and ethnical clashes in Kenya
-Aftermath assasination Laurent Désiré Kabila (January 2001)
-Reports from Ethiopia on war with Eritrea (July 2000)
-Field report from Uganda: rise of 'new churches' and 'miracle centers' (August 2000)
-Report from Kigali: Belgium presents excuses for errors during genocide. (April 2000)
-Reports from Rwanda on progress democracy (April 2000)
-Reports on mass-killing  at the headquarters of the Restoration of the Ten Commandments of God cult in Kanungu, Western Uganda. (April 2000)

1998-2000:  Africa-expert De Morgen, based in Brussels
-Reports form South-Africa, Tanzania, Rwanda, Uganda, DRC, Sudan, Mozambique, Kenya, Guinee-Conakry, Mali, Botswana.
-Report from Guinee-Conakry. Portrait of Yaguine and Fodé, two young boys who were found death in the landing gear of a Sabena-aircraft at Brussels airport (August 1999)
-Reports from Rwanda. Articles on post-genocide society (October 1998).
-Report from Gulu, Uganda on child soldiers and the     Lord's Resistance Army (July 1998)
-Report from Johannesburg, sessions of the Truth and Reconciliation Commission in township Alexandra

1998-present:  Expert in refugee-and migration issues

-Field reports form Albania, Kosovo, Macedonia, Serbia, Italy, Spain, France, Morocco.

1995-1998:   Journalist at De Morgen-newspaper, political desk  
          
-Reporting on the Rwanda-commission in the Belgian senate

1993-1995: Editor of 'De Oorlogskranten' (The War Papers)

-historical publication on the Second World War, based in Amsterdam (Dutch edition).

1992-1993: Editor of 'De Oorlogskranten' (The War Papers)
-historical publication on the Second World War, based in Brussels (Belgian edition).

Books
-March 2010: Futur Simple, de kinderen van Congo, Meulenhoff, 295pp. (Futur Simple, de children from the Congo, in collaboration with photographer Stephan Vanfleteren.

-Ces réfugiés aux portes de l'Europe : Voyage au bout de l'errance, Groupe de recherche et d'informatio, sur la paix et la sécurité, 1999.

-Op De Deurmat van Europa, Reis langs de grenzen van het vluchtelingenbeleid, Houtekiet, 1999. (On refugees and migrants travelling to Europe, Dutch edition).

-Stukken van de Waarheid, de Rwandese genocide en de Belgische politiek, Houtekiet, 1998. (Pieces of the Thruth, the implication of Belgian politics in the Rwanda-genocide)


Awards
-National press award for a series of articles on refugees and migrants travelling to Europe (2000)
-Winner of the Education-award of the French Community for the book 'Ces réfugiés aux portes de l'Europe'. (2001)

Trailer
Awards / Festivals

Official Selection Docville, Leuven, Belgium,2013
Official Selection IDFA music documentary competition, Amsterdam, Netherlands 2013
Official Selection Festival du Film Francophone, Namur, Belgium, 2013
Official Selection New York African Film Festival, New York, USA, 2014
Official Selection Salaam Kivu International Film Festival, Kivu, Congo, 2014



Presskit
( ... )

IN HET SPOOR VAN ROBERT VAN GULIK

Rob Rombout
Intro

een documentaire film van Rob Rombout

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Rob Rombout, in coproductie met Mollywood (BE), Zeppers Film & TV (NL) met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, le Centre du Cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles en het Nederlands Film Fonds en de Belgische Tax Shelter van de Federale Overheid.

Robert van Gulik (1910-1967) is wellicht wereldwijd één van de meest gelezen Nederlandse schrijvers. Deze diplomaat, sinoloog en geleerde werd vooral bekend door zijn detectiveromans rond de figuur van rechter Tie. Die romans zijn in vele opzichten projecties van zijn eigen leven, een constante dualiteit tussen van Gulik en zijn romanpersonage, en die dualiteit zit ook in de beoogde film: realiteit gaat naadloos over in fictie.

