Released

How To Meet A Mermaid

Coco Schrijber
Intro

een documentaire film van Coco Schrijber

Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Coco Schrijber, in coproductie met Zeppers Film & TV (NL) en House of Real (DK) met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds en het Nederlands Film Fonds

In "How To Meet a Mermaid" verbindt de zee de levens van Rebecca, Lex en Miguel die zich afspelen in, op en onder het wateroppervlak. De zee is een psychopaat van het zuiverste water: zowel schoonheid als gevaar, vriend als vijand. Via de stemming van het water wordt de kijker deelgenoot van de twijfels, verdriet en moed van de hoofdpersonen die hulp zoeken bij de oceaan. Ook regisseur Coco Schrijber richt zich tot de oceaan voor antwoorden over haar verdwenen broer Lex, maar hoe begripvol, krachtig of rustgevend de zee ook is, uiteindelijk is zij gewoon water en onverschillig voor onze vragen.Rebecca, Lex en Miguel en hun nabestaanden moeten zichzelf zien te redden.

( ... )

SCHRIJVEN IN DE LAGE LANDEN

Intro

een serie door verschillende gerenommeerde Vlaamse en Nederlandse filmmakers


Mini-foto voor intro: 
Info

een serie door verschillende gerenommeerde Vlaamse en Nederlandse filmmakers, in co-productie met Interakt (NL) en Casa Kafka Pictures (BE), met de steun van VAF | Media, het Nederlands Fonds voor de Film, Het Mediafonds.

“Schrijven in de Lage Landen” is een 25-delige serie van korte portretten van schrijvers uit de lage landen, gemaakt door gerenommeerde filmmakers uit Vlaanderen en Nederland.

Saskia De Coster door Griet Teck
Elvis Peeters door Eva Küpper
Dimitri Verhulst door Emilie Verhamme
Bart Van Loo door Ibbe Daniëls
Lize Spit door Ellen Vermeulen
Sylvia Vanden Heede door Leni Huyghe
Kristien Dieltiens door Gust Van den Berghe
Randall Casaer door Christina Vandekerckhove
Joost de Vries door Rob Rombout
Ernest van der Kwast door Flo Flamme
Stefan Hertmans door Kadir Balci
Christophe Van Gerrewey door Sofie Benoot
Wide Vercnocke door Jan Bultheel
David Van Reybrouck door Dick Tuinder
Annelies Verbeke door Simone de Vries
Tommy Wieringa door Frans Weisz
Marente de Moor door Robert Oey
Gustaaf Peek door Ramón Maria Gieling
Ilja Leonard Pfeijffer door Boudewijn Koole
Ester Naomi Perquin door Catherine van Campen & Tjitske Mussche
Maartje Wortel door Astrid Bussink
Barbara Stok door Lisa Boerstra
Rodaan Al Galidi door John Albert Jansen
Gideon Samson door Barbara Makkinga
Esther Gerritsen door Suzanne Raes

Credits

 

( ... )

EXITUS

Toon Loenders, Bob Thissen, Maximiliaan Dierickx
Intro

een documentaireserie van Toon Loenders, Bob Thissen & Maximiliaan Dierickx


Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire van Toon Loenders, Bob Thissen & Maximiliaan Dierickx, in coproductie met VRT-Canvas, NTR:, Submarine, met steun van het VAF | Mediafonds en het coBofonds

In EXITUS reizen 3 filmmakers - Urban explorers de wereld rond. Ze “exploren” verlaten gebouwen en plekken… Met hun passie voor film gaan ze dieper in op onderwerpen en achterliggende aspecten rond de verlaten gebouwen.
EXITUS laat op een sterke visuele manier de gebouwen en omgeving zelf getuigen van wat er zich ooit afspeelde.
Op een eigenzinnige manier brengen ze nieuw leven in deze mysterieuze wereld…
In EXITUS vertellen ze zo op een vormelijke en stilistische manier, de verhalen achter deze gebouwen. We leiden de kijker binnen in een wereld waar je anders nooit iets over geweten zou hebben.

Credits

Met: Bob Thissen, Jeroen Swyngedouw
DOP: Maximiliaan Dierickx
Geluid: Gedeon Depauw
Montage: Bram Rabaey, Maarten Van Vooren
Productie: Samuel Bruyneel

Trailer
Presskit
( ... )

Later als ik groot ben...

Benoit Van Wambeke
Intro

een kinderdocumentairereeks van Benoit Van Wambeke


Mini-foto voor intro: 
Info

een kinderdocumentairereeks van Benoit Van Wambeke, in coproductie met KETNET, in samenwerking met Agentschap Ondernemen

Zo lang we het ons kunnen herinneren heeft dit zinnetje bij iedereen wel eens door zijn hoofd gespeeld toen hij klein was. Hoe komt het dat iemand nu precies dat of dat beroep kiest? Welk kind droomt nu niet van een fantastische toekomst, boordevol avonturen, ontdekkingen en emoties? De serie “Later als ik groot ben” mikt op kinderen tussen 6 en 12 en brengt mythische beroepen in beeld het verhaal van mensen die het aangedurfd hebben hun eigen avontuur waar te maken. Zij zijn de emblematische ‘helden’ in onze reeks die verschillende soorten beroepen en ondernemingen een menselijk gezicht geven en een verhaal vertellen dat ook de kleinsten onder ons zal boeien. Het is deze doelgroep van jongelingen die nog maar net aan de maatschappij beginnen deel te nemen die wij kennis willen laten maken met mannen en vrouwen die op eigen houtje hun eigen onderneming opgestart zijn, een avontuur ingeduikeld zijn, een buitengewoon beroep gekozen hebben in Vlaanderen of ergens anders ter wereld, maar het wel het ‘hunne’ gemaakt hebben! De stimulans van waaruit deze mensen vertrokken zijn de passie en het plezier waarmee ze hun verhaal begonnen zijn.  In elke aflevering van de reeks belichten wij het verhaal van één persoon/ondernemer op een aanstekelijke manier voor kinderen. Wij gaan mee naar de uitzonderlijke locaties of omgeving waar de ‘held’ zijn job uitvoert, wij luisteren naar de verhalen over de gevaren die ermee gepaard kunnen gaan, en deze beroepen die mensen gekozen hebben gaan we op een visueel aantrekkelijke manier voorstellen.

Credits

regie Benoit Van Wambeke
scenario Nathalie Haspeslagh and Bob Goossens
camera Jan Mestdag
animaties Walking The Dog

Director

Benoit Van Wambeke graduated IAD Brussels
after a career as assistant director of features, televisionfilms and commercials Benoit is directing corporate films, commercials, fictive shortmovies and his own documentaries (youíll never walk alone - 52í RTL-TVI) as well as commissioned projects (the caleidoscopic series - La CitÈ Radieuse - Arte France).

Trailer
( ... )

EL COLOR DEL CAMALEON

Andrés Lubbert
Intro

een film van Andrés Lubbert


Mini-foto voor intro: 
Info

een documentaire film van Andrés Lubbert, in co-productie met VRT-Canvas, RTBF, Blume Producciones (Chili) & Mollywood (Be)  met de steun van het VAF | filmfonds, Creative Europe, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles en de Tax Shelter van de Belgische Federale overheid.

Tijdens het Pinochet-regime valt Jorge Lubbert in handen van de Chileense geheime diensten, die hem dwingen voor hen te werken op een bijzonder gewelddadige manier. Hij weet te ontkomen en wordt oorlogscameraman in België. Vandaag maakt zijn zoon Andrés een psychologisch portret van zijn vader waarin ze op zoek gaan naar zijn Chileens onvoltooid verleden.

