GHISLAIN LIBART, BOOMHAKKER

Manu Riche

Info

een documentaire film van Manu Riche (uit de reeks HOGE BOMEN II) in coproductie met VRT-Canvas, Simple Production, met steun van Vlaams Audiovisueel Fonds, le centre du cinéma et de l'audiovisuel de la communauté française de la Belgique

Deze houthakker uit de Ardennen die hoog mikt met zijn bomen. Hij beoefent ogenschijnlijk een traditioneel, ambachtelijk beroep, maar heeft zijn houthandel uitgebouwd tot een multinationaal bedrijf. Libart exporteert Europese den naar China, laat Franse eik zagen in Egypte en velt dure wengé in Congo en Siërra Leone. Bomen zijn ‘big business’ geworden en dat weet Ghislain Libart als geen ander. De grote bedrijven overal ter wereld kunnen niet zonder hout en dus ook niet zonder hem. Een ongemeen bloeiende business, maar ook de houthandel ontkwam niet aan de wereldwijde crisis: de mondialisering van onze economie, tastbaar gemaakt door een houthakker van bij ons.

Het hoofdpersonage van deze film is niet zomaar een boomhakker. Hij beoefent een ogenschijnlijk traditioneel beroep, het hakken van bomen in onder andere Ardeense bossen, maar hij leerde ook als geen ander zijn hout te verhandelen en groeide daarbij uit tot leider van een multinationaal bedrijf.
De naam Libart doet dus niet meteen een belletje rinkelen, maar hij staat voor een kleine bescheiden Belgische ondernemer die zijn horizonten wou verruimen en door omstandigheden een grote speler werd in een nieuwe economische wereld waarin hij tot de hoogste regionen wordt erkend als specialist in het rooien en verhandelen van hout.

Bomen zijn ‘big business’ geworden, en de sterke economische posities van sommige landen blijken hierin bepalend. Zo is nieuwkomer China, tien jaar geleden nog een gesloten communistisch land, vandaag een steeds groter wordende economische supermacht, een ware energievreter die op internationaal vlak een bepalende rol speelt.
China en andere nieuwe economische maalmolens moeten draaiende gehouden worden en hout speelt als energiebron en grondstof een enorme rol. De tijd dat industrie zich concentreerde daar waar grondstoffen in of boven de grond te vinden waren is definitief voorbij. Het transporteren van grondstoffen over tienduizenden kilometers is geen uitzondering meer. De grote reuzen moeten gevoed blijven.

Dit heeft Gislain Libart goed begrepen. De economische supermachten kunnen niet zonder hout en dus ook niet zonder hem.
De knowhow van Libart op vlak van bosbouw en bosrooi wordt internationaal erg gewaardeerd. Van Congo tot Egypte, van Libanon tot China, overal wordt Libart ingeschakeld om hout te kappen, te verschepen en te verhandelen.

Deze film wil een verborgen zijde van de hedendaagse globale economie laten zien. Niet aan de hand van een theoretisch discours, wel door te laten zien en voelen hoe een doorsnee houtvester als Libart de globale economie beleeft, volgt, ondergaat. De economische realiteit waarin Libart en zijn kompanen fungeren, is een zichtbare, tastbare wereld. Niet één van indexen en beursberichten, wel één van bomen en hout. Natuurlijk gaat het nog altijd over cash en deals.

We horen en lezen veel over de mondialisering en denken aan transnationale bedrijven en miljoenen Chinezen. Maar we zien en kennen nauwelijks de mensen die het mondiale spel daadwerkelijk spelen. Het verhaal van Libart maakt globalisering tastbaar en verstaanbaar.

Manu Riche heeft met Gislain Libart dan ook een prachtig personage gevonden om het erg actuele en boeiende thema van de mondialisering via een ogenschijnlijk klein en traditioneel beroep te vertellen.




Het bij momenten humoristische karakter van onze landelijke en stugge houthakker uit de Belgische Ardennen, wereldwijd gevraagd voor zijn diensten, heeft tegelijk ook iets heel rauws en hard: hij is het levende bewijs dat de mondialisering niemand in onze samenleving ongemoeid laat. Op de één of andere manier hebben we er allemaal mee te maken.
De harde wetten van de handel kennen dus geen grenzen en zijn universeel. Iedereen die erbij kan betrokken worden is welkom in de club van de mondiale handel.