Credits

geschreven en geregisseerd door Rob Rombout
camera Stef Tijdink, Benjamin Wolf, Stefano Bertacchini
montage Adriana Moreira Oliviera
geluid Yves Goossens-Bara
coproducent Frank van den Engel

Director

Rob Rombout is een onafhankelijk filmmaker, docent en lector. Hij is mede-oprichter van de internationale Masteropleiding DocNomads, en is opleidingshoofd van DocNomads aan het Sint-Lukas-Instituut te Brussel. Vele van zijn films werden door internationale tv- omroepen gecoproduceerd en uitgezonden en werden bekroond op diverse internationaal festivals. Rob Rombout was gedurende 10 jaar vice-voorzitter van de Belgische tak van de Franse auteursvereniging Scam, zetelde in filmcommissies in België en Frankrijk en is lid van het adviescomité van de American University of Technologies in Beiroet.

Trailer
Presskit
( ... )

THE LAST PASSAGE

Iurre Telleria & Enara Goikoetxea
Intro

een documentaire film van Iurre Telleria en Enara Goikoetxea

in coproductie met RTBF (BE), Moztu Filmak (ESP) en AMO Film (FR)
met steun van het VAF

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Iurre Telleria en Enara Goikoetxea in coproductie met RTBF (BE), Moztu Filmak (ESP) en AMO Film (FR) met steun van het VAF

Zestig jaar geleden werden er op een kleine boerderij in de Pyreneeën 6 mensen uit 5 verschillende landen gearresteerd. Deze film vertelt het opmerkelijke verhaalvan elk van hen, en zal een enorm vluchtnetwerk van honderden gewone Europeanen tijdens de Tweede Wereldoorlog ontsluieren.

Credits

WRITTEN BY THECLA GEESING
DIRECTED BY IURRE TELLERIA & ENARA GOEIKOETXEA   
DIRECTOR OF PHOTOGRAPHY JUANTXO SARDON
ORIGINAL MUSIC BY JOXAN GOIKOETXEA
EDITED BY ENARA GOEIKOETXEA, MAIALEN SARASUA
ART DIRECTOR ANIMATIONS FREEK QUARTIER

ANIMATORS BARTEL BRUNEEL

PRODUCER ANIMATIONS ANTON ROEBBEN

SOUND MIX NILS FAUTH

Director

Iurre Telleria ging na haar studie in beeldende kunsten te Bilbao, film studeren in London. Na afronden van die studie begon ze meteen als freelance assistent-montage voor ITV, BBC en andere bedrijven, meestal via het agentschap Soho Editors. In die periode monteerde ze verschillende pilots van comedy reeksen voor BBC en Carlton. Vooraleer ze naar Baskenland terugkeerde, verbleef ze nog in Cuba, om er filmmontage te studeren aan de International Film and Television School.
Terug in Baskenland, begon ze haar eigen productiebedrijf, om zo haar carrière als producent en regisseur verder uit te bouwen, naast haar werk als filmmonteur. Ze regisseerde samen met haar collega Enara Goikoetxea, ‘The Pamps’ voor EITB (Baskische omroep) en samen ontwikkelden ze de afgelopen 2 jaar het project ‘The Last Passage’.
Als filmmonteur werkte ze aan vele documentaires en documentaireseries for EITB. Daarnaast werkte ze ook mee aan projecten als “Europa Euskaraz” (serie), “Begia Gose” (serie), “Txalaparta, the echo of a people”, waar voor ze ook de research deed,  en vele andere projecten
Als producent, startte ze de documentaries “Eibarko Armen Museoa” en “Buruntzaldea” op, en produceerde ze ook verschillende corporate films. Een wat ambitieuzer project was de Spaanse-Franse coproducties “Txalaparta, the echo of a people” en “Des Saumons et des homes”.
De laatste jaren pitchte ze haar eigen project ‘The Last Passage’ op verschillende festivals als Docsbarcelona in Barcelona, Mercadoc in Malaga en Sunny Side of the Doc in La Rochelle.

