The boy is gone

Christoph Bohn

Info

un film documentaire de Christoph Bohn en coproduction avec Simple Production, VRT-Canvas, RTBF (BE) et Serious Film (NL). Soutenu par le Centre du cinema de la Fédération Wallonie-Bruxelles et de Voo, Dutch Film Fund, et Flanders Audiovisual Fund.

Christoph Bohn a grandi dans les années 60 à Courtrai. Chez lui, ses parents ne parlaient cependant pas le flamand mais l’allemand. Son père était en effet originaire d’Eupen, dans les cantons de l’Est belges. Ces racines « allemandes » ou plutôt « belgo-allemandes » ne lui ont pas toujours simplifié la vie au cours de sa jeunesse: il était un enfant de Boche.

Un beau jour, Christoph fait une découverte dans la chambre de ses parents qui bouleversera sa vie: une photo de son père à l’âge de 14 ans en uniforme, une croix gammée autour du bras. Ils n’ont jamais abordé le sujet. Son père est décédé en 2001, emportant son secret avec lui.

Aujourd’hui, Christoph Bohn revient à Eupen, décidé à faire éclater la vérité sur le passé de son père et à découvrir la région germanophone. Des témoignages poignants, des images historiques et des animations à glacer le sang redonnent vie au passé d’Eupen et à celui de la famille Bohn.

Credits

SCÉNARIO & RÉALISATION CHRISTOPH BOHN



CAMERA PHILIPPE THERASSE, CLAUDE ESSELEN
INGÉNIEUR DE SON YVES GOOSSENS BARA

MONTAGE PETER DANIËLS

DIRECTUER ARTISTIQUE ANIMATIONS STEVEN HERMANS

CHEF ANIMATIONS ANTON ROEBBEN

ANIMATIONS JORIS BERGHMANS

CO-PRODUCTEURS DÉLÉGUÉS KATHLEEN DE BETHUNE, MARC THELOSEN

Press

Interview op Cobra.be


De Standaard
'De oorlogstrauma's zijn nog lang niet verwerkt'

3 mei 2012

BRUSSEL - In 'The boy is gone' toont de regisseur Christoph Bohn hoe Eupen zijn collaborateurs hardnekkiger vervolgde dan andere steden.
Van onze redacteur

Kortrijk, 1969. Terwijl zijn ouders gefascineerd de maanlanding volgen op tv, ontdekt de veertienjarige Christoph Bohn iets wat hij misschien liever niet te weten was gekomen. Op zolder vindt hij een jeugdfoto van zijn vader in nazi-uniform. Dat is de aanleiding voor The boy is gone, de auteursdocumentaire van de inmiddels volwassen geworden regisseur Christoph Bohn. In de film probeert hij een antwoord te bieden op de vraagstukken uit zijn jeugd.

'Mijn vader is nooit een nazisympathisant geweest', vertelt Bohn. 'Integendeel zelfs, in zijn boekenkast stonden Das Kapital van Karl Marx en biografieën van Lenin en Che Guevara. Hij had enkel de pech in Eupen geboren te zijn.'

Bohns vader droomde ervan piloot te worden. Hij sloot zich aan bij de Eupener Segelflugverein, een zweefvliegtuigclub die als dekmantel diende voor nazipropaganda in Oost-Europa. In 1941 werd Eupen, dat pas na het Verdrag van Versailles werd toegewezen aan België, geannexeerd door Duitsland.

'Veel jongeren uit de stad werden verplicht om zich na hun veertiende verjaardag aan te sluiten bij de Hitlerjugend. Mijn vader trok op zijn zestiende naar het Oostfront om mee te vechten met de bezetter. Hij vroeg zich zijn hele leven af waarom het zo moest lopen.'

In de documentaire doorbreekt Bohn verschillende taboes en wordt, naast zijn persoonlijke verhaal, een beeld geschetst van de woelige oorlogsjaren die de bevolking van Eupen doormaakte.

'Wat mij tijdens het creatieproces enorm verbaasde, is dat een volledige generatie het zo moeilijk heeft gehad om met dat oorlogsverleden om te gaan', zegt hij. 'Er zijn mensen die nog steeds hun trauma's niet hebben verwerkt.'

Dat de regisseur het enorm moeilijk had om generatie- en stadsgenoten van zijn vader aan te sporen om over het onderwerp te getuigen, hoeft dus niet te verbazen. Bohns vader heeft gedurende zijn leven nooit met een woord over zijn oorlogsverleden gerept.

'Er heerst nog steeds een enorme sfeer van geheimhouding. Tijdens de vervolging na de oorlog, die in Eupen overigens veel grootschaliger was dan in Vlaanderen of Wallonië, hebben veel mensen alle mogelijke bewijzen van collaboratie vernietigd. Een van de getuigen wilde mij enkel zijn foto's tonen als zijn naam niet zou worden vermeld, hij had zijn moeder immers die belofte gedaan toen ze stierf.'

Naast getuigenissen en archiefmateriaal houdt de documentaire een verrassende troef achter de hand. In de film gebruikt de regisseur namelijk animatiebeelden.

'Enerzijds dient de animatie om de omgeving van Eupen tijdens de Tweede Wereldoorlog te reconstrueren, anderzijds worden aan de hand van die beelden mijn persoonlijke ervaringen verteld.'