Credits

scenario en regie Andrés Lübbert
director of photography David Bravo
montage Guillermo Badilla Coto
muziek Alejandro Rivas Cottle

montage adviesAnna Savchenko
geluid Chili Juan Pablo Manriquez
geluid Duitsland Cesar Fernandez Boraz
geluid België Maarten Leemans, Dieter De Mulder

productie Chili Francisco Ovalle
acteur voice over Nico Duran
extra research Javier Rebolledo
kleurcorrecties Veerle Zeelmaekers
geluidsmontage Lieven Dermul
mixage Marius Heuser

gedelegeerd producenten Eric Goossens & Frederik Nicolai
gedelegeerd co-producenten Flor Rubina & David Bravo

Press

De Standaard, 24 februari 2017

EEN CHILEENSE ERFENIS: VADER EN ZOON LÜBBERT 
‘SOMS VOELDE IK MIJ SLACHTOFFER, SOMS FOLTERAAR’
In de jaren 70 probeerde de Chileense geheime dienst Jorge Lübbert op te leiden tot moordmachine. Jorge vluchtte en leed in stilte. Tot zijn zoon Andrés zijn geheim ontdekte. Hoe meer de zoon wou weten, hoe harder de vader zweeg. Langzaamaan dichtten ze de kloof, met een gezamenlijke documentaire over het pijnlijke verleden van de vader. ‘We zijn allebei ver gegaan.’
Yves Delepeleire, foto Fred Debrock
‘Twaalf jaar al staat mijn leven in het teken van de zoektocht naar mijn vader, naar wie hij écht is. Het voelt alsof ik zijn trauma op mij heb genomen. Ik wilde alles van zijn verleden weten. Elk gruwelijk detail. Elke plek waar hij was geweest. Elke pijnlijke herinnering die hij misschien al was vergeten. Ik moest dit doen. Gaandeweg heb ik geleerd dat die zoektocht er evengoed een was naar mijn eigen identiteit. Alles wat ik ben geworden, heb ik aan mijn vader te danken.’
De Belgische filmmaker Andrés Lübbert (32) groeide op in Leuven, met een geromantiseerd beeld van zijn vader: een Chileen die, zoals zovelen destijds, was gevlucht voor het regime van Augusto Pinochet. Papa’s verhaal was dat van zijn Chileense vrienden in Leuven, dacht de zoon. En zijn vader, die zweeg.
‘Toch merkte ik als kind al dat hij anders was’, zegt Andrés. ‘Hij leed aan slapeloosheid en verslavingen. Toen ik 16 was, vond mijn moeder hem na dagen zoeken op een pleintje. Bewusteloos. Hij vluchtte ook in zijn werk, als cameraman in oorlogsgebied. Ik begreep niet waarom hij steeds weer het gevaar opzocht, terwijl hij dat destijds was ontvlucht. Hij had een vrouw en twee kleine kinderen. Soms was hij weken of zelfs maanden van huis. Ik kon zijn bizarre gedrag niet verklaren. Ik wilde hem begrijpen.’
We spreken elkaar in de schaduw van het Berlaymontgebouw, waar de Europese Commissie zit. Andrés’ vader werkt er sinds enkele jaren als cameraman voor Europese politici. Jorge (60) zal op vraag van zijn zoon wat later voor het interview aanschuiven. ‘Sommige zaken vertel ik liever niet waar mijn vader bij is, ook al weet ik dat hij ze zal lezen. Het zou te ongemakkelijk zijn.’ De verborgen familiegeschiedenis heeft hen allebei getekend.
DE SCHADUW VAN PINOCHET 
Jorge beseft dat hij het zaadje destijds zelf bij zijn zoon heeft geplant. Dat hij Andrés’ obsessie met zijn verleden heeft gevoed. ‘Zwijgen en vergeten leek me al die tijd de beste overlevingsstrategie,’ vertelt hij, als hij erbij is komen zitten. ‘Ik vond niet dat ik mijn kinderen met mijn verleden lastig moest vallen. Mijn vrouw dacht er anders over. Ze had gelijk. Maar ik was er niet klaar voor. Ik vond de woorden niet. Ik heb gruwelijke dingen gezien... en gedaan. Ik heb mijn duistere kant, het beest in mij, wakker gemaakt.’
Hij schudt het hoofd. ‘Andrés weet nu veel over mij, maar nog lang niet alles. Sommige dingen zijn gewoon te erg om te vertellen. Te intiem.’
KLAARGESTOOMD OM TE MOORDEN
Toch wist de zoon, die nu een documentaire over zijn zoektocht klaar heeft, lange tijd veel meer dan zijn vader kon vermoeden. Eind jaren 70 vertelde Jorge één keer zijn verhaal, het ware verhaal, aan zijn therapeut, de Chileense psychiater Jorge Barudy. Die was zelf voor de dictatuur van Pinochet gevlucht en woonde ook in Leuven. De audiotapes van die sessies zijn verloren gegaan, maar de oudere broer van Jorge, lang balling in Oost-Duitsland, had er een transcriptie van gemaakt en bewaard.
‘Mijn oom Orlando Lübbert is veel ouder dan mijn vader en altijd een beetje een vaderfiguur voor hem geweest’, zegt Andrés. ‘Ik was 19 toen ik voor het eerst alleen naar Chili reisde en daar bij mijn oom overnachtte. Hij is de eerste die mij heeft verteld wat er werkelijk met mijn vader is gebeurd. Dat hij door de Chileense geheime dienst werd getraind om geheim agent en moordenaar te worden, op de vreselijkste wijzen vaak. Daarna was ik enorm in de war: bang om naar België terug te keren, bang dat ik voortaan anders naar mijn vader zou kijken.’
Drie jaar later gaf Orlando de transcriptie van de sessies aan Andrés. De gruwel openbaarde zich aan hem, veertig pagina’s lang, tot in de kleinste details, en geschreven in de eerste persoon.
‘Mijn broer heeft Andrés met de beste bedoelingen geholpen’, zegt Jorge. ‘Maar in het begin was ik kwaad. Ik vond dat niemand het recht had mijn verhaal te lezen.’
Dat verhaal begon, vertelt Jorge, bij zijn buurman indertijd, een lijfwacht van Pinochet en altijd op zoek naar talent. Hij zag wel iets in de technisch ingenieur die voor een telefoonmaatschappij in Chili werkte. Dus werd Jorge subtiel door zijn baas bij de maatschappij ‘gerekruteerd’. Eerst leerde hij telefoons af te luisteren en stroom af te tappen, skills die elke goede spion onder de knie moet hebben. Hij was er goed in, dacht zelfs zijn bedrijf een dienst te bewijzen. Het bleek maar een eerste test, een opstapje naar meer.
Jorge: ‘Als je wilt dat iemand voor je werkt, moet je zijn geest kapotmaken. Daarna doet hij alles wat je vraagt. Zo ging de geheime dienst te werk. Ik moest stoppen mens te zijn, ik moest mijn emoties uitschakelen en een machine worden, klaar om te moorden. Het was psychologische terreur.
Brainwashing. Hetzelfde proces als waarmee vandaag jihadisten worden geïndoctrineerd, om aanslagen te plegen en mensen te onthoofden.’
Jorge heeft er gestaan, op dat point of no return. De dood deed hem niets meer. Niet die van anderen, niet die van hemzelf. Hij zou zichzelf hebben opgeblazen, als ze hem dat hadden bevolen.
‘Het transformatieproces duurde amper zes maanden. Met dreigementen probeerden ze mij van mijn familie los te koppelen. Ze ontvoerden mij geregeld voor een paar dagen en brachten me naar een geheime plek waar ik werd “getraind”. Ik had een sterke persoonlijkheid, kon meer verdragen dan ande-
ren. Ik had talent om geweld te incasseren. Maar hoe sterk je wil ook is, vroeg of laat breek je.’
Zijn moeder, zegt Jorge, is zijn redding geweest. In de donkerste uren dacht hij aan zijn gelukkige kindertijd, hoe zij door z’n haar woelde. ‘Ik was haar lieveling, ik kon haar niet verraden. Toen ik doorhad dat mijn familie kon worden gegijzeld, is alles veranderd. Ik besefte dat ik weg moest.’
Met de hulp van zijn vader en de Duitse ambassade kon hij naar Oost-Berlijn, waar ook zijn broer was en waar hij een jaar zou blijven. Toen ze hem ook daar op het spoor kwamen, sloeg hij andermaal op de vlucht. Deze keer naar Leuven en met de hulp van Amnesty International, dat de geheime dienst op een dwaalspoor zette naar Zweden. ‘In Oost-Berlijn zaten veel Chilenen. Ik ben er nu van overtuigd dat de geheime dienst mij daarheen wilde sturen om in die gemeenschap van ballingen te infiltreren.’
TERUG NAAR HET SLACHTHUIS
Op 19 juli 1979 kwam Jorge aan in het station van Leuven. Dat eerste jaar in België woonde hij bij zijn psychiater, bij wie hij twee keer per week therapie volgde. En toen leerde hij Mimi kennen, met wie hij nog altijd gelukkig samen is. Ze gingen in een gemeenschapshuis wonen en kregen twee zonen: Federico en Andrés. Een heel gewoon leven, zo leek het. Tot Andrés in Chili ontdekte wie zijn vader was geweest. De eerste keer dat de zoon zijn vader met z’n demonen probeerde te confronteren, zaten ze samen in de auto. Zo kan mijn vader niet weg, dacht Andrés.
‘Hij blokkeerde volledig, kon geen woord meer uitbrengen. Dat heeft zo’n diepe indruk op mij gemaakt dat ik het onderwerp niet meer ter sprake durfde brengen.’