Dat bleek ook toen de wereldwijde economische crisis opstak: De wereldwijde vraag naar hout daalde zo sterk dat ook Libart zijn ambities moest bijschaven. De successen van een waarzinnig groeiende economie sloegen meteen om een niet te overziene malaise.

Manu Riche heeft  al vaker bewezen hoe gepassioneerd hij met zijn onderwerpen omgaat en met zijn typische direct cinemastijl is deze film een zeer sterk portret geworden, niet alleen van deze bijzondere boomhakker, maar ook van de neergang van de wereldeconomie, het afsluiten van een vette periode, en de angstvallige pogingen de handel weer op gang te trekken...

Credits

MET GHISLAIN LIBART

SCENARIO & REGIE MANU RICHE

CAMERA DIDIER HILL-DERIVE, RENAAT LAMBEETS,
JEAN-FRANÇOIS BOUCHER

GELUID DAN VAN BEVER, LUC CUVEELE
MONTAGE MICHELE HUBINON
MIXAGE YVES DE MEY
CO-PRODUCENT KATHLEEN DE BÉTHUNE

Press

HUMO - 03/11/2009

Hoge bomen: Ghislain Libart, boomhakker


't Zijn drukke tijden voor wie Manu Riche heet. Nog maar net is zijn
langverwachte film over Tom Barman in première gegaan
('Portrait of a Young Man as an Artist').
Zondagavond kunt u in 'Quai des Belges' op La Deux nog eens kijken
naar zijn documentaire over Bozar-baas Paul Dujardin, en vanavond
laat hij ons kennismaken met  Ghislain Libart, een Ardense boomhakker
die zijn handeltje tot een multinationaal bedrijf uitbouwde. Een
boomhakker? In 'Hoge bomen'?  Canvas | dinsdag 22 u.


MANU RICHE «Ik ben hem op het spoor gekomen via een
handelaar in spaanplaten. De houthandel leek me al een rare
business, en Ghislain Libart was mij helemáál onbekend.
Maar bij onze eerste ontmoeting - in een bos in Duitsland
waar hij douglassparren aan het verkopen was aan Chinezen
- was mijn interesse meteen gewekt.
»Libart komt uit een vrij arme familie uit de buurt van
Houffalize. Op zijn veertiende is hij met zijn vader en broers
als boomhakker begonnen, en tegenwoordig vliegt hij als
een echte avonturier de wereld rond. We hebben hem
gevolgd van begin 2008 tot augustus 2009: in Egypte, in de
Landes, in China... Hij is bijna nooit thuis.»
HUMO Eén ding werd me bij het bekijken van het
portret niet duidelijk: is Libart steenrijk of moddert hij
maar wat aan?
RICHE «Het gaat op en neer. Toen we begonnen te filmen,
had hij twee Mercedessen, op het eind alleen nog maar een
Golfje. Maar eigenlijk raakt hem dat niet. Het gaat hem niet
zozeer om het geld, maar om het ondernemen zelf.
Daardoor was het ook een plezier om hem te volgen. Al mijn
andere films gaan over mensen die constant bezig zijn met
strategie, maar Libart hééft helemaal geen strategie: hij wil
gewoon met dat hout bezig zijn, dag en nacht. Zijn eerste
huwelijk is er zelfs aan kapotgegaan. Nu heeft hij een
vriendin uit Madagascar. Daar is blijkbaar versteend hout te
vinden waar een aardige stuiver aan te verdienen valt, dus
dat wil hij nu ook gaan exporteren.»
HUMO Naar zijn tonnetje te oordelen is Libart een bon
vivant. Aan het eind van de film zie je hem - na een
gedenkwaardige Chinese zakenlunch - zowaar naar
buiten waggelen.
RICHE (lacht) «Hij was stomdronken, ja. Door zo vaak naar
China te gaan, is hij een halve Chinees geworden - we
hebben er zelfs aan gedacht om de titel van het portret te
veranderen in 'De mandarijn'. Voor hem én voor ons heeft
de sake rijkelijk gevloeid. En zoals hij zelf zegt: 'Ik zeg nooit
nee.'»
HUMO Net als de Chinezen!

Director

MAN