COBRA.BE
EINDE VAN DE KINDERTIJD

do 26/04/2012 - 19:18

Als kind ontdekt Christophe Bohn een foto van zijn vader in Duits nazi-uniform met hakenkruis. Na de dood van zijn vader maakt hij er een documentaire over, 'The Boy is Gone', waarin hij dat verleden ontrafelt.

Foto
Christophe Bohn is een jaar of tien, als hij in een oude doos een foto vindt van zijn vader in een Duits nazi-uniform met swastika-armband. Als kind voelt hij instinctief aan dat die armband iets "boosaardigs en misdadigs" heeft, maar hij spreekt er zijn vader nooit over aan. Zijn vader die hij omschrijft als "een zwijgzame man die schijnbaar innerlijk gekweld werd door een groot verdriet".

Twee jongens
Na de dood van zijn vader besluit Christophe Bohn om diens verleden uit te spitten, naar zijn geboortestad Eupen te reizen en er een documentaire over te maken. "Iedereen wil weten wie zijn ouders zijn, wat ze gedaan hebben, waar je vandaan komt. Dat is eigenlijk een zoektocht naar jezelf."

De documentaire 'The Boy is Gone' is dan ook het verhaal van twee jongens, zegt Bohn. Het is het verhaal van de vader maar ook van de zoon, die allebei op een bepaald moment in hun leven hun kinderlijke onschuld verliezen: vader in de oorlog, zoon als hij die shockerende ontdekking doet.

Gesloten deuren
Christophe Bohn ontdekt dat zijn vader ervan droomde om piloot te worden, maar dat die droom hem regelrecht in de armen van de Nazi's dreef. Dat hij zich als 17-jarige vrijwillig meldde bij het Duitse leger, als kanonnenvlees gebruikt werd en uiteindelijk krijgsgevangene genomen werd.

Die puzzel bleek niet eenvoudig te leggen: veel materiaal is verdwenen, mensen willen er niet over spreken, zelfs de vrienden en de broer van zijn vader niet. Om de ontbrekende stukken in te vullen gebruikt Bohn (veelvuldig) animatiebeelden. Animatiebeelden zijn trouwens heel geschikt om de naïviteit en de imaginaire wereld van het kind weer te geven.

Therapie
"Ergens is deze film ook een vorm  van therapie geweest," zegt Bohn. Hij ziet zijn vader nog niet als een held, maar heeft wel begrip voor wat hij gedaan heeft in het verleden. En met 'The Boy is Gone' vraagt de filmmaker ook begrip -én eerherstel- voor alle inwoners van Eupen en omstreken, die te lang -en geheel ten onrechte- afgeschilderd zijn als Nazi's.

LA LIBRE BELGIQUE, 17/07/2012
Bouleversant

The Boy is Gone**** Jeudi 19. La trois. 21:h05
"Je m'appelle Christoph Bohn. Je suis ne dans une petite ville bourgeoise du fin fond de l'ouest de la Belgique, à deux pas de la frontière française. Là, on parle Ie flamand, mais pas chez moi. chez nous, on parlait l'allemand. Mon père était originaire d'Eupen. [...] il avait un coté taiseux, comme s'il avait en lui une grande tristesse qui l'empêchait de parler. Ie Ie savais depuis longtemps, quelque chose clochait chez moi. Parfois, je me sentais Belge. parfois, Allemand. Parfois, les deux. Parfois, rien du tout [...] Moi, Ie petit gamin en culotte de cuir, je n'arrivais pas a comprendre, jusqu'à ce jour ou j'ai fait cette terrible découverte."
Lors de cette nuit de juillet 1969, l'homme marche sur la lune, mais Christoph Bohn - enfant - n'est pas devant la télévision. II fouine dans la chambre de ses parents et découvre une vieille photo de son père, décoré de la croix des jeunesses hitlériennes. A la foi  quête identitaire et familiale, "The Boy is Gone" dresse Ie portrait d'une région, Eupen, écartelée entre deux nationalités a travers une chapitre peu connu et encore tabou de l'histoire de la communauté allemande de Belgique. Cuite du corps et de la race aryenne mise en place par Ie me Reich a travers les clubs sportifs eupennois, enrôlement dans l'armée d' outre-Rhin de jeunes adolescents des rage de 16' ans: Christophe Bohn interroge les derniers témoins vivants.
Le magazine "Fenêtre sur docs" s' est souvent illustré par la qualité de ses documentaires, mais celui-ci est exceptionnel.
Au-delà de la richesse du témoignage historique, de la diversité des moyens techniques utilises (images d'animation, archives locales et familiales, interviews,
lettres et cartes postales d'époque, etc.) et de la poésie désarmante du récit, Christophe Bohn signe une déclaration d'amour bouleversante, celle d'un fils a son
père aujourd'hui disparu. "Men père a clairement balance entre son sens du devoir, son envie d' aventure et un idéalisme compris de travers. [ ... ] jamais, il ne lui est venu a l'esprit qu'Hitler l'avait utilise comme de la vulgaire chair à canon.
[ ... ] Je n'ai jamais eu l'occasion de Ie comprendre, d'accepter ses choix et de partager sa douleur. Apres ce voyage dans Ie passe, les choses me semblent plus claires. Son passe ne l'a jamais lâché. II a baigné dans Ie culte de la patrie. Moi,
pas. Je sais désormais pourquoi, et je dois I'en remercier. Pour lui, Eupen