Het zou nog jaren duren voor het idee van een documentaire bespreekbaar werd. En voor hij zijn vader zover kreeg naar de oorden van de gruwel terug te keren, die er vaak verlaten bij lagen, gestold in de tijd.
Tijdens het draaien toetste Andrés beetje bij
beetje de details bij zijn vader af. En beetje bij beetje begon Jorge zich meer te herinneren, dingen die hij zijn therapeut niet had verteld.
‘Die confrontatie was heel zwaar’, zegt Jorge. ‘Alles kwam terug. Hoe ik geblinddoekt naar die plaatsen werd gebracht. De experimenten die ze er met mij deden. Ik herkende het krakende geluid van de deuren. Ik zag mijn folteraars opnieuw in de ruimte staan. Al die tijd dacht ik dat ik mijn geheugen had gewist, maar ik had de herinneringen gewoon ergens heel diep opgeslagen.’
Een van de ergste dingen waaraan Jorge werd blootgesteld, was shocktherapie zoals je die in de film A Clockwork Orange ziet, erop gericht om daders te conditioneren en gevoelloos te maken voor geweld. Dagenlang, zonder enig besef van tijd en ruimte, werd hij verplicht naar de goorste gewelddaden te kijken. Al in 1978 beschreef Peter Watson de methode in War on the Mind.
Het militaire regime in Chili was een van de eerste om ze zo gruwelijk efficiënt toe te passen.
‘Later zijn ze nog verder gegaan’, vertelt Andrés. ‘Een van zijn folteraars heeft een matrasrooster op hem gelegd, met daarbovenop een bloedend lijk. Mijn vader moest zo een hele nacht blijven liggen. Het is een van de laatste dingen die hij in therapie heeft beschreven.’
In de documentaire neemt de zoon zijn vader mee naar het ‘slachthuis’, waar Jorge moest toekijken hoe lijken werden verminkt, en naar de hangars die als folterkamers werden gebruikt. Er vallen veel stiltes. Details geven, daar heeft Jorge het nog altijd heel moeilijk mee. ‘Omdat ze niet nodig zijn om te begrijpen. En omdat ik er niet fier op ben. Soms voelde ik mij slachtoffer, soms folteraar. Door de methoden die ze gebruiken, voel je je op de duur een van hen.’
‘Mijn vader heeft misschien erge dingen gedaan en moeten doen,’ zegt Andrés, ‘maar hij is niet de moordmachine geworden die ze van hem wilden maken. Toen ik de transcriptie van zijn verhaal voor het eerst las, was ik in paniek. Ik wilde van zijn therapeut weten hoe ver hij was gegaan en of hij had gedood. Door zijn beroepsgeheim kon hij niet veel vertellen. Maar zonder dat ik ernaar vroeg, stelde hij mij gerust: “Uw vader heeft niemand vermoord.” En misschien zijn sommige dingen nog erger dan iemand doden, maar ik kan mijn vader niets kwalijk nemen.’
DE SCHADUW VAN PINOCHET
‘Eigenlijk is het een wonder dat hij nog leeft na alles wat hij heeft meegemaakt. Hij is en blijft een slachtoffer. Dat heb ik altijd in het achterhoofd gehouden. Bovendien: hij heeft de moed gehad om erover te praten en te zeggen dat het hem spijt. Dat kan niet van zijn folteraars worden gezegd, die nog altijd vrij rondlopen en alles blijven ontkennen.’
CHILI WIL VOORAL VERGETEN
Die folteraars wou Andrés voor zijn documentaire met de waarheid confronteren. ‘Ik heb zijn baas bij de telefoonmaatschappij thuis opgezocht. Hij ontkende alles of zei dat zijn geheugen hem in de steek liet.’ Gevaarlijker was de poging om met José P. in contact te komen, de broer van een jeugdvriend van Jorge en een van de meest gevreesde instructeurs van de Chileense geheime dienst. Sadistisch, en door de CIA opgeleid aan de beruchte ‘school voor moordenaars’ in Panama.
‘Met de hulp van een journalist in Chili had ik zijn militair dossier bemachtigd’, zegt Andrés. ‘Tot voor kort was hij onderdirecteur van een militaire school. Hij woont in een militaire compound, waar je niet zomaar kunt aanbellen. Dus heb ik de plek geschaduwd, om uit te zoeken wat de beste manier zou zijn om hem te benaderen. Mijn vader was in alle staten. Hij wou niet dat ik daarmee doorging, anders zou hij zijn koffers pakken, zei hij.’
‘Ik heb Andrés verplicht die militaire dossiers in water op te lossen en te verscheuren’, zegt Jorge. ‘Elk spoor, elk bewijs moest worden opgeruimd.’
Andrés erkent dat zijn vader er goed aan heeft gedaan hem tegen te houden. ‘Ik wilde ver gaan. Heel ver. Te ver misschien. Wat zou ik erbij gewonnen hebben? José P. zou nooit hebben toegegeven wat hij had gedaan, en het zou ons waarschijnlijk onnodig in gevaar hebben gebracht. Mijn vader weet tot wat mensen zoals hij in staat zijn. In het leger in Chili zitten nog altijd mensen die tijdens de dictatuur hun handen vuil hebben gemaakt en daar nooit voor veroordeeld zijn. Ze zijn nog altijd redelijk goed georganiseerd. Een paar telefoontjes en ze weten je zo te vinden.’
Zijn ze niet bang voor de reacties, of zelfs repercussies, als de documentaire later
dit jaar in Chili zal worden vertoond? Andrés zocht de ergste folteraars van zijn vader dan wel niet op, hij noemt de naam van José P. (en anderen) en toont zelfs een recente foto van hem. ‘Die man is zich tot vandaag waarschijnlijk nergens van bewust. De verrassing zal des te groter zijn’, zegt Andrés met pretoogjes. ‘Ik ben er zeker van dat hij door de documentaire in de problemen komt.’ Jorge weet beter: ‘Ik geloof niet dat hij nog zal worden aangeklaagd.’
Andrés hoopt, wil geloven, dat hun documentaire iets teweeg zal brengen. ‘Misschien zullen andere slachtoffers opstaan, als ze hem op de foto herkennen. De getuigenis van mijn vader zal in Chili een polemiek veroorzaken. Het is het verhaal van
een onschuldige man die het slachtoffer is geworden van een apparaat en die een ander gezicht geeft aan de terreur van dat apparaat. Hierna kunnen de Chilenen niet meer ontkennen wat destijds is gebeurd. Ze zullen niet meer kunnen zeggen: “Wij geloven u niet.” Want daar zijn ze altijd goed in geweest.’
Jorge en Andrés draaiden voor het eerst in Chili in 2013, tijdens een herdenking van de militaire staatsgreep in 1973. ‘Twee weken lang hadden alle tv-stations het erover, het leek wel collectief exorcisme’, vertelt Jorge. ‘Maar verder wordt er nooit over gesproken. Men wil het verleden vooral vergeten. In Chili is een maatschappelijk debat
over de dictatuur nooit echt mogelijk geweest.’
‘Of ze geraken niet verder dan tegen elkaar te schelden’, vult Andrés aan, ‘de “fascisten” tegen de “communisten”. De Chileense samenleving blijft compleet verdeeld.’
POINT FINAL
De lancering van de documentaire in Chili laat Jorge aan zich voorbijgaan. ‘Te zwaar.’ Het liefst zou hij er niet meer op terugkomen. ‘Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb verteld. Het was belangrijk voor mezelf om alles te kunnen reconstrueren en begrijpen. Zonder mijn zoon en de hulp van anderen was dat niet gelukt. Maar nu valt er niets meer te vragen of te vertellen. Dit is een afgesloten hoofdstuk.’
Denkt Andrés er ook zo over? ‘Ik denk dat we allebei ver genoeg zijn gegaan. Weet je, ik heb me soms schuldig gevoeld. Ik ben geen psycholoog of therapeut, maar ik heb veel van mijn vader gevergd. Ik ben blij dat ik ben doorgegaan, maar ik twijfelde soms of ik er wel goed aan deed. Of het zijn ziel zou helen.’
‘Tijdens het draaien van de documentaire heb ik er een Chileense journalist en activist bij gehaald om mijn vader te interviewen, omdat ik voelde dat hij niet alles aan mij kwijt kon. Mijn vader vond dat hij al genoeg had verteld, ik vond van niet. Het is een lang proces geweest om de dialoog op gang te brengen, hij heeft het er nog altijd moeilijk mee.’
Hoe moeilijk ook, het heeft de afstand tussen beiden gedicht. De muur die zo lang tussen hen in stond, is gesloopt.
‘Elke minuut van het proces was intens’, zegt Jorge. ‘Het heeft iets losgemaakt, diep in mij. Ik heb altijd mijn grenzen aangegeven, maar ik heb mijn grenzen ook verlegd. Ik ben blij dat ik mijn zoon het vertrouwen heb gegeven om dit verhaal te vertellen. Ik ben trots op hem. Hij is een man geworden.’
‘Mijn vader heeft zijn grootste geheim aan mij toevertrouwd, in de hoop dat ik er iets goeds mee zou doen’, zegt Andrés. ‘Dat is het mooiste geschenk dat hij mij kon geven.’
‘El color del camaleon’ (‘De kleur van de kameleon’),  vanaf 7/3 in de kleinere cinemazalen, daarna op de festivals Docville en Millennium. Later dit jaar op Canvas en RTBF en ook in de bioscoop in Chili. www.docpoppies.be