Awards / Festivals

WORLD PREMIERE AT THE SAN SEBASTIAN FILM FESTIVAL 2011
Official selection Nantes Spanish Film Festival 2012

Presskit
( ... )

KONGO

Samuel Tilman
Intro

Een documentaire film van Samuel Tilman

in coproductie met Eklektik, VRT-Canvas, RTBF, ARTE met steun van VAF,
Wallimage, centre du cinéma de la communauté française de la Belgique.

Mini-foto voor intro: 
Info

Een documentaire film van Samuel Tilman , in coproductie met Eklektik, VRT-Canvas, RTBF, ARTE met steun van Vlaams Audiovisueel Fonds, Wallimage, centre du cinéma de la communauté française de la Belgique.
 
Black Heart, White Man wordt de eerste langspeeldocumentaire over 500 jaar koloniale en postkoloniale aanwezigheid in Centraal-Afrika, en meer bepaald in Congo, de meest begeerde regio van het zwarte continent. Het verhaal wordt verteld aan de hand van nooit eerder getoonde archiefbeelden en originele animatiesequenties. Aanleiding is de 50ste verjaardag van de Congolese onafhankelijkheid in 2010.

Credits

REGISSEURS: SAMUEL TILMAN, DANIEL CATTIER, ISABELLE CHRISTIAENS, JEAN-FRANÇOIS BASTIN

SCENARISTEN: SAMUEL TILMAN, DANIEL CATTIER, ROBERT NEYS, ISABELLE CHRISTIAENS,
JEAN-FRANÇOIS BASTIN

DOCUMENTALIST: FLORENCE RASMONT
ARTISTIC DIRECTOR:    BRUNO WOUTERS, DIRK HENROTAY
MONTEUR BEELD: THOMAS VANDECASTEELE    
IT MANAGER: JÉROME DUBAQUE    
POSTPRODUCTION: WALKING THE DOG BVBA, ANTON ROEBBEN
STUDIO ANIMATIONS: WALKING THE DOG BVBA, ANTON ROEBBEN
BG/SB: PRISCILLA PEETERS, ELIE KLIMIS
ANIMATOREN: PIETER VANLUFFELEN, JORIS BERGMANS, MICHELE DE FEUDIS, SIMON DUPUIS
DESIGN: PASCAL VERMEERSCH
MUZIEK: PIERRE DE SURGÈRES, YANN-ELIE GORANS

GEDELEGEERDE PRODUCENTEN:  OFF WORLD (VL), ERIC GOOSSENS & EKLEKTIK PRODUCTIONS,
NICOLAS DE BORMAN

Press

DE STANDAARD, woensdag 26 mei 2010, 17u00

Auteur: (Bert Bultinck – chef opinie)

