Released

een film van Simonka de Jong, in coproductie met IDtv-docs, de Boeddhistische Omroep Stichting, met steun van het Nederlands Filmfonds,  het Nederlands Media-fonds, het coBo-Fonds,het Vlaams Audiovisueel Fonds.

De familieverhoudingen binnen een Tibetaans gezin dat leeft op verschillende continenten, worden onder druk gezet wanneer zoon Pema moet trouwen met een meisje uit zijn geboortedorp

een film van Blaise D'Haese

In REINHOUD, mijn vader beeldhouwer, reveleert Blaise D’Haese, zoon van Reinhoud D’Haese (Geraardsbergen, 1928 - Parijs, 1 juli 2007), het leven van deze bijzonder kunstenaar uit de tweede helft van de 20ste eeuw.
Hij maakte deel uit van de Cobra-beweging die in de jaren veertig in Parijs ontstond en hem de beginselen van vrije spontaniteit en experiment boden. Vanuit Cobra en zijn fascinatie voor Jeroen Bosch en Brueghel ontwikkelde hij zijn eigen artistieke richting.
Over meer dan 50 jaar carrière realiseerde hij een indrukwekkend oeuvre dat sterk gekenmerkt wordt door zijn weigerachtigheid ten aanzien van dogmatisme, zijn breuk met het academisme en zijn focus op de Primitieve kunst.  Hij werkte vanuit een ‘art brut’ idee, waardoor hij samen met de schilder Pierre Alechinsky de typisch Vlaamse en Waalse gelaagde beeldvorming heruitvond.
Hij ontwikkelde een antropologisch en zoologisch dierenuniversum, creaturen met plantaardige en menselijke allures, die later evolueren naar vaak groteske hybridische wizens die mens en maatschappij kritisch in de ogen kijken, waardoor zijn werken een steeds een getuige van hun tijd zijn.
In de film benaderen we de geen de  zowel leven als werk van de kunstenaar vanuit getuigenissen van kunstenaars, zijn naasten, specialisten,… en brengen we beelden van Reinhoud zelf uit privé-archieven, interviews en filmopnames die plaats vonden tijdens zijn leven.
De film wordt gedragen door het verband tussen het wezen van de kunstenaar en zijn leven, tussen zijn oeuvre en wat het ons doet ontdekken, tussen zijn plaats in de kunstgeschiedenis en wereldlijke erkenning.

een documentaire film van Manu Riche (uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met VRT-Canvas, Simple Production, met steun van Vlaams Audiovisueel Fonds, le centre du cinéma et de l'audiovisuel de la communauté française de la Belgique

Deze houthakker uit de Ardennen die hoog mikt met zijn bomen. Hij beoefent ogenschijnlijk een traditioneel, ambachtelijk beroep, maar heeft zijn houthandel uitgebouwd tot een multinationaal bedrijf. Libart exporteert Europese den naar China, laat Franse eik zagen in Egypte en velt dure wengé in Congo en Siërra Leone. Bomen zijn ‘big business’ geworden en dat weet Ghislain Libart als geen ander. De grote bedrijven overal ter wereld kunnen niet zonder hout en dus ook niet zonder hem. Een ongemeen bloeiende business, maar ook de houthandel ontkwam niet aan de wereldwijde crisis: de mondialisering van onze economie, tastbaar gemaakt door een houthakker van bij ons.

Het hoofdpersonage van deze film is niet zomaar een boomhakker. Hij beoefent een ogenschijnlijk traditioneel beroep, het hakken van bomen in onder andere Ardeense bossen, maar hij leerde ook als geen ander zijn hout te verhandelen en groeide daarbij uit tot leider van een multinationaal bedrijf.
De naam Libart doet dus niet meteen een belletje rinkelen, maar hij staat voor een kleine bescheiden Belgische ondernemer die zijn horizonten wou verruimen en door omstandigheden een grote speler werd in een nieuwe economische wereld waarin hij tot de hoogste regionen wordt erkend als specialist in het rooien en verhandelen van hout.

Bomen zijn ‘big business’ geworden, en de sterke economische posities van sommige landen blijken hierin bepalend. Zo is nieuwkomer China, tien jaar geleden nog een gesloten communistisch land, vandaag een steeds groter wordende economische supermacht, een ware energievreter die op internationaal vlak een bepalende rol speelt.
China en andere nieuwe economische maalmolens moeten draaiende gehouden worden en hout speelt als energiebron en grondstof een enorme rol. De tijd dat industrie zich concentreerde daar waar grondstoffen in of boven de grond te vinden waren is definitief voorbij. Het transporteren van grondstoffen over tienduizenden kilometers is geen uitzondering meer. De grote reuzen moeten gevoed blijven.