 

EEN CHILEENSE ERFENIS: VADER EN ZOON LÜBBERT
‘SOMS VOELDE IK MIJ SLACHTOFFER, SOMS FOLTERAAR’

 

In de jaren 70 probeerde de Chileense geheime dienst Jorge Lübbert op te leiden tot moordmachine. Jorge vluchtte en leed in stilte. Tot zijn zoon Andrés zijn geheim ontdekte. Hoe meer de zoon wou weten, hoe harder de vader zweeg. Langzaamaan dichtten ze de kloof, met een gezamenlijke documentaire over het pijnlijke verleden van de vader. ‘We zijn allebei ver gegaan.’

Yves Delepeleire, foto Fred Debrock

‘Twaalf jaar al staat mijn leven in het teken van de zoektocht naar mijn vader, naar wie hij écht is. Het voelt alsof ik zijn trauma op mij heb genomen. Ik wilde alles van zijn verleden weten. Elk gruwelijk detail. Elke plek waar hij was geweest. Elke pijnlijke herinnering die hij misschien al was vergeten. Ik moest dit doen. Gaandeweg heb ik geleerd dat die zoektocht er evengoed een was naar mijn eigen identiteit. Alles wat ik ben geworden, heb ik aan mijn vader te danken.’

De Belgische filmmaker Andrés Lübbert (32) groeide op in Leuven, met een geromantiseerd beeld van zijn vader: een Chileen die, zoals zovelen destijds, was gevlucht voor het regime van Augusto Pinochet. Papa’s verhaal was dat van zijn Chileense vrienden in Leuven, dacht de zoon. En zijn vader, die zweeg.

‘Toch merkte ik als kind al dat hij anders was’, zegt Andrés. ‘Hij leed aan slapeloosheid en verslavingen. Toen ik 16 was, vond mijn moeder hem na dagen zoeken op een pleintje. Bewusteloos. Hij vluchtte ook in zijn werk, als cameraman in oorlogsgebied. Ik begreep niet waarom hij steeds weer het gevaar opzocht, terwijl hij dat destijds was ontvlucht. Hij had een vrouw en twee kleine kinderen. Soms was hij weken of zelfs maanden van huis. Ik kon zijn bizarre gedrag niet verklaren. Ik wilde hem begrijpen.’

We spreken elkaar in de schaduw van het Berlaymontgebouw, waar de Europese Commissie zit. Andrés’ vader werkt er sinds enkele jaren als cameraman voor Europese politici. Jorge (60) zal op vraag van zijn zoon wat later voor het interview aanschuiven. ‘Sommige zaken vertel ik liever niet waar mijn vader bij is, ook al weet ik dat hij ze zal lezen. Het zou te ongemakkelijk zijn.’ De verborgen familiegeschiedenis heeft hen allebei getekend.

DE SCHADUW VAN PINOCHET
Jorge beseft dat hij het zaadje destijds zelf bij zijn zoon heeft geplant. Dat hij Andrés’ obsessie met zijn verleden heeft gevoed. ‘Zwijgen en vergeten leek me al die tijd de beste overlevingsstrategie,’ vertelt hij, als hij erbij is komen zitten. ‘Ik vond niet dat ik mijn kinderen met mijn verleden lastig moest vallen. Mijn vrouw dacht er anders over. Ze had gelijk. Maar ik was er niet klaar voor. Ik vond de woorden niet. Ik heb gruwelijke dingen gezien... en gedaan. Ik heb mijn duistere kant, het beest in mij, wakker gemaakt.’
Hij schudt het hoofd. ‘Andrés weet nu veel over mij, maar nog lang niet alles. Sommige dingen zijn gewoon te erg om te vertellen. Te intiem.’

KLAARGESTOOMD OM TE MOORDEN
Toch wist de zoon, die nu een documentaire over zijn zoektocht klaar heeft, lange tijd veel meer dan zijn vader kon vermoeden. Eind jaren 70 vertelde Jorge één keer zijn verhaal, het ware verhaal, aan zijn therapeut, de Chileense psychiater Jorge Barudy. Die was zelf voor de dictatuur van Pinochet gevlucht en woonde ook in Leuven. De audiotapes van die sessies zijn verloren gegaan, maar de oudere broer van Jorge, lang balling in Oost-Duitsland, had er een transcriptie van gemaakt en bewaard.

‘Mijn oom Orlando Lübbert is veel ouder dan mijn vader en altijd een beetje een vaderfiguur voor hem geweest’, zegt Andrés. ‘Ik was 19 toen ik voor het eerst alleen naar Chili reisde en daar bij mijn oom overnachtte. Hij is de eerste die mij heeft verteld wat er werkelijk met mijn vader is gebeurd. Dat hij door de Chileense geheime dienst werd getraind om geheim agent en moordenaar te worden, op de vreselijkste wijzen vaak. Daarna was ik enorm in de war: bang om naar België terug te keren, bang dat ik voortaan anders naar mijn vader zou kijken.’

Drie jaar later gaf Orlando de transcriptie van de sessies aan Andrés. De gruwel openbaarde zich aan hem, veertig pagina’s lang, tot in de kleinste details, en geschreven in de eerste persoon.

‘Mijn broer heeft Andrés met de beste bedoelingen geholpen’, zegt Jorge. ‘Maar in het begin was ik kwaad. Ik vond dat niemand het recht had mijn verhaal te lezen.’

Dat verhaal begon, vertelt Jorge, bij zijn buurman indertijd, een lijfwacht van Pinochet en altijd op zoek naar talent. Hij zag wel iets in de technisch ingenieur die voor een telefoonmaatschappij in Chili werkte. Dus werd Jorge subtiel door zijn baas bij de maatschappij ‘gerekruteerd’. Eerst leerde hij telefoons af te luisteren en stroom af te tappen, skills die elke goede spion onder de knie moet hebben. Hij was er goed in, dacht zelfs zijn bedrijf een dienst te bewijzen. Het bleek maar een eerste test, een opstapje naar meer.
Jorge: ‘Als je wilt dat iemand voor je werkt, moet je zijn geest kapotmaken. Daarna doet hij alles wat je vraagt. Zo ging de geheime dienst te werk. Ik moest stoppen mens te zijn, ik moest mijn emoties uitschakelen en een machine worden, klaar om te moorden. Het was psychologische terreur.