Kongo - Black Heart, White Men
Schooltelevisie is goede televisie, al werd die vroeger altijd te vroeg uitgezonden. Met 'Kongo', een ambitieuze tv-reeks over de geschiedenis van het gelijknamige Centraal-Afrikaanse land, komen Canvas, RTBf, Arte
Belgique, het Afrikamuseum, Belgavox (en al diegenen die voorts nog als co-producer optraden) eindelijk tegemoet aan onze wensen.
De eerste aflevering belichtte de in vele opzichten nogal duistere periode 1510-1908. Duister, want niet alleen tierde de slavernij en de daaruit volgende mensonterende uitbuiting en vernietiging welig, echt veel bronnenmateriaal is er over die vroegste episode in de geschiedenis van het Centraal-Afrikaanse heart of darkness ook niet te vinden.
De makers kondigden met enige trots aan dat er aan de reeks een jaar onderzoek is voorafgegaan, maar wat vooral opviel was de aandacht die aan de vorm is besteed. Foto's van het zestiende- eeuwse Congo zijn vanzelfsprekend niet voorhanden, om van filmpjes nog maar te zwijgen. Om toch enige levendigheid in het
verhaal te stoppen werden dan maar een aantal animatiefiguren gebruikt.
Zo konden we niet alleen kennismaken met een lippende Duarte Lopez - als incarnatie van de zestiende-eeuwse Portugese slavenhandel - en een niet minder vrolijk bekkende Tippo Tip, de beruchte Arabische slavendrijver en plantage-eigenaar, die lange tijd de plak voerde over grote delen van Oost-Congo. Voor elk personage trad een andere stem aan en zo werd de docu geregeld een mix van hoorspel en poppenkast, met daarnaast de stem van Vic Dewachter die off-screen het historisch theater overschouwde. Vreemd was wel dat de synchronisatie toch niet helemaal tip-top was verlopen - of misschien waren de mondbewegingen wel aan Franse teksten aangepast? In alle geval liep Leopold II regelmatig klankloos mondbewegingen te maken, en dat moet in zijn tijd toch wel anders geweest zijn.
Dat is geen detail in een documentaire die het voor de rest van historische accuratesse en didactische vaardigheden moet hebben. De eerste aflevering van 'Kongo' moest niet alleen zeer veel geschiedenisoverbruggen, ze kon ook niet inhaken op ankerpunten die bij het bredere publiek misschien toch bekend zijn. Bovendien was de beslissing om geen interviews met historici in te lassen niet noodzakelijk de beste: zo'n interventies hadden wat ruimte kunnen maken voor andere perspectieven en voor wat meer diepgang. Het had wellicht ook de luchtige tekenfilmstijl - soms doet het allemaal net iets te veel aan Kuifje denken - wat extra spankracht kunnen geven. In de komende afleveringen - met de moord op Lumumba of de nog altijd voortdurende slachtingen in de Kivu's - zullen er niet alleen veel meer filmpjes voorhanden zijn, het wordt welllicht ook makkelijker omdat niet alles nog moet worden uitgelegd.
De definitieve documentaire over de geschiedenis van Congo is dit niet: daarvoor is de toon toch iets te jeugdig en wordt te veel complexiteit uit de weg gegaan in functie van een rechtlijnig verhaal.
Maar 'Kongo' is zeker wél een interessante bijdrage in de stroom aan reportages, boeken en tentoonstellingen die in dit jubileumjaar op ons afkomen.


DE TIJD - THOMAS PEETERS,06:00 - 25 mei 2010

Congo als tekenfilm
Vlamingen, Walen en Brusselaars maken
driedelige documentaire


Een animatiefilm over 500 jaar kolonisatie en een halve eeuw onafhankelijkheid van Congo. Zo kun je een beetje kort door de bocht misschien - de driedelige documentaire reeks ‘Kongo’, waarvan de eerste aflevering van-avond op Canvas te zien is, samenvatten. ‘Kongo’ wekt in drie afleveringen de tragische geschiedenis van onze ex-kolonie tot leven met beeldmateriaal uit de belangrijkste Belgische archieven. Figuren en episodes
waar-over geen beeldmateriaal werd gevonden, zijn zo waarheidsgetrouw mogelijk nagebootst met animatiebeelden.
38 minuten van de 156 minuten durende documentaire, die tot stand is gekomen met 250. 000 euro taxshelter-geld, bestaat uit tekenfilmbeelden.
‘Kongo’ is een Belgisch project, gedragen door de VRT en de RTBf en geproduceerd door het Vlaamsedocumentairebedrijf Off World - bekend van de reeks ‘Hoge Bomen’ op Canvas - en het Waal-se
productiehuis Eklektik. Voor het gebruik van animatie is een beroep gedaan op de Brusselse animatiestudio Walking The Dog. ‘De animatiesequenties wek-ken sleutelpersonages van wie we geen archiefbeelden terug vonden tot leven’, zegt Eric Goossens van Off-world. ‘Ze verlenen de documentaire een artistieke en soms ludieke benadering, zonder dat we de historische correctheid in gevaar brengen.’ Je hoort de tekenfilmfiguurtjes retroactief praten, alsof ze getuige zijn van hun eigen geschiedenis. Het is archiefmateriaal als kijker even wennen, maar de combinatie van archiefmateriaall en animatie werkt drempelverlagend.
Bezetting De eerste aflevering van de docu-fictiereeks beschrijft de grote stappen van de Europese koloniale bezetting van Congo. De makers volgen het spoor van een aantal Portugese, Franse, Belgische en Afrikaanse pioniers bij de eerste belangrijke stappen in de Europese kolonisatie van Congo. Van de bezetting van de Portugezen in de 16de eeuw tot de heerschappij van Leopold II in de 19de eeuw.
In de tweede episode zien we hoe Leopold II, bedolven onder de kritiek, in 1908 de Onafhankelijke Kongo-Vrijstaat afstaat aan België. In een mozaïek van portretten verkent deze aflevering hoe zwarten en blanken met hun daden of ideeën een belangrijke rol hebben gespeeld in de geschiedenis van Belgisch Kongo. De
laatste aflevering begint met de abrupte onafhankelijkheid van Congo in 1960 en de moord een half jaar later op Patrice Lumuba. De documentairemakers laten de vermoorde eerste minister vertellen over het bewind van Mobutu en Joseph Kabila. De eerste aflevering van ‘Kongo’, van-avond om 22. 05u. op Canvas.