Dit heeft Gislain Libart goed begrepen. De economische supermachten kunnen niet zonder hout en dus ook niet zonder hem.
De knowhow van Libart op vlak van bosbouw en bosrooi wordt internationaal erg gewaardeerd. Van Congo tot Egypte, van Libanon tot China, overal wordt Libart ingeschakeld om hout te kappen, te verschepen en te verhandelen.

Deze film wil een verborgen zijde van de hedendaagse globale economie laten zien. Niet aan de hand van een theoretisch discours, wel door te laten zien en voelen hoe een doorsnee houtvester als Libart de globale economie beleeft, volgt, ondergaat. De economische realiteit waarin Libart en zijn kompanen fungeren, is een zichtbare, tastbare wereld. Niet één van indexen en beursberichten, wel één van bomen en hout. Natuurlijk gaat het nog altijd over cash en deals.

We horen en lezen veel over de mondialisering en denken aan transnationale bedrijven en miljoenen Chinezen. Maar we zien en kennen nauwelijks de mensen die het mondiale spel daadwerkelijk spelen. Het verhaal van Libart maakt globalisering tastbaar en verstaanbaar.

Manu Riche heeft met Gislain Libart dan ook een prachtig personage gevonden om het erg actuele en boeiende thema van de mondialisering via een ogenschijnlijk klein en traditioneel beroep te vertellen.




Het bij momenten humoristische karakter van onze landelijke en stugge houthakker uit de Belgische Ardennen, wereldwijd gevraagd voor zijn diensten, heeft tegelijk ook iets heel rauws en hard: hij is het levende bewijs dat de mondialisering niemand in onze samenleving ongemoeid laat. Op de één of andere manier hebben we er allemaal mee te maken.
De harde wetten van de handel kennen dus geen grenzen en zijn universeel. Iedereen die erbij kan betrokken worden is welkom in de club van de mondiale handel.

Dat bleek ook toen de wereldwijde economische crisis opstak: De wereldwijde vraag naar hout daalde zo sterk dat ook Libart zijn ambities moest bijschaven. De successen van een waarzinnig groeiende economie sloegen meteen om een niet te overziene malaise.

Manu Riche heeft  al vaker bewezen hoe gepassioneerd hij met zijn onderwerpen omgaat en met zijn typische direct cinemastijl is deze film een zeer sterk portret geworden, niet alleen van deze bijzondere boomhakker, maar ook van de neergang van de wereldeconomie, het afsluiten van een vette periode, en de angstvallige pogingen de handel weer op gang te trekken...

(uit de reeks HOGE BOMEN II) een film van Steve Thielemans, in coproductie met Canvas, Riche, Riche & Riche met steun van het VAF.

Glenn Audenaert is de belichaming van de vernieuwde politie: hij is de eerste directeur van de federale gerechtelijke politie Brussel, de flamboyante superflik, maar ook het centrum van het conflict traditie versus vernieuwing. Deze documentaire schetst het portret van deze vaak bekritiseerde en tegelijk moelijke organisatie die hij leidt. Een kijk achter de schermen van de autoriteit van politie en gerecht.

Na de Dutroux-affaire en de vele andere mistoestanden bij de Belgische politiediensten, na de federale regering het besluit
alle politiediensten één te maken, en de federale geïntegreerde politie zag haar levenslicht in 1998.
   
Vandaag zijn we 11 jaar later, en het lijkt ons het geschikte moment om de werking van het huidige politiesysteem te evalueren. Niet door de grote en kleine dingen die we van de media vernemen, maar van binnenuit.
   
Glenn Audenaert is de flomboyante directeur van de federale gerechtelijke politie Brussel, en staat aan de top van 640 man sterk korps, dat dag en nacht over onze hoofdstad waakt.

De eerste federale gerechtelijke directeur van de nieuwe geïntegreerde politie heeft dus alles om deze documentaire film te dragen. Via de ‘superflik’ in maatpak kijken we voor de eerste keer achter de schermen van de federale gerechtelijke politie
in Brussel.