Brainwashing. Hetzelfde proces als waarmee vandaag jihadisten worden geïndoctrineerd, om aanslagen te plegen en mensen te onthoofden.’

Jorge heeft er gestaan, op dat point of no return. De dood deed hem niets meer. Niet die van anderen, niet die van hemzelf. Hij zou zichzelf hebben opgeblazen, als ze hem dat hadden bevolen.
‘Het transformatieproces duurde amper zes maanden. Met dreigementen probeerden ze mij van mijn familie los te koppelen. Ze ontvoerden mij geregeld voor een paar dagen en brachten me naar een geheime plek waar ik werd “getraind”. Ik had een sterke persoonlijkheid, kon meer verdragen dan anderen. Ik had talent om geweld te incasseren. Maar hoe sterk je wil ook is, vroeg of laat breek je.’
Zijn moeder, zegt Jorge, is zijn redding geweest. In de donkerste uren dacht hij aan zijn gelukkige kindertijd, hoe zij door z’n haar woelde. ‘Ik was haar lieveling, ik kon haar niet verraden. Toen ik doorhad dat mijn familie kon worden gegijzeld, is alles veranderd. Ik besefte dat ik weg moest.’

Met de hulp van zijn vader en de Duitse ambassade kon hij naar Oost-Berlijn, waar ook zijn broer was en waar hij een jaar zou blijven. Toen ze hem ook daar op het spoor kwamen, sloeg hij andermaal op de vlucht. Deze keer naar Leuven en met de hulp van Amnesty International, dat de geheime dienst op een dwaalspoor zette naar Zweden. ‘In Oost-Berlijn zaten veel Chilenen. Ik ben er nu van overtuigd dat de geheime dienst mij daarheen wilde sturen om in die gemeenschap van ballingen te infiltreren.’

TERUG NAAR HET SLACHTHUIS
Op 19 juli 1979 kwam Jorge aan in het station van Leuven. Dat eerste jaar in België woonde hij bij zijn psychiater, bij wie hij twee keer per week therapie volgde. En toen leerde hij Mimi kennen, met wie hij nog altijd gelukkig samen is. Ze gingen in een gemeenschapshuis wonen en kregen twee zonen: Federico en Andrés. Een heel gewoon leven, zo leek het. Tot Andrés in Chili ontdekte wie zijn vader was geweest. De eerste keer dat de zoon zijn vader met z’n demonen probeerde te confronteren, zaten ze samen in de auto. Zo kan mijn vader niet weg, dacht Andrés.

‘Hij blokkeerde volledig, kon geen woord meer uitbrengen. Dat heeft zo’n diepe indruk op mij gemaakt dat ik het onderwerp niet meer ter sprake durfde brengen.’

Het zou nog jaren duren voor het idee van een documentaire bespreekbaar werd. En voor hij zijn vader zover kreeg naar de oorden van de gruwel terug te keren, die er vaak verlaten bij lagen, gestold in de tijd.

Tijdens het draaien toetste Andrés beetje bij beetje de details bij zijn vader af. En beetje bij beetje begon Jorge zich meer te herinneren, dingen die hij zijn therapeut niet had verteld.

‘Die confrontatie was heel zwaar’, zegt Jorge. ‘Alles kwam terug. Hoe ik geblinddoekt naar die plaatsen werd gebracht. De experimenten die ze er met mij deden. Ik herkende het krakende geluid van de deuren. Ik zag mijn folteraars opnieuw in de ruimte staan. Al die tijd dacht ik dat ik mijn geheugen had gewist, maar ik had de herinneringen gewoon ergens heel diep opgeslagen.’

Een van de ergste dingen waaraan Jorge werd blootgesteld, was shocktherapie zoals je die in de film A Clockwork Orange ziet, erop gericht om daders te conditioneren en gevoelloos te maken voor geweld. Dagenlang, zonder enig besef van tijd en ruimte, werd hij verplicht naar de goorste gewelddaden te kijken. Al in 1978 beschreef Peter Watson de methode in War on the Mind. Het militaire regime in Chili was een van de eerste om ze zo gruwelijk efficiënt toe te passen.

‘Later zijn ze nog verder gegaan’, vertelt Andrés. ‘Een van zijn folteraars heeft een matrasrooster op hem gelegd, met daarbovenop een bloedend lijk. Mijn vader moest zo een hele nacht blijven liggen. Het is een van de laatste dingen die hij in therapie heeft beschreven.’

In de documentaire neemt de zoon zijn vader mee naar het ‘slachthuis’, waar Jorge moest toekijken hoe lijken werden verminkt, en naar de hangars die als folterkamers werden gebruikt. Er vallen veel stiltes. Details geven, daar heeft Jorge het nog altijd heel moeilijk mee. ‘Omdat ze niet nodig zijn om te begrijpen. En omdat ik er niet fier op ben. Soms voelde ik mij slachtoffer, soms folteraar. Door de methoden die ze gebruiken, voel je je op de duur een van hen.’

‘Mijn vader heeft misschien erge dingen gedaan en moeten doen,’ zegt Andrés, ‘maar hij is niet de moordmachine geworden die ze van hem wilden maken. Toen ik de transcriptie van zijn verhaal voor het eerst las, was ik in paniek. Ik wilde van zijn therapeut weten hoe ver hij was gegaan en of hij had gedood. Door zijn beroepsgeheim kon hij niet veel vertellen. Maar zonder dat ik ernaar vroeg, stelde hij mij gerust: “Uw vader heeft niemand vermoord.” En misschien zijn sommige dingen nog erger dan iemand doden, maar ik kan mijn vader niets kwalijk nemen.’

DE SCHADUW VAN PINOCHET
‘Eigenlijk is het een wonder dat hij nog leeft na alles wat hij heeft meegemaakt. Hij is en blijft een slachtoffer. Dat heb ik altijd in het achterhoofd gehouden. Bovendien: hij heeft de moed gehad om erover te praten en te zeggen dat het hem spijt. Dat kan niet van zijn folteraars worden gezegd, die nog altijd vrij rondlopen en alles blijven ontkennen.’

CHILI WIL VOORAL VERGETEN
Die folteraars wou Andrés voor zijn documentaire met de waarheid confronteren. ‘Ik heb zijn baas bij de telefoonmaatschappij thuis opgezocht. Hij ontkende alles of zei dat zijn geheugen hem in de steek liet.’ Gevaarlijker was de poging om met José P. in contact te komen, de broer van een jeugdvriend van Jorge en een van de meest gevreesde instructeurs van de Chileense geheime dienst. Sadistisch, en door de CIA opgeleid aan de beruchte ‘school voor moordenaars’ in Panama.

‘Met de hulp van een journalist in Chili had ik zijn militair dossier bemachtigd’, zegt Andrés. ‘Tot voor kort was hij onderdirecteur van een militaire school. Hij woont in een militaire compound, waar je niet zomaar kunt aanbellen. Dus heb ik de plek geschaduwd, om uit te zoeken wat de beste manier zou zijn om hem te benaderen. Mijn vader was in alle staten. Hij wou niet dat ik daarmee doorging, anders zou hij zijn koffers pakken, zei hij.’

‘Ik heb Andrés verplicht die militaire dossiers in water op te lossen en te verscheuren’, zegt Jorge. ‘Elk spoor, elk bewijs moest worden opgeruimd.’

Andrés erkent dat zijn vader er goed aan heeft gedaan hem tegen te houden. ‘Ik wilde ver gaan. Heel ver. Te ver misschien. Wat zou ik erbij gewonnen hebben? José P. zou nooit hebben toegegeven wat hij had gedaan, en het zou ons waarschijnlijk onnodig in gevaar hebben gebracht. Mijn vader weet tot wat mensen zoals hij in staat zijn. In het leger in Chili zitten nog altijd mensen die tijdens de dictatuur hun handen vuil hebben gemaakt en daar nooit voor veroordeeld zijn. Ze zijn nog altijd redelijk goed georganiseerd. Een paar telefoontjes en ze weten je zo te vinden.’

