Ghislain Libart, Boomhakker

Manu Riche

Info

(uit de reeks HOGE BOMEN II) een film van Manu Riche, in coproductie met Canvas, Simple Production, met steun van het VAF, le centre du cinéma et de l'audiovisuel de la communauté française de Belgique

Deze houthakker uit de Ardennen die hoog mikt met zijn bomen. Hij beoefent ogenschijnlijk een traditioneel, ambachtelijk beroep, maar heeft zijn houthandel uitgebouwd tot een multinationaal bedrijf. Libart exporteert Europese den naar China, laat Franse eik zagen in Egypte en velt dure wengé in Congo en Siërra Leone. Bomen zijn ‘big business’ geworden en dat weet Ghislain Libart als geen ander. De grote bedrijven overal ter wereld kunnen niet zonder hout en dus ook niet zonder hem. Een ongemeen bloeiende business, maar ook de houthandel ontkwam niet aan de wereldwijde crisis: de mondialisering van onze economie, tastbaar gemaakt door een houthakker van bij ons.

Manu Riche ontmoette Ghislain op de luchthaven van Beijing. Hij viel op. De Chinezen noemen hem Buddha. Hij is een forse Ardennees van 56 uit Bastogne. Zijn ouders woonden in een geïsoleerde boerderij op een hoogte buiten de stad. Zij zijn al lang overleden, en de oudste broer heeft de boerderij overgenomen. Ghislain is de tweede, en sinds zijn zestiende houthakker. Hij heeft al in geen 30 jaar niet meer gesproken met zijn broers. Ruzie vroeg ik hem? Neen, was het antwoord. Daar bleef het toen bij.

Het was midden jaren ‘70 dat Ghislain begrepen heeft dat de wereld groter was dan Bastogne. Dennenhout uit de Ardennen was toen niets waard, er moest eik en beuk geveld worden. Ghislain is toen naar Joegoslavië getrokken en heeft de West-Europese meubelmakers eik en beuk verkocht. In de jaren ‘80 was den weer ‘in’, dan is Ghislain naar de Sovjet-Unie getrokken, en heeft vandaag Russisch hout geëxporteerd.

Ghislain praat niet meer over zijn geschiedenis, maar hij weet dat hij niet kan ontkomen aan zijn lot. Zijn vrouw heeft hem laten zitten. 25 jaar getrouwd is genoeg. Met zijn kinderen praat hij ook niet meer. Ze begrijpen hem niet. Ghislain wil geen huis meer met een tuintje.

Ghislain woont nu dan ook in het AC hotel boven de snelweg van Luxemburg naar Aarlen. Gemakkelijk, zegt hij. Altijd open, altijd parkeerplaats en je kunnen er op elk moment van de dag eten. Het is ook makkelijk als de Chinezen komen.. “Zij heeft het huis gehouden, en ik mijn vriendin”. Hier ontvangt hij zijn klanten: Russen, Chinezen,...

 

Credits

met: GHISLAIN LIBaRT

scenario & regie:

MANU RICHE

camera:

Didier Hill-Dérive, Renaat Lambeets

Jean-François Boucher

Geluid:

Dan Van Bever, Luc Cuveele

montage:

MATYAS VERESS

COPRoDuCTEUR DÉlégué: kathleen de béthune

mixage: Yves De Mey