Audenaert is niet alleen verstandig maar vooral iemand met een visie en kijk op het gerechtelijke politieapparaat, dat volgens hem zoveel mogelijk moet aansluiten op de realiteit van onze maatschappij. Audenaert een geboren communicator is, die zegt waarvoor hij gaat, en soms zelfs meer…

De moderne aanpak en soms flamboyante stijl maken van Glenn Audenaert een sterk en dankbaar personage. Want Audenaert is een doorzetter, die zijn politie kost wat kost tot een professionele en efficiënte organisatie wil hervormen, en bereid is hiervoor desnoods tegen de schenen van het ancien regime te stampen.
Het is dan ook niet toevallig dat Audenaert vaak op de voorgrond komt bij strubbelingen, afrekeningen en schandalen binnen het systeem zelf.

Geregisseerd door Jiska Rickels, een Fu Works productie in coproductie met NPS, Nederlands Film Fonds, YLE, Off World en Canvas. Openingsfilm IDFA December 2006.

Deze documentaire draait om de confrontatie van de mens met de vier oerelementen. Untertage symbool voor aarde, verhaalt het harde bestaan en de kameraadschap van mijnwerkers op 1200m diepte. 167° West oftewel Water handelt over het korte visseizoen van de kingcrabvissers op de Alaskaanse Beringzee.  In Smokejumpers (Vuur) zien we de nooit geziene confrontatie die een groep Russische brandweermannen aangaan tegen de allesverwoestende bosbranden in Siberië. In Lucht, volgen we de droom van de mens om ook de ruimte te beheersen.

geregisseerd door Frank van den Engel en Masha Novikova, in coproductie met Zeppers Film & TV, IKON, met steun van het VAF, released in januari 2007.

Langs de oude Zijderoute was het circus de enige bron van vermaak tijdens een maandenlange reis van Europa naar China. In het inmiddels dictatoriale Oezbekistan leeft de circuscultuur nog als in de dagen van Dzjenghis Khan en aan de acts is niet veel veranderd.
Twee bevriende circusartiesten moeten een principiële keuze maken tussen het voortzetten van de oude circustradities of een politiek actief bestaan. De verschillende keuzes die ze maken zet de vriendschap onder zware druk.

Als kind verruilden de Oezbeekse circusartiesten Achat en Tursun Ali hun geboortedorp voor een leven in het circus. Ze leerden samen het vak, specialiseerden zich in jongleren met gewichten en begonnen ieder een eigen familiecircus. Tegenwoordig zijn ze rond de zestig en treden allebei nog op in de straten van Oezbekistan. Tot hun grote spijt zijn ze het echter al geruime tijd fundamenteel met elkaar oneens – niet over circuszaken, maar over politiek .
Uit onvrede over het dictatoriale Sovjetbestuur in Oezbekistan, sloten Achat en Tursun Ali zich in de jaren tachtig aan bij de oppositiepartij ERK. Deze politieke betrokkenheid bracht ze dichter bij elkaar, maar zou hen uiteindelijk uit elkaar drijven. Toen in 1991 de deelrepubliek onafhankelijk werd, veranderde er weinig. Binnen een jaar na het vertrek van de Russen verboden de nieuwe machthebbers alle andere politieke partijen, waaronder de ERK. De ene dictatuur had de andere opgevolgd.
Kort daarop verdronk onder mysterieuze omstandigheden een van de zonen van Tursun Ali. Sindsdien heeft hij zijn buik vol van alles wat met politiek te maken heeft. ‘Ik wil de circustraditie in leven houden’, verzucht de imposante circusartiest. ‘Daarvoor is vrede nodig. Achat moet dat nog inzien’ Breed lachend slingert hij even later ijzeren gewichten van 32 kilo per stuk door de lucht.
In tegenstelling tot zijn jeugdvriend blijft Achat het als mensenrechtenactivist opnemen tegen de autoriteiten. De risico’s neemt hij voor lief, ondanks dat de geheime dienst hem al eens twee jaar opsloot en zijn vrouw en kinderen op straat heeft gezet. ‘Hoe kan ik me alleen met het circus bezig houden als ik om me heen zie wat er gebeurt?