Zijn ze niet bang voor de reacties, of zelfs repercussies, als de documentaire later dit jaar in Chili zal worden vertoond? Andrés zocht de ergste folteraars van zijn vader dan wel niet op, hij noemt de naam van José P. (en anderen) en toont zelfs een recente foto van hem. ‘Die man is zich tot vandaag waarschijnlijk nergens van bewust. De verrassing zal des te groter zijn’, zegt Andrés met pretoogjes. ‘Ik ben er zeker van dat hij door de documentaire in de problemen komt.’ Jorge weet beter: ‘Ik geloof niet dat hij nog zal worden aangeklaagd.’

Andrés hoopt, wil geloven, dat hun documentaire iets teweeg zal brengen. ‘Misschien zullen andere slachtoffers opstaan, als ze hem op de foto herkennen. De getuigenis van mijn vader zal in Chili een polemiek veroorzaken. Het is het verhaal van een onschuldige man die het slachtoffer is geworden van een apparaat en die een ander gezicht geeft aan de terreur van dat apparaat. Hierna kunnen de Chilenen niet meer ontkennen wat destijds is gebeurd. Ze zullen niet meer kunnen zeggen: “Wij geloven u niet.” Want daar zijn ze altijd goed in geweest.’

Jorge en Andrés draaiden voor het eerst in Chili in 2013, tijdens een herdenking van de militaire staatsgreep in 1973. ‘Twee weken lang hadden alle tv-stations het erover, het leek wel collectief exorcisme’, vertelt Jorge. ‘Maar verder wordt er nooit over gesproken. Men wil het verleden vooral vergeten. In Chili is een maatschappelijk debat over de dictatuur nooit echt mogelijk geweest.’

‘Of ze geraken niet verder dan tegen elkaar te schelden’, vult Andrés aan, ‘de “fascisten” tegen de “communisten”. De Chileense samenleving blijft compleet verdeeld.’

POINT FINAL
De lancering van de documentaire in Chili laat Jorge aan zich voorbijgaan. ‘Te zwaar.’ Het liefst zou hij er niet meer op terugkomen. ‘Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb verteld. Het was belangrijk voor mezelf om alles te kunnen reconstrueren en begrijpen. Zonder mijn zoon en de hulp van anderen was dat niet gelukt. Maar nu valt er niets meer te vragen of te vertellen. Dit is een afgesloten hoofdstuk.’

Denkt Andrés er ook zo over? ‘Ik denk dat we allebei ver genoeg zijn gegaan. Weet je, ik heb me soms schuldig gevoeld. Ik ben geen psycholoog of therapeut, maar ik heb veel van mijn vader gevergd. Ik ben blij dat ik ben doorgegaan, maar ik twijfelde soms of ik er wel goed aan deed. Of het zijn ziel zou helen.’

‘Tijdens het draaien van de documentaire heb ik er een Chileense journalist en activist bij gehaald om mijn vader te interviewen, omdat ik voelde dat hij niet alles aan mij kwijt kon. Mijn vader vond dat hij al genoeg had verteld, ik vond van niet. Het is een lang proces geweest om de dialoog op gang te brengen, hij heeft het er nog altijd moeilijk mee.’

Hoe moeilijk ook, het heeft de afstand tussen beiden gedicht. De muur die zo lang tussen hen in stond, is gesloopt.

‘Elke minuut van het proces was intens’, zegt Jorge. ‘Het heeft iets losgemaakt, diep in mij. Ik heb altijd mijn grenzen aangegeven, maar ik heb mijn grenzen ook verlegd. Ik ben blij dat ik mijn zoon het vertrouwen heb gegeven om dit verhaal te vertellen. Ik ben trots op hem. Hij is een man geworden.’

‘Mijn vader heeft zijn grootste geheim aan mij toevertrouwd, in de hoop dat ik er iets goeds mee zou doen’, zegt Andrés. ‘Dat is het mooiste geschenk dat hij mij kon geven.’

‘El color del camaleon’ (‘De kleur van de kameleon’),  vanaf 7/3 in de kleinere cinemazalen, daarna op de festivals Docville en Millennium. Later dit jaar op Canvas en RTBF en ook in de bioscoop in Chili. www.docpoppies.be

Director

De Belgische Chileen Andrés Lübbert heeft een Master in de Audiovisuele Kunsten van de filmschool. Zijn documentaires namen deel aan 130 internationale filmfestivals in twintig landen en wonnen 19 prijzen. In 2013 was hij laureaat van Vocatio, voor zijn roeping in de sociale film. Andrés vertelt vooral verhalen uit zijn interculturele omgeving ivm migratie, identiteit, mensenrechten, en sociale zaken.


FILMOGRAFIE

2017 Dying for life – 77 min
2016 El color del camaleón – 88 min
2012 Marichiweu, venceremos por siempre – 58 min
2010 Colores de La Gloria – 59 min
2009 La realidad – 10 min
2008 Trukyman – 20 min
2007 Búsqueda en el silencio – 62 min

Trailer
Awards / Festivals

 

Special mention, Dok.fest München, Germany
Official Selection Guadalajara International Film Festival, Mexico
Official Selection Sofia International Film Festival, Bulgaria
Official Selection Docville, Belgium
Official Selection Millenium International Documentary Film Festival, Belgium
Official Selection Festival Encuentros del Otro Cine (EDOC), Ecuador
Official Selection International Documentary Festival Buenos Aires (FIDBA), rgentina
Official Selection Festival de Cine de Lima, Peru
Official Selection MARFICI (Festival Internacional de Cine Independientede Mar del Plata), Argentina
Official Selection Human Rights Film Festival Bolivia, Bolivia
Official Selection SANFIC – Santiago International Film Festival, Chile
Official Selection Festival International du Film Nancy, France
Official Selection Festival Internacional de Cine Viña del Mar, Chile
Official Selection Golden Tree International Documentary Festival Germany
Official Selection Viva! Latino Film Festival NYC Int’l, USA
Official Selection Festival de Biarritz Amérique Latine France
Official Selection DokuBaku International Documentary Film Festival, Azerbaidjan
Official Selection Sao Paulo International Film Festival, Brazil

Best Director in Chilean Competition, Santiago International Film Festival (SANFIC), Chile
Audience Award, Santiago International Film Festival (SANFIC), Chile
Special mention, Dok.fest München
, Germany

Official Selection Guadalajara International Film Festival, Mexico
Official Selection Sofia International Film Festival, Bulgaria
Official Selection Docville, Belgium
Official Selection Millenium International Documentary Film Festival, Belgium
Official Selection Festival Encuentros del Otro Cine (EDOC), Ecuador
Official Selection International Documentary Festival Buenos Aires (FIDBA), rgentina
Official Selection Festival de Cine de Lima, Peru
Official Selection MARFICI (Festival Internacional de Cine Independientede Mar del Plata), Argentina
Official Selection Human Rights Film Festival Bolivia, Bolivia
Official Selection SANFIC – Santiago International Film Festival, Chile
Official Selection Festival International du Film Nancy, France
Official Selection Festival Internacional de Cine Viña del Mar, Chile
Official Selection Golden Tree International Documentary Festival, Germany
Official Selection Viva! Latino Film Festival NYC Int’l, USA
Official Selection Festival de Biarritz Amérique Latine, France
Official Selection DokuBaku International Documentary Film Festival, Azerbaidjan
Official Selection Sao Paulo International Film Festival, Brazil

Cinema-release in Belgium by Docpoppies
www.docpoppies.be

Cinema-release in Spain, Chili,...

 

Presskit
( ... )

De 2 oorlogen van Alan Turing

Denis van Waerebeke
Intro

een film van Denis van Waerebeke, in co-productie met les Films d'Ici en RTBF

Mini-foto voor intro: 
Info

een film van Denis van Waerebeke, in co-productie met les Films d'Ici en ARTE, RTBF, met steun van het Media programma van de Europese Unie, Procirep, CNC, de regio Poitou-Charentes, Sofica, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de VOO en Universciences.