 
P-magazine

Kongo in tekenfilmpjes

 
In de eerste aflevering (25/5) van een nieuwe driedelige docureeks op Canvas zag u het misschien: Congo –met K, in de reeks- wordt op wel erg aparte wijze voorgesteld, geheel en compleet met tekenfilmpjes, of beter: animatiesequenties. “Het gebruik van animatie verleent dit project een originele, artistieke en soms ludieke benadering,” klinkt het bij de producenten van Eklektik Productions. De animaties, gemaakt door de Brusselse studio Walking the dog, zijn bedoeld om sleutelpersonages in Kongo als het ware als getuigen van hun eigen geschiedenis op te voeren. “Voor elk personage werd een reeks foto’s van de betrokken persoon geselecteerd op verschillende momenten van diens leven. Daarna hebben we getracht om uit deze portretten de meest opvallende trekken te destilleren, en over te brengen in een gezuiverde grafische weergave van grijze schaduwbeelden.” Voor dat werk waren maanden tijd, vijf documentalisten en een tiental animatoren nodig.

Op 1 juni kunt u het resultaat bewonderen in aflevering twee van drie, De tijd der illusies, over de halve eeuw nadat Leopold II zijn privé-eigendom Kongo-Vrijstaat overdroeg aan België. Op 8 juni is er dan de slotuitzending. (KBZ)

Director

RÉALISATION

Nuit Blanche, court-métrage en préparation.

Black Heart, White Men (500 ans de convoitise) série documentaire consacrée à l'histoire des relations entre le Congo, la Belgique et le reste du monde - du XIXème siècle à aujourd'hui -  comprenant 3 épisodes de 52 minutes et 1 épisode de 90 minutes.

Voix de Garage, court-métrage de fiction, Eklektik Productions, 2007.
Prix du meilleur Premier Film au Festival du Film Indépendant de Bruxelles.
Sélectionné au Festival « Le Court en Dit Long » à Paris ; Cinéma Tout Ecran (Genève) ; Media 10/10 (Namur) ; Festimages (Charleroi) ; FEC Reus (Espagne) ; Belgrade Documentary and Short Film Festival, Fête du Cinéma Belge, Festival International du Court-métrage de Bruxelles (Prix du Public), Festival de Cabourg (Swann d’or), Festival Juste pour rire à Montréal..…

ANSS,  Une lutte Ordinaire, Documentaire, 52 minutes, Eklektik Productions, Fondation Aedes, DGCD. Portrait d'une association de femmes vivant avec le sida à Bujumbura, au Burundi. Ventes RTBF-TV5. 2006.