DIRECTORS STATEMENT

Na lezing van het boek JIHAD van Yale professor AHMED RASHID ben ik geïnteresseerd geraakt in de situatie in
Centraal-Azie. Na ruim 70 jaar overheersing door de Russen kwam de onafhankelijkheid in 1992 als een bevrijding en de mensen voelden dat er nieuwe kansen lagen op een beter bestaan. Het sovjetbeleid impliceerde gesloten grenzen, verplichte katoenteelt, herplaatsing van hele bevolkingsgroepen en de bevolking moest haar religie illegaal praktiseren. Vanaf 1992 zou alles anders worden, maar de “democratisch
gekozen” president Islam Karimov had andere plannen. Weliswaar werd de beleving van de godsdienst vrijgegeven maar economisch werd de staat helemaal ingericht op het vergroten van de welvaart van de president en zijn kliek. En tegenspraak werd niet geduld. Oppositiepartijen en de vrije pers werden al in 1993 verboden. De bevolking was terug bij af,
de machthebbers waren dezelfde mensen als voorheen maar nu noemden ze zich democraten.
Ik vroeg mij af hoe de bevolking hier op had gereageerd en hoe zij denken over de toekomst. Ik wilde kijken naar de mogelijkheden om een documentaire film te maken over een groep mensen wiens lotgevallen illustratief zouden zijn voor de bevolking van Oezbekistan.
Hierover raakte ik in gesprek met Masja Novikova, een Russische die al weer bijna een decennium in Amsterdam woont. Zij was ook nog nooit in Oezbekistan geweest maar ze was zeer geïnteresseerd om erheen te gaan voor de research voor een mogelijke film. De met haar bevriende Russische fotograaf Oleg Klimov heeft haar op deze reis begeleid. Op deze reis heeft zij het eerste contact gelegd met de hoofdpersonen van onze film, de twee bevriende circusartiesten.
Uiteindelijk staan deze mannen met hun individuele geschiedenissen voor ons symbool voor de dilemma’s waarmee de mensen in dit land permanent te maken hebben.

Frank van den Engel

Een film van Manu Riche, in coproductie met VRT-CANVAS, RTBF en Arte Belgique met steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Paul Dujardin, directeur generaal van het Paleis van Schone kunsten (Bozar) geeft ons een blik achter die 'schone kunsten'. Ook de wereld van de kunsten is een globaal gegeven geworden, en Paul Dujardin weet als geen ander de kunst als middel te hanteren om de culturele en politieke wereld in binnen- en buitenland te bespelen. Dujardin neemt ons mee naar de Verboden Stad in Peking, het geheim van de hedendaagse schone kunsten...

In de documentaire film PAUL DUJARDIN, DE LANGE MARS, gunnen Paul Dujardin, directeur generaal van het Paleis van Schone kunsten (Bozar) te Brussel, en Luc Tuymans, één der titanen van de schilderkunst,  ons als geen ander een blik achter de fascinerende en ongekende wereld van de 'schone kunsten'.
Met hen zien we dat ook de wereld van de kunsten een mondiaal gegeven is geworden, en meer en meer een invloedrijke rol speelt in de zakelijke en politieke wereld in binnen- en buitenland.

Manu Riche volgde Paul Dujardin meer dan een jaar in zijn voetsporen, tijdens de intense en moeizame ontwikkeling van een grootschalig cultureel samenwerkingsproject tussen België en China.

(uit de reeks HOGE BOMEN II) een film van Mieke Struyve in coproductie met Canvas, Riche, Riche & Riche, met steun van het VAF.



Monseigneur Léonard is de bisschop van Namen. We kennen hem vooral als de mogelijke opvolger van Kardinaal Danneels en voorstander van radicale standpunten over onder meer het homohuwelijk en de euthanasiewet. In het liberale Vlaanderen kan Leonard op niet zoveel sympathie rekenen, en ook in Wallonië krijgt hij kritiek, maar in de documentaire zien we hoe Monseigneur Léonard onverstoorbaar is tijdens zijn missie om de ongelovigen te bekeren. De regisseuse heeft gedurende een jaar Leonard gevolgd tijdens deze missie. Als een bezetene reist hij rond op zoek naar nieuwe gelovigen. Het feit dat het katholieke geloof in België al jaren op de terugweg is, schrikt hem niet af. In Afrika kent het katholieke geloof net een opgang en een bisschop als Leonard wordt er als een paus onthaald. Dat steunt hem in zijn overtuiging en in zijn eigen bisdom gaat Leonard als een bezetene van deur tot deur om zijn geloof te verkondigen.

een documentaire film van Manu Bonmariage in co-productie met RTBF, amet steun van le centre du cinéma de la
communauté française de la Belgique en het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Een groot liefdesverhaal tussen de boer en zijn akker. Is boer worden een roeping? En hoeveel liefde heeft de boer nodig om die roeping te volbrengen? Vier boerenverhalen leiden ons doorheen de vier seizoenen op zoek naar de ware ziel van het boerenleven.