Alan Turing, een briljant wiskundige en vergeten held uit de Tweede Wereldoorlog, speelde een gigantische rol bij de overwinning van de gealiieerden door de Duitse codetaal te breken. Toch zou hij vervolgd worden omwille van zijn vermeende homoseksualiteit, waardoor hij eer aan zichzelf hield en een einde aan zijn leven maakte.
Weinigen wetenschappers hadden zulk een invloed op het verloop van de geschiedenis als Alan Turing, maar dat was niet voldoende hem niet te vervolgen omwille van zijn geaardheid. Deze film wekt zijn bijzondere leven, de geschiedenis en zijn invloed daarop met archieven en animaties weer tot leven en wordt een onbekend stukje van de Tweede Wereldoorlog ontluisterd.

Director

CV DENIS VAN WAEREBEKE

Wiseband (2013)
2 films d’animation pour le lancement du site web du même nom
L’Europe des écrivains (2013)
Habillage pour l’émission d’Arte
Crise / Croissance / Concurrence / Travail / Circuit économique (2012)
5 films de 5 minutes pour pour la Cité de l'économie et de la monnaie, production Montage
séquences animées
 pour "Somnolence" (2012)
un documentaire de Maryse Bergonzat, production Quark
Le TGV raconté aux Martiens & Piétons augmentés (2011)
2 court-métrages en animation pour l’exposition Des transports et des Hommes
James, ou Le roman d’un médicament (2010)
court-métrage animé pour l’exposition Contrefaçon production Cargo films pour Universcience sélectionné à Imagine Science Films 2010 (New York)
Graines de chercheurs (2010)
web-documentaire, production : l’Œil sauvage avec le CNRS et la Cité des sciences
Alphonse contre Crounchymax & Comment nourrir tout le monde (2009)
2 courts-métrages en animation pour l’exposition Bon Appétit, production Montag
finaliste aux Vimeo awards 2010 /// Prix du film éducatif ou scientifique à Annecy 2011
Changer le monde avec le doigt (2009)
court-métrage coécrit avec Jackie Berroyer pour Cut-up (Arte), production Quark
Espèces d’espèces (2008)
documentaire scientifique, 90 min - production Ex-Nihilo / Agat films / France 5 / Arte
grand prix au Festival international du film scientifique de Paris 2008, grand prix au
Science Film Festival Thailand 2009, festival du film de science La Réunion 2008, etc.
Listomania (2007)
pilote pour un magazine de société 2007 production Quark pour Arte (unité documentaire)
Classification systématique du vivant extraterrestre (2006)
12 min. - parodie de films scientifique mélangeant extraits de films et
animation production Cargo pour la soirée « Cosmic Connexion » (Arte)
Karambolage (2003 - 2004)
une dizaine de sujets en animation pour l’émission d’Arte
Archimède (2003 - 2004)
collaboration régulière à l’émission scientifique d’Arte réalisation d’une rubrique quasi-hedomadaire en animation
Cyberculture (1996-1999)
collaboration régulière au magazine de Canal + réalisation de numéro spéciaux, notamment « Simulateurs ! » et « 25 ans de jeux vidéo »
Clips (1993-1998)
(Les Innocents, Vladtronic...) & spots publicitaires (Volkswagen...) production Le Village et Gédéon
La saga des Nobel (1997)
conception graphique de la série (13 x 26 minutes) & réalisation de 2 films
production Guilgamesh pour la Cinquième
Extérieurs nuits (1993-1994)
collaboration régulière à l’émission de cinéma de FRANCE 3, production Flachfilm
Le bal des casse-pieds (1993)
générique pour le film de Yves Robert
L’œil du cyclone - Overgame (1993)
documentaire / création autour des jeux vidéo, production Le Village pour Canal +
Dynamo (1992)
sujets en banc titre et animation par ordinateur pour le magazine de La Sept Production Téléma / La Sept
Le Grand Marteau Show (1988)
jeu télé parodique, production Ex-Nihilo pour Vidéo Plaisir (CANAL +)
prix de la première oeuvre du GREC, mérite spécial au Tokyo Video Festival

( ... )

Verzonken

Marc Schmidt
Intro

een film van Marc Schmidt

In coproductie met seriousFilm, met steun van het Nederlands Filmfonds en het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Mini-foto voor intro: 
Info

Een film van Marc Schmidt, in coproductie met seriousFilm, met steun van het Nederlands Filmfonds en het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Hoe ervaar je de tijd wanneer het contact met de buitenwereld verloren gaat en je niet meer continue met prikkels wordt geconfronteerd? In een combinatie van documentairebeelden, visuele effecten en een fictieve monologue interieur verbeeldt deze film hoe een oudere geïsoleerde vrouw de greep op haar omgeving en zichzelf verliest en verzinkt in een droomachtige toestand waarin haar gedachtes, herinneringen en emoties vrijelijk in elkaar overlopen.

Director

 

Marc Schmidt (1970) werkt als onafhankelijk regisseur en geluidsman van documentaire films. Na zijn studie film- en televisiewetenschap in Utrecht en de kunstacademie in Tilburg, heeft hij als geluidsman en editor aan de meest uiteenlopende producties gewerkt. Daarnaast regisseerde hij een aantal korte fictiefilms. In de loop van de jaren heeft de documentairefilm zijn liefde gewonnen. Behalve als geluidsman werkt hij nu voornamelijk als regisseur van documentaires voor de publieke omroep. 
De rol van sociale codes in ons leven is een terugkerend thema in zijn werk. Hij maakte onder andere Schoolplein, een conceptuele documentaire over een schoolplein, gefilmd vanaf zijn balkon, en Bidcatcher, een visuele impressie van een veiling, waarmee hij de prijs voor beste documentaire op het Tampere Filmfestival won. Momenteel ontwikkelt hij Het Chimpansee Complex, een film over het resocialisatieproces van getraumatiseerde chimpansees.
De regels van Matthijs is een persoonlijke documentaire over zijn autistische schoolvriend.

Marc Schmidt (1970) werkt als onafhankelijk regisseur en geluidsman van documentaire films. Na zijn studie film- en televisiewetenschap in Utrecht en de kunstacademie in Tilburg, heeft hij als geluidsman en editor aan de meest uiteenlopende producties gewerkt. Daarnaast regisseerde hij een aantal korte fictiefilms. In de loop van de jaren heeft de documentairefilm zijn liefde gewonnen. Behalve als geluidsman werkt hij nu voornamelijk als regisseur van documentaires voor de publieke omroep. 

De rol van sociale codes in ons leven is een terugkerend thema in zijn werk. Hij maakte onder andere Schoolplein, een conceptuele documentaire over een schoolplein, gefilmd vanaf zijn balkon, en Bidcatcher, een visuele impressie van een veiling, waarmee hij de prijs voor beste documentaire op het Tampere Filmfestival won. Momenteel ontwikkelt hij Het Chimpansee Complex, een film over het resocialisatieproces van getraumatiseerde chimpansees.

De regels van Matthijs is een persoonlijke documentaire over zijn autistische schoolvriend.

 

Awards / Festivals

Netherlands Film Festival in 2014 - Dutch Documentary Competition

Presskit
( ... )

The only son

Simonka De Jong
Intro

a film by Simonka de Jong

in coproductie met IDtv-docs, de Boeddhistische Omroep Stichting, met steun van het Nederlands Filmfonds, het Nederlands Media-fonds, het coBo-Fonds,het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Mini-foto voor intro: 
Info

een film van Simonka de Jong, in coproductie met IDtv-docs, de Boeddhistische Omroep Stichting, met steun van het Nederlands Filmfonds,  het Nederlands Media-fonds, het coBo-Fonds,het Vlaams Audiovisueel Fonds.

De familieverhoudingen binnen een Tibetaans gezin dat leeft op verschillende continenten, worden onder druk gezet wanneer zoon Pema moet trouwen met een meisje uit zijn geboortedorp

Credits

Written & Directed by Simonka de Jong
camera Wiro Felix
sound recordist Rik Meier
edited by Menno Boerema
original music by Hans Helewaut
De_tocht 1Nils Fauth

Director

Simonka de Jong (Amsterdam, 9 mei 1972) is een Nederlands journalist en documentairemaaktster.