Mfumu Matensi, l’oncle missionnaire, Documentaire, 52 minutes, Eklektik Productions, CBA, Belgavox, le Fil Brun. Ventes télévisuelles : Belgique, France, Canada, RFO. 2004.
Victor Mertens, Mfumu Matensi de son nom congolais, est le plus vieux missionnaire jésuite blanc encore en vie au Congo. Mfumu Matensi est le point de vue d’un jeune homme sur le destin hors du commun d’un des derniers témoins de sa génération.
Festival International d’Amiens, Festival International de Namur, Festival International du film Indépendant de Bruxelles, Festival FIPA, Rétrospective Henri Storck (Musée du Cinéma).

T’es où, court-métrage, 14 minutes, vidéo 2001

Oxford 1999, Documentaire, journal vidéo première partie. 2000



SCÉNARIO

Ca Rend Heureux, coscénariste, long métrage de Joachim Lafosse. 2006
Deuxième réalisation de Joachim Lafosse après un premier long-métrage "Folies privées" très remarqué, "Ca rend heureux" nous fait découvrir une ville - Bruxelles - et la réalité sociale d'une génération à travers l'histoire d'un tournage fauché.
-    Festival de Locarno - sélection officielle
-    Prix du Public au Festival International de Bruxelles.
-    Grand Prix du Jury au Festival Premier Plan à Angers.
-    Festivals de Téhéran, Rouen, Moscou, Braunschweig, Cabourg, Ouidah, Bourges, Mons, Iran, Canada…



PRODUCTION

Sélectionné pour « Producers on the move » Cannes 2007

Ca Rend Heureux, long métrage de Joachim Lafosse. 2006
Un aller simple? documenatire de Cathy Minjung, 2007
Home Delivery documentaire de Christine Tournadre, en coproduction avec Speakeasy Docs.      2007 – Vente RTBF
Première Nuit , court métrage d’Olivier Meys. Tournage fin janvier 2008.
Dimanche Soir, court-métrage de François Pirot. Tournage en 2008.
Mobil-Home, long-métrage de François Pirot, en développement



THÉÂTRE

Ecriture :

Révolution, 2008
La dernière Heure, 2006
Le Treizième Nègre, 2004
Triptyque , 2003.
On vit peu, mais on meurt longtemps, 2000


Ecriture et mise en scène :

A Genoux, 2003
Prix du théâtre 2003, « meilleur Seul en Scène » ; Balsamine, Théâtre des Doms, Centre culturel d’Uccle.
John et les wonderfuls, 2001,  Café théâtre, Cercle St Anne.
Les Fléaux , 2000 - Théâtre de la Toison d’Or.
Prix du jury et du Public, Festival international du Rideau de Bruxelles.
Sélection Prix Coluche – Montrouge - Francve
Les Bofs, 1997, Ecuries de la maison haute.
L’importance d’être constant, d’Oscar Wilde, 1996. Salle Delvaux.


COMÉDIEN

Les Fléaux, de Fabrizio Rongione et Samuel Tilman.
Les Bofs, de Fabrizio Rongione et Samuel Tilman.
Colin Maillard, de Hugo Claus, mise en scène Maggy Jacqmin. Trétaux de Bruxelles


FORMATION

2004 : Docteur en Histoire, ULB, la plus grande distinction
1999 : Master en Histoire, Oxford University, UK
1997 : Licencié en Histoire, ULB, grande distinction. Agrégation en Philosophie et Lettres, ULB.


BOURSES ET PRIX

2005 : Bourse à la vocation, Fondation Bernheim, Bruxelles.
2005 : Prix de l’Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, prix du concours annuel de la classe de lettres.
2000 : Bourse mini-arc, ULB.
1999 : Bourse de la fondation Wiener-Anspach, Oxford.

Awards / Festivals

DIFFUSÉ PAR:
RTBF  (Belgium/Wallonia)
VRT-Canvas (Belgium/Flanders)
ARTE (France)
Planète (France)
Ceska TV (TCzech Republic)
TV3 (Spain/Catalonia)
LTV (Letvia)
RSI (Switserland/Italian region)

Presskit
( ... )
Syndicate content