De Jong bezocht het Montessori Lyceum Amsterdam en studeerde vervolgens filosofie en kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam en aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Tijdens haar studie verbleef ze enkele perioden in het buitenland, voor verdere studie in Padua en Norwich. Hierna deed ze verschillende vervolgopleidingen op het gebied van scenarioschrijven en regie. Ze werkte als redacteur van het tijdschrift Kunstlicht en voor het dagblad Trouw. Vanaf 2000 werkte ze als medewerker publiciteit bij kunstcentrum De Appel. Vanaf 2002 was ze freelance journalist voor verschillende kranten. In 2004 won ze de scenarioprijs van het IDFA-festival.

In 2005 debuteerde ze op het IDFA met haar documentaire Tsjechisch Kerstfeest over de relatie tussen haar moeder en tante. In 2008 maakte ze de documentaire Yvette over een stoer, maar kwetsbaar Lonsdalemeisje. In 2011 kwam de documentaire Het zwijgen van Loe de Jong uit, waarin ze de relatie tussen haar grootvader Loe de Jong en diens tweelingbroer Sally belicht.

Trailer
Awards / Festivals

World première at IDFA, Amsterdam, The netherlands, 2012
official selection Hot Docs, Toronto, 2013
Documentary Edge Festival, New Zeeland, 2013

( ... )

Dreamcatchers

Cédric Bourgeois & Xavier Séron
Intro

een film van Cédric Bourgeois & Xavier Séron

In co-productie met Novak Prod en RTBF, met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, en CBA.

Mini-foto voor intro: 
Info

a film by Cédric Bourgeois & Xavier Séron, in co-productie met Novak Prod en RTBF, met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds, le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, en CBA.

Een groepje leerling-catchers, gedreven door de energie van Salvatore Bellomo (60 jaar), traint met volle overgave in het achterzaaltje van een café in de Borinage, een oude mijnstreek in België.
De Gigolo, Tarzan, Andynamite, Priscilla, De Dolle, Eddie Dark,... Allen dromen ze ervan professionals te worden, net zoals hun leraar. Meer dan dertig jaar lang heeft Salvatore tegen de grootsten gecatcht, voornamelijk in het kader van de prestigieuze WWF.
Vandaag heeft hij beslist om zijn beste leerlingen mee te nemen naar de Verenigde Staten in de sporen van zijn verleden. In afwachting van de grote dag beleven ze samen hun grote passie en nemen ze af en toe onbezonnen risico's om het lokale publiek te bekoren en de toekomst naar hun hand te zetten.

Director

Xavier Seron

Xavier Seron is regisseur en scenarioschrijver. Hij werd in 1975 geboren in Brussel. Na zijn rechtenstudies gaat hij in 2001 naar het Institut des Arts de Diffusion. In 2005 valt ‘Rien d'insoluble’, de film die hij voor zijn eindwerk maakt, meerdere malen in de prijzen en wordt hij geselecteerd voor een vijftigtal festivals over de hele wereld (waaronder het filmfestival van Venetië). In 2007 schrijft en realiseert hij samen met Christophe Hermans een kortfilm genaamd ‘Le Crabe’. De film wordt geselecteerd op het Festival Premiers Plans d'Angers en wint meerdere prijzen: de prijs voor de beste film op het Festival International du Film Francophone in Namen en op het Festival International du Court Métrage in Teheran.

In 2008 schrijft hij mee aan de langspeeldocumentaire 'Les Parents' van Christophe Hermans alsook aan de kortspeelfilm 'En compagnie de la poussière', van Jacques Molitor (geselecteerd op het festival van Locarno). Voor Bouli Lanners realiseert hij 'L’Eldorado selon Jean-Jacques', de making of van de film 'Eldorado'. In 2011 maakt hij met Meryl Fortunat-Rossi de ethologische en 'alcoholische' kortspeelfilm 'Mauvaise Lune'. Op het Brussels Short Film Festival sleept hij de publieksprijs en de prijs voor beste mannelijke vertolking in de wacht (uitgereikt aan Jean-Jacques Rausin). Op het festival 'Le court en dit long' van Parijs wint de film opnieuw een prijs voor beste vertolking en krijgt hij een speciale vermelding van de jury.
Voor het ogenblik bereidt Xavier zijn eerste fictielangspeelfilm voor, 'Je me tue à le dire', en een documentaire over Belgische catchers, 'Dreamcatchers', in samenwerking met Cédric Bourgeois.



Cédric Bourgeois

Little ones (2009), clip-fictie, Super 8, 5mn. Eigen productie
Officiële selectie categorie clip Festival International du Film de Namur (2009)
Officiële selectie Fantasporto (2010)


Il n’y a pas d’ailleurs (2008), fictie, HDCAM, 12 mn. Eigen productie met
steun van Chocolat-Noisette Studio, Backlight Studio en BATC
Officiële selectie buiten competitie Festival International du Film d’Amiens (2009)
Officiële selectie Festival International du Film Policier de Liège (2010)

In productie

Dreamcatchers,

documentaire, Co–réalisatie met Xavier Seron. Een productie van Novak in
co-productie met Off World, met steun van: Communauté Française de Belgique,
CBA en RTBF

La mort du loup,
kortfilm, super 16. Een productie van Come and See met steun van la région
Auvergne en France 3.

La bête entre les murs
,
kortfilm, video. Eigen productie

( ... )

Reveka

Christopher Yates & Benjamin Colaux
Intro

EEN FILM VAN CHRISTOPHER YATES EN BENJAMIN COLAUX

de hachlijke dagdagelijkse realiteit van een groep Boliviaanse mijnwerkers

Mini-foto voor intro: 
Info

een film van Christopher Yates & Benjamin Colaux, in co-productie met Playtime Films, met steun van le centre du cinéma de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de VOO,  WIP en het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Door vijf mijnwerkers van Potosí van 21 tot 54 jaar oud te volgen in hun relatie met de geesten en legendes, laat "Reveka" de kwetsbaarheid van de mens en zijn omgeving aan bod komen.
Door zich diep in de duivelsmijnen te wagen, verlaten deze mannen het prachtige decor van de Boliviaanse Andes elke dag opnieuw voor de afzondering en de duisternis van de mijn. Wanneer ze deze met geschiedenis en geesten beladen plek bereiken, wordt hun identiteit uitgewist. Door stil te staan bij de lichamelijke en materiële details die het werk in de mijnen tastbaar maken, vertrekken we op zoek naar vervlogen tijden die hun sporen hebben nagelaten in de herhaling van de fysieke handelingen van de mijnwerker.
Zowel oppervlakkig als zintuiglijk reist de film door de angsten, dromen, legendes en bijgeloof van de autochtonen om ze met de dagdagelijkse werkelijkheid te confronteren.

Director

Christopher Yates

TRAINING

2003:Graduated in editing, cinema school, IAD, distinction
1999-2000: one year in directing, cinema school, IAD
1997-1999: Bachelor in Philosophy, ULB
1996-1997: one year in piano, Jazz Studio at Anvers  
 
DIRECTING
 
'The Age of Death', 90’ creative documentary, coLdirector with Benjamin Colaux. In  
development
 
'Passionate Kiss', choregraphic shortfilm in collaboration with Edith Depaule. Director,
camera operator and editor. In  post-production
 
'Retour à l'école ', a 26’ documentary in collaboration with the Tof Theatre. Director
and camera operator. In  post-production
 
'Libre comme l'R' &   'Eric Durnez ' two commercials for the theatre “Le Rideau de
Bruxelles”, may 2011 and October 2011, director, camera operator and editor.  

'Not here ' creative documentary about   'Girls in Hawaii' Belgian rock band, camera
operator and director. 2009
 
Live performance recording live of 'Girls in Hawaii', director. 2008.
 
Scenography (video & shadows theatre) for the Belgian band tour 'Austin Lace'. 2008-2009.

Our dynamic earth' multimedia project for an environment museum at Edinburg.
Director of the multimedia team, director of promotional videos, editor. 2006.
 
'Netdays' commercial for an electronic art festival, director. 2003.
 
